‫۱۹۷۱…
‫سالی که ترکیب جمعیتی و تاریخ جهان رو تغییر داد.
‫برای فرار از قتل‌عام‌های ارتش پاکستان در اوایل ۱۹۷۱،
‫میلیون‌ها پناهنده از پاکستان شرقی شروع به ورود به هند کردن.
‫وقتی تمام تلاش‌ها برای حل این بحران شکست خورد،
‫دولت هند تصمیم گرفت مردم پاکستان شرقی رو قدرتمند کنه
‫تا بتونن در برابر ارتش پاکستان از خودشون دفاع کنن.
‫در نتیجه، تنش‌ها در طول مرزها به سرعت بالا گرفت
‫بین هند و پاکستان شرقی.
‫پاکستان که متوجه تمرکز روزافزون هند در جبهه شرقی شده بود،
‫حملاتی رو در طول جبهه غربی هند آغاز کرد،
‫با این هدف که به راجستان، پنجاب، و جامو و کشمیر نفوذ کنه.
‫وقتی جنگ رسماً در ۳ دسامبر شروع شد،
‫نبردهای زیادی در جبهه غربی درگرفت.
‫از مهم‌ترینِ این نبردها، نبردهای دریایی در دریای عرب…
‫نبرد هوایی بر فراز سرینگر…
‫نبرد بسانتار در برجستگی شکرگر در منطقه پتانکوت-جامو،
‫و نبرد مناور تاوی در جامو بود.
‫نتیجه این نبردها
‫در نهایت سرنوشت نهایی جنگ ۱۹۷۱ رو رقم می‌زد.
‫قربان، ساعت نُهه.
‫اگه دیر برسیم فرمانده عصبانی میشه.
‫عصبانی نمیشه، منیر.
‫اتفاقاً با دیدن این نقشه از خوشحالی بال درمیاره.
‫اگه تندتر بریم،
‫تا یک ساعت دیگه از مرز رد میشیم.
‫حرکت کنین.
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
‫بیا.
‫می‌خوای کمکت کنم رد بشی؟
‫برین عقب!
‫پوششم بده! پوششم بده!
‫پشت اون درخت. زود باش!
‫به شلیک کردن ادامه بدین.
‫آجیت!
‫رام سینگ!
‫بله.
‫آجیت!
‫شلیک کن!
‫قربان، دارن عقب‌نشینی می‌کُنن!
‫-باید از اینجا بریم! ‫-برید!
‫وقتش رسیده که بری اون دنیا.
‫قربان…
‫آدم‌هاتو ببر عقب!
‫ما دخالتی نمی‌کُنیم!
‫اما خیلی خوب به حرفم گوش کُن!
‫یاد بگیر حد و مرز خودت رو بشناسی!
‫وگرنه، این مرزها از بین میرن،
‫و تو هم همینطور!
‫این مدرک حاوی جزئیات کامل مواضع ما در منطقه جاموئه، قربان.
‫این، اطلاعاتی که به دستمون رسیده بود رو تایید می‌کُنه.
‫کدوم اطلاعات، قربان؟
‫تو این منطقه دو تا نقطه آسیب‌پذیر وجود داره
‫که دسترسی آسونی رو برای ورود دشمن به جامو و کشمیر فراهم می‌کُنه.
‫خط آتش‌بس تو غرب برجستگی شکرگر و مناور تاوی؟
‫بله.
‫و طبق گزارش‌های اطلاعاتی…
‫در اون سوی مناور تاوی، تجمع گسترده نیروهای دشمن دیده شده.
‫پس برای همینه که دیده‌بان‌های دشمن تو این چند روز انقدر فعال شدن.
‫پس باید فوراً مواضع دفاعیمون رو تقویت کنیم، قربان.
‫دقیقاً.
‫گردان‌ها از قبل تو داره، رایپور و چامب مستقر شدن.
‫تو به جنوب ماندیالا اعزام میشی.
‫تو از گروهانی که در حال حاضر سرپل رو نگه داشته پشتیبانی می‌کُنی.
‫قربان، پیش‌بینی می‌کُنیم قدرت دشمن چقدر باشه؟
‫یک لشکر پیاده‌نظام با پشتیبانیِ…
‫یک هنگ زرهی.
‫می‌دونم، فاتح. نیروی دشمن با این عظمت، به سربازهای بیشتری نیاز داره.
‫اما اولویت ستاد فرماندهی همچنان جبهه شرقیه.
‫سرنوشت این جنگ تو شرق مشخص میشه.
‫قربان، با توجه به تحرکات دشمن،
‫به نظر میرسه که سرنوشت جنگ تو غرب مشخص بشه.
‫بضاعتمون همینه، فاتح.
‫اگه از مناور تاوی رد بشن،
‫خیلی زود به جامو می‌رسن و بعدش یک‌راست میرن سمت سرینگر.
‫این اتفاق هرگز نمیفته، قربان!
‫بذار بیان!
‫خیلی خوب از خجالتشون درمیایم.
‫سرنوشت این جنگ نه تو شرق مشخص میشه نه غرب.
‫سرنوشتش… همینجا مشخص میشه.
‫به ارزیابی من، اعزام بیش از دو گردان غیرمنطقیه.
‫اما ژنرال نیازی درخواست یک لشکر کامل رو کرده.
‫با پشتیبانی کامل هوایی.
‫اگه کل لشکر رو به پاکستان شرقی منتقل کنیم،
‫-پس چطور از این جبهه دفاع کنیم، ژنرال؟ ‫-باید همینطور دست رو دست بذاریم؟
‫قربان، نیروهای هند دارن بسیج میشن.
‫حمید، تو باید روانشناسی ملتی که می‌خوای باهاش بجنگی رو درک کُنی.
‫ارتش هند هرگز جرئت نمی‌کُنه از مرز شرقی عبور کنه.
‫اونا از آمریکا و چین می‌ترسن.
‫این بنگالی‌ها، هندی‌ها نژاد بزدلی هستن.
‫چند هزار نفرشون رو بکش، اون‌وقت می‌بینی که چطور واکنش نشون میدن.
‫قربان، منظورم اینه که هرگز نباید دشمن رو دست‌کم بگیریم.
‫شاید شجاع باشن،
‫اما حتی شجاعت رو هم میشه با یه استراتژی درست شکست داد.
‫ما برای…
‫عملیات چنگیز آماده‌ایم، ظفر؟
‫جنگنده‌هامون مسلح و آماده‌ن، قربان.
‫فقط تاریخ و زمانش رو بهمون بگین.
‫قربان، موتور داغ کرده.
‫برای رادیاتور آب می‌خوایم.
‫هی! وایسا!
‫لعنتی!
‫هی، همونجا وایسا!
‫-یه قدم دیگه برداری زدمت. ‫-بیارش پایین. بیارش پایین.
‫وایسا!
‫مستقیم می‌زنم تو قلبت! اسلحه رو بیار پایین!
‫-همونجا که هستی بمون! ‫-برو عقب!
‫کری مگه؟
‫یه گلوله خالی می‌کُنم تو مغزت! بیارش پایین!
‫-نشان سینگ! ‫-برو عقب! گفتم…
‫اسلحه‌ت رو بیار پایین، نشان سینگ.
‫-همونجا که هستی بمون! ‫-عقب! جلوتر نیا!
‫افسرتون رو کنترل کنین!
‫بهم بگو، نشان سینگ…
‫اون درخت‌های اون‌ور برکه چقدر فاصله دارن؟
‫تقریباً ۷۰۰ تا ۸۰۰ متر، قربان.
‫و آدم‌های ما؟
‫کدوما، قربان؟
‫جوخه‌مون که تو جاده‌ست. از اینجا چقدر فاصله دارن؟
‫دویست و پنجاه متر، قربان.
‫اگه شلیک کُنن و فرار کُنن، چقدر طول می‌کشه تا برسن به درخت‌ها؟
‫حداقل سه دقیقه، قربان.
‫و آدم‌های ما کِی می‌رسن اینجا؟
‫یک دقیقه.
‫پس تو دو دقیقه باقیمونده،
‫چند تا گلوله بهشون می‌خوره؟
‫حداقل ۱۵۰ تا ۲۰۰ گلوله، قربان.
‫همونجا وایسا.
‫به افسرتون بگو همونجا بمونه!
‫برو عقب! تکون نخور!
‫تکون نخور!
‫یکی جلوشو بگیره!
‫جلو نیا!
‫-برو عقب. ‫-عقب وایسا…
‫گفتم جلو نیا، وگرنه شلیک می‌کُنم!
‫برو عقب.
‫برو عقب وگرنه می‌زنم!
‫-تکون نخور. ‫-وایسا.
‫-گفتم وایسا! ‫-عقب بمون!
‫هی، وایسا!
‫سربازها! درجه من چیه؟
‫حتماً بهتون آموزش دادن که درجه‌ها رو تشخیص بدین.
‫درجه من چیه؟
‫سرگرد.
‫جناب سرگرد!
‫جناب سرگرد.
‫اسمت؟
‫اشفاق علی، قربان.
‫چند وقته تو ارتشی، اشفاق؟
‫سه ماه، قربان.
‫تو این سه ماه، یاد نگرفتی که باید به یه افسر احترام بذاری
‫فارغ از اینکه مال کدوم ارتشه؟
‫یاد گرفتی یا نه؟
‫به من نگاه کن، سرباز!
‫جنگ هنوز شروع نشده.
‫اسلحه‌هاتون رو بیارین پایین و ادای احترام کنین!
‫تو خونه کی منتظرته، اشفاق؟
‫پدر و مادرم… و یه برادر کوچیک‌تر، قربان.
‫دلت می‌خواد نامه بعدی که برات می‌فرستن رو بخونی؟
‫می‌خوای؟
‫بله، قربان.
‫پس آبت رو پر کن و برو.
‫بجنب، سرباز!
‫قربان…
‫باید به تو جداگانه بگم؟ راه بیفت.
‫قربان!
‫نشان، بالام! عقب‌نشینی کنین!
‫بسیار خب، قربان.
‫-زنده باد هند، قربان. ‫-زنده باد هند، قربان.
‫راحت باشین، پسرا. گزارش چیه؟
‫قربان، همه هواپیماها تست شدن.
‫فقط شش‌تاشون کاملاً عملیاتی هستن.
‫این کافی نیست.
‫اگه جنگ بشه، برای حفظ امنیت سرینگر به جنگنده‌های بیشتری نیاز داریم.
‫-شش‌تا جواب نمیده. ‫-دقیقاً، قربان.
‫شش‌تا جواب نمیده.
‫من تنهایی حریفشونم.
‫جی-من رو هم بفرستین خونه.
‫اگه تو فرمانده بودی، سِخون، احتمالاً من رو هم می‌فرستادی خونه.
‫شیطونِ پررو.
‫شاید از نظر تعداد کمتر باشیم قربان، اما قدرتمون کمتر نیست.
‫این آسمون مال ماست، و مال ما هم می‌مونه.
‫بعداً تو سالن غذاخوری می‌بینمت.
‫باشه.
‫این پیام رو برای فرمانده ناوگان بفرست.
‫قربان.
‫قربان، افق کاملاً پاکه.
‫خوبه.
‫راوات، روی عرشه فرماندهی بمون. سرعت رو همون ۱۲ گره نگه دار.
‫من باید برم اتاق سونار.
‫چشم، کاپیتان.
‫بگو، رانگا.
‫قربان؟
‫من آدم‌هام رو می‌شناسم.
‫چی فکرت رو درگیر کرده؟
‫باید سرعت رو زیاد کنیم.
‫سونار بالای ۱۲ گره از کار میفته.
‫خودت که اینو می‌دونی، رانگا.
‫سونار همین الانش هم خرابه، بردش هم محدوده.
‫اگه از راه دور حمله کنن، اژدرهای ما کاری از پیش نمی‌برن.
‫پس اگه سرعت رو زیاد کنیم، هدف گرفتنمون به این راحتی نیست.
‫ماموریت ما اینه که از دست دشمن فرار کنیم ‫یا شکارشون کنیم و از بین ببریمشون؟
‫از بین ببریمشون، قربان.
‫تا بندرامون از حمله در امان بمونن.
‫پس ریسکش رو می‌پذیریم.
‫بدون سونار، ‫نمی‌تونیم زیردریایی‌هاشون رو شناسایی کنیم.
‫من به سونار اعتماد ندارم، قربان.
‫- به من اعتماد داری؟ ‫- البته که دارم، قربان.
‫و من به «او» اعتماد دارم.
‫توی این آب‌ها، ما خودِ مرزیم.
‫دشمن تحت هیچ شرایطی نباید ‫از این مرز رد بشه.
‫نگاه کن، رانگا.
‫الهه داره ما رو نگاه می‌کنه.
‫پیروزی حتمی‌ست.
‫قربان!
‫آجیت.
‫عمو.
‫از کجا میای؟
‫چاک پیران، قربان.
‫روستامون اون طرف رودخونه تاویه.
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫نیروهای دشمن اون طرف مرز ‫اردوگاه زدن.
‫سربازهای ما هم این طرف دارن جمع میشن.
‫فهمیدیم که... جنگ داره شروع میشه.
‫شبونه فرار کردیم.
‫حالا کجا می‌خوای بری؟
‫نمی‌دونم، قربان.
‫تمام عمرم رو اونجا زندگی کردم.
‫توی روستامون مزار یه قدیس هست.
‫می‌گن به مسافرای گم‌شده کمک می‌کرده ‫تا راهشون رو پیدا کنن.
‫اونجا چراغ روشن کردیم...
‫به این امید که ما رو به خونه راهنمایی کنه.
‫عمو، حتی کوچک‌ترین نور هم می‌تونه ‫راه رو به گم‌شده‌ها نشون بده.
‫عمو، نگران نباش.
‫مطمئن باش که به خونه برمی‌گردی.
‫این قول ماست.
‫- زنده باد هند، قربان. ‫- زنده باد هند.
‫بذارش اونجا.
‫نزدیک آبگیر توی منطقه بی‌طرف دیدیمشون،
‫نزدیک ستون مرزی پنجاه و سه.
‫رنجرها؟
‫نه قربان. ارتش منظم پاکستان.
‫یعنی دارن فعال میشن.
‫توی روستای ما یه ضرب‌المثل هست، قربان.
‫وقتی جیرجیرک‌ها زیاد صدا می‌کنن،
‫یعنی شب نزدیکه.
‫امروز به مرز نزدیک شدن.
‫فردا ممکنه ازش رد بشن.
‫باید اقدام کنیم.
‫ما نمی‌تونیم حمله اول رو شروع کنیم، هوشیار.
‫سیاست کار رو که می‌دونی.
‫واسه همینه که امروز بچه‌ها رو کنترل کردم.
‫ولی جلوی سربازها رو گرفتن وقتی ‫روبه‌روی دشمنن، روحیه رو داغون می‌کنه.
‫اگه جنگ شروع بشه، فرصتش رو پیدا می‌کنی.
‫قول میدم.
‫قربان.
‫قربان!
‫فکر می‌کردم امروز درگیر میشیم.
‫ولی هوشیار قربان با حرفاش ‫خلع سلاحشون کرد.
‫حتی دشمن هم مجبور شد احترام نظامی بگذاره.
‫اگه قربان جلوم رو نگرفته بود، ‫گردنشون رو خرد می‌کردم.
‫دو ماهه که کارمون فقط تمیز کردن اسلحه است.
‫امروز فرصتش رو داشتیم، ‫ولی از دستش دادیم.
‫شجاعت واقعی یعنی فتح ذهن، ‫نه فتح دشمن.
‫مراقب باش، برادر.
‫با این فرمون بری قدیس میشی.
‫مادرت اون کتاب رو داد که بخونیش، ‫نه اینکه باهاش زندگی کنی.
‫همه عصبانین که دشمن سالم برگشت.
‫ولی بالام سینگ بیشتر از همه می‌سوزه.
‫- چطور؟ ‫- آره، چطور؟
‫شانسش اینجا خشکیده.
‫اگه رفته بود پاکستان، شاید یه زن گرفته بود!
‫چرت و پرت نگو!
‫- نیشان قربان! ‫- بله.
‫یادته اون دختره اهل حصار؟ ‫شنیدم هفته پیش اونم ازدواج کرد.
‫خدا کمکش کنه.
‫هر دختری که می‌پسنده، ‫توی یه ماه ازدواج می‌کنه.
‫خفه‌شو احمق!
‫وگرنه می‌کشمت!
‫توی منطقه ما معروفه.
‫به محض اینکه به یه دختر نگاه می‌کنه، ‫زنگ‌های عروسی واسش به صدا درمیاد.
‫- زنده باد هند، قربان. ‫- زنده باد هند.
‫یه بار یه اتفاقی افتاد که براتون بگم.
‫- خانواده یه دختر اومدن خونه‌اش. ‫- آره، بگو.
‫- نشوندنش و تور رو از رو صورتش زدن کنار. ‫- خب؟
‫نگو که عمه پیرشون بود!
‫گفتن: «بابا بالام سینگ، ‫این پیرزن رو هم متبرک کن.
‫بذار اونم ازدواج کنه.»
‫پدر سگ! اسم منم بالام سینگه!
‫- امروز یه درسی بهت میدم... ‫- زنده باد بابا بالام سینگ!
‫زنده باد بابا بالام سینگ!
‫آقایون، امروز بهتون فرصتی داده میشه
‫که فقط افراد خوش‌شانس نصیبشون میشه.
‫فرصتِ اینکه یه سرباز هند بشید.
‫امروز برای همه‌تون ‫شروعی جدیده.
‫چون از لحظه‌ای که ‫پا توی این آکادمی می‌ذارید،
‫زندگی قبلیتون رو پشت سر می‌ذارید.
‫از این لحظه به بعد، ‫همه چیز رو فراموش می‌کنید.
‫دوستاتون، خانواده‌تون، خونه‌تون.
‫چون حالا، ‫هم‌رزم‌هاتون دوستاتونن،
‫ارتش خانواده‌تونه،
‫و این کشور خونه‌تونه.
‫- ما شما رو می‌شکنیم... ‫- ادامه بدید!
‫- و دوباره شکل میدیم. ‫- حرکت کنید!
‫ما شما رو جوری شکل میدیم ‫که هیچ‌کس دیگه نتونه بشکنتون.
‫ازتون انتظار دارم همه توانتون رو بذارید
‫و ثابت کنید که لیاقت این رو دارید که ‫سرباز ارتش هند صداتون کنن.
‫و طبق سنت،
‫به بهترین دانشجو ‫شمشیر افتخار اعطا میشه.
‫نیروی هوایی برنده میشه.
‫کی دیگه می‌تونه ببره؟
‫صاف بایست، دانشجو!
‫برادر...
‫تو توی آب شنا نمی‌کنی. ‫روی آب سُر می‌خوری.
‫عجیبه.
‫چطور این کار رو می‌کنی؟
‫توی روستامون یه برکه بود.
‫توی اون برکه یه تندیس قدیمی از الهه بود.
‫پدرم بهم یه سکه میداد ‫تا پای الهه رو لمس کنم.
‫بچه که بودم، پشت سر هم شیرجه می‌زدم.
‫شیرجه زدن توی آب یعنی ‫دیدن مادر الهه.
‫- همیشه از پدرم دعوا می‌خوردم. ‫- چرا؟
‫صفحات کتابام رو می‌کندم ‫و باهاشون هواپیمای کاغذی می‌ساختم.
‫سلام برادر. بیا پیش ما.
‫مثل سگ شکاری می‌دوی.
‫ولی ارتش هرچقدر هم سعی کنه،
‫نمی‌تونه از نیروی هوایی جلو بزنه.
‫درسته برادر؟
‫بیا دیگه، بیا پیش ما.
‫چه...
‫مشکلش چیه؟
‫چرا همیشه اینقدر مغروره؟
‫نمی‌دونم.
‫به زور با کسی حرف می‌زنه.
‫مشت زدن به کیسه‌بوکس شجاعت نیست، برادر.
‫اگه جربزه‌اش رو داری، با نیروی هوایی روبرو شو.
‫داری چیکار می‌کنی، سکهون؟
‫کلاس زبان انگلیسی داره شروع میشه.
‫کله‌زنی با انگلیسی ‫به اندازه درافتادن با اون حال نمیده.
‫- چه مشکلی باهاش داری؟ ‫- من با اون مشکلی ندارم.
‫من با باختن مشکل دارم.
‫توی روستامون یه ضرب‌المثل هست.
‫وقتی هیکلت مثل چوب‌کبریته، ‫مثل بهیم ( رستم ) پُز نده.
‫بی‌خیال شو، وگرنه با دماغ شکسته ‫باید بری خونه.
‫بیا جلو.
‫برادر، اگه گردنم هم بشکنه...
‫هرگز تسلیم نمیشم.
‫پس بزن بریم. بیا.
‫خب... هنوز سیر نشدی؟
‫وقتی مردم بالا رو نگاه می‌کنن، خدا رو می‌بینن.
‫وقتی دشمن بالا رو نگاه می‌کنه، سکهون رو می‌بینه.
‫پس من تو رو به دیدن خدات می‌فرستم.
‫بیا.
‫قربان داره میاد!
‫- بیا، بهم مشت بزن. ‫- قربان اینجاست.
‫- سکهون... ‫- بهت نشون میدم...
‫اینجا چه خبره؟!
‫قربان!
‫ما دانشجوی هر سه نیرو رو ‫با هم آموزش میدیم
‫که یاد بگیرن کنار هم بایستن،
‫نه اینکه با هم بجنگن.
‫این نوع بی‌انضباطی ‫تحمل نمیشه!
‫ده مایل دویدن تا تپه دوم‌تور.
‫همین الان، ایس‌ها!
‫قربان!
‫بچه‌ها، من بخاطر شما دو تا ‫توی این دردسر افتادم.
‫مشت خوردم و تنبیه شدم.
‫گناه من چی بود؟
‫سلام برادر.
‫خیلی زرنگی.
‫فکر می‌کنی اول شروع کردن یعنی برنده شدن.
‫من تا حالا تو هیچ مسابقه‌ای نباختم.
‫بچه‌ها، این مسابقه نیست. ‫تنبیه است.
‫هر چی که هست.
‫نمی‌ذارم ببره، حتی توی تنبیه.
‫اگه می‌تونی سعی کن.
‫و اگه ببرمت چی؟
‫اون‌وقت جلوی همه بهت احترام نظامی می‌ذارم.
‫تو هم باید بدوی.
‫سکهون، این کار رو نکن.
‫هی...
‫بخاطر شما دو تا کارم ساخته است!
‫خواهش می‌کنم بچه‌ها! شما منو به...
‫بازنده به برنده احترام می‌ذاره.
‫شما دو تا هیچ‌وقت گوش نمیدید!
‫دوباره تنبیه میشیم!
‫زنده باد هند، قربان!
‫دانشجو افسر آنگاد سینگ ‫گزارش میده، قربان!
‫- نامه قبولی‌ت رو گرفتی. ‫- بله.
‫می‌دونستم می‌گیری.
‫کی می‌تونه جلوی پسر یه سرباز رو ‫واسه ورود به ارتش بگیره؟
‫مامان.
‫مامان؟
‫هنوز بهش نگفتی؟
‫تو بهش بگو.
‫از مادرت می‌ترسی؟
‫چطور می‌خوای سرباز بشی؟ ‫چطور می‌خوای با دشمن روبرو بشی؟
‫حتی تو هم از مامان می‌ترسی.
‫خیلی خب، باشه.
‫بابا...
‫اتاقش رو نگاه کن.
‫ده دست لباس امتحان می‌کنه تا یکیشو انتخاب کنه.
‫چون مادرش اینجاست که ریخت‌وپاش‌هاشو جمع کنه.
‫زنت که بیاد تو این خونه، حسابی آدمت می‌کنه.
‫ده دقیقه به من وقت بده.
‫اینجارو که جمع کنم، می‌ریم گوردوارا.
‫فیلم بازی نکن و برو سر اصل مطلب.
‫تو و بابات برای چی می‌خواین اجازه بگیرین؟
‫یالا پسرم. مرد باش.
‫چی شده؟
‫نامه اعزامم اومده، مامان.
‫می‌خوام برم ارتش.
‫گفتم نه.
‫اصلاً چرا فرم پر کردی؟
‫- تو هیچ‌وقت به حرفم گوش نمی‌دی. ‫- تو رو خدا، مامان.
‫می‌خوام مثل بابا سرباز بشم.
‫از بچگی می‌دیدمت.
‫هر وقت بابا لباس نظامیشو می‌پوشید و می‌رفت،
‫با افتخار بدرقه‌اش می‌کردی و می‌گفتی: «زنده باد هند».
‫می‌خوام که
‫همین افتخار رو به منم داشته باشی.
‫تو می‌دونستی؟
‫اگه بهت می‌گفتم،
‫عمراً می‌ذاشتی ثبت‌نام کنه.
‫اگه پدر و پسر از قبل تصمیمتون رو گرفتین، پس چرا از من می‌پرسین؟
‫بابا...
‫من باهاش حرف می‌زنم.
‫سیمی...
‫هنوز حتی لباس فرم هم نپوشیده،
‫از همین الان داره مادرش رو نادیده می‌گیره.
‫اون تنها پسرمه.
‫چطور می‌تونم بذارم بره؟
‫اگه قرار بود همه مادرای هندی همین‌طوری فکر کنن،
‫کی از این مملکت دفاع می‌کرد؟
‫مرگ و زندگی دست واهه‌گوروئه.
‫بهش ایمان داشته باش.
‫بذار پسرت با افتخار بره.
‫بیا اینجا دیوونه.
‫دعای خیر مادرتو بگیر.
‫مامان...
‫خدا پشت و پناهت باشه، پسرم.
‫خدا حفظت کنه.
‫پس بابات چی؟
‫بابا...
" تجربه لذت بخش سینمای هند با بهارات مووی "
‫واهه گورو
‫سیمی.
‫رسیدیم خونه، یکم کادا درست کن.
‫چی داری میگی؟
‫چقدر کم بهمون دادن.
‫ببین.
‫کل روز مثل گاو ازمون کار می‌کشه،
‫اونوقت خودش با موتور صفا می‌کنه.
‫دیو و دلبر.
‫نمی‌تونستی یکم یواش‌تر حرف بزنی؟
‫دوباره تنبیه می‌شیم.
‫گوشاش خیلی تیزه.
‫سیمی، یه لحظه پیاده شو.
‫چیزی گفتی؟
‫هیچی، قربان.
‫ایس، تو چی گفتی؟
‫دیو و دلبر، قربان!
‫چطور جرئت می‌کنی به زن من بگی دیو؟
‫- منظورم خانم نبود... ‫- ازش عذرخواهی کن!
‫همین الان، ایس‌ها!
‫ببخشید، خانم!
‫قبل از اینکه دوباره جفتتون رو تنبیه کنم،
‫- از جلوی چشمام گمشین! ‫- چشم، قربان.
‫تا خود آسایشگاه بدویید.
‫اونا بهمون می‌گفتن «دیو و دلبر».
‫تو هم منو دیو فرض کردی.
‫خودمم دلبر حساب کردم دیگه.
‫فکر نمی‌کنی ایس‌هاتو یکم زیادی می‌ترسونی؟
‫انضباط برای سربازها حیاتیه.
‫شور و اشتیاق، اگه تو مسیر اشتباه بیفته، تبدیل به حماقت می‌شه.
‫اگه درست هدایت بشه، می‌شه شجاعت.
‫این دقیقاً همون چیزیه که سعی داشتم بهشون یاد بدم.
‫تا وقتی این درس رو یاد نگیرن، این سه نفر همچنان تنبیه می‌شن.
‫سه نفر؟
‫یه نفر سوم هم هست.
‫اون پتانسیل اینو داره که یه افسر خوب بشه.
‫فقط به شرطی که یه چیزی رو بفهمه.
‫یالا، آقایون.
‫من جواب می‌خوام.
‫انضباط، قربان.
‫هیچ تحکمی تو صدات نیست؟
‫صدات تا کجا باید بره؟
‫لاهور، قربان!
‫تا کجا؟
‫لاهور، قربان!
‫تا کجا؟
‫لاهور، قربان!
‫پس یه بار دیگه می‌پرسم...
‫مهم‌ترین عنصر در شکل‌دهی یه افسرآموز خوب چیه؟
‫شجاعت، قربان.
‫بسیار خب.
‫قربان... آموزش، قربان!
‫هرچی تو آموزش بیشتر عرق بریزیم،
‫تو جنگ کمتر خون می‌دیم.
‫کس دیگه‌ای نبود؟
‫- هوشیار. ‫- بله قربان!
‫اتکا به خود، قربان!
‫یه سرباز باید اونقدر خودش رو توانمند کنه که به هیچکس وابسته نباشه!
‫همه‌ی این‌ها مهمن، دانشجویان.
‫اما برای تبدیل شدن به یه سرباز واقعی، مهم‌ترین عنصر
‫پیوند شما با همرزمتونه.
‫یه سرباز هر چقدر هم که توانمند باشه،
‫هرگز نمی‌تونه به تنهایی تو یه جنگ پیروز بشه.
‫قابل‌اعتمادترین سلاح یه سرباز، تفنگ یا تانکش نیست.
‫قابل‌اعتمادترین سلاحش...
‫عشق اونه.
‫به برادراش. به عزیزانش.
‫به ملتش.
‫ما برای پادشاهان نمی‌جنگیم.
‫ما برای رهبران نمی‌جنگیم.
‫ما برای برادرانی می‌جنگیم
‫که کنارمون هستن.
‫تو جنگ، وقتی دشمنا تفنگ‌هاشونو به سمتت نشونه گرفتن،
‫و وقتی برگردی و نگاه کنی...
‫حتی وقتی که سایه‌ی خودت هم رهات کرده،
‫برادرات هواتو دارن!
‫ما مثل برادر زندگی می‌کنیم،
‫مثل برادر هم می‌میریم!
‫سوکی، این بار که راخی فرستادی، دو تا بفرست.
‫یکی برای من و یکی برای ماهیندر.
‫۱۰۱ روپیه برات آب می‌خوره.
‫یه روپیه بیشتر از ۲۱ روپیه نمی‌دم.
‫پنجاه و یک.
‫خیلی خب، باشه.
‫برای یه راخی.
‫پس برای دو تا راخی می‌شه ۱۰۲ روپیه.
‫این روزا فقط پوله که رابطه‌ها رو نگه داشته.
‫گوشی رو بده به مامان.
‫یکم خجالت بکش دختر. همش پسر بیچاره رو اذیت می‌کنی.
‫اون تنها برادرمه، مامان. نباید اصلاً اذیتش کنم؟
‫سلام، مامان.
‫سلام پسرم. همه‌چی روبه‌راهه؟
‫آره مامان. همه‌چی خوبه.
‫مرخصیت چی شد، و...
‫در مورد اون دختره که اهل آمبالاست چه تصمیمی گرفتی؟
‫راستش، مامان...
‫من از یکی دیگه خوشم میاد.
‫چی؟
‫خدای من! کی هست حالا؟
‫یکی هست دیگه، مامان. خیلی هم خوشگله.
‫تا حالا طاووس دیدی؟ عین همونه.
‫احمق جان، باید اینو زودتر می‌گفتی!
‫بابات داره یه قرار می‌ذاره که برن دختره رو ببینن.
‫حسابی قاطی می‌کنه.
‫آبروش می‌ره.
‫تو رو خدا، مامان، به بابا چیزی نگو. فقط داشتم شوخی می‌کردم.
‫من از این شوخیا خوشم نمیاد.
‫با بابات حرف بزن.
‫خواهش می‌کنم، مادر. بقیه هم تو صف منتظرن.
‫- هی... ‫- خیلی خب، خداحافظ. بعداً زنگ می‌زنم.
‫بله پسرم.
‫قطع کرد.
‫لابد سه دقیقه‌اش تموم شده.
‫چقدر زود.
‫آره مامان. اینجا همه‌چی خوبه.
‫باشه.
‫بله.
‫باشه. هفته دیگه دوباره زنگ می‌زنم، مامان.
‫باشه، خداحافظ.
‫- داداش، دقت کردی؟ ‫- چی رو؟
‫هوشیار هیچ‌وقت زنگ نمی‌زنه خونه.
‫هیچکس هم نمیاد بهش سر بزنه.
‫اگه خانواده‌ای براش مونده بود، می‌زد.
‫مربی بهم گفت که پدرش هم سرباز بوده...
‫که شهید شده.
‫مادربزرگش بزرگش کرد تا اینکه فوت کرد.
‫اون یاد گرفته که تنها زندگی کنه.
‫بیا، برات یه سمبوسه دیگه می‌خرم.
‫- یکی دیگه؟ ‫- آره...
‫هی، صبر کن.
‫این راخی تو نیست؟
‫بود. حالا مال توئه.
‫مادرم می‌گه...
‫حتی یه درخت هم هیچ‌وقت نباید تنها بمونه.
‫تو الان دیگه تنها نیستی، برادر.
‫خواهر من، خواهر توئه.
‫خانواده من، خانواده توئه.
‫یه پیغام به خواهرم بده.
‫بهش بگو دیگه نیازی نیست راخی بفرسته.
‫تا وقتی برادرش زنده‌ست،
‫خودش شخصاً میاد تا راخی رو براش ببنده.
‫یه چیز مهمی رو یادم رفت بهت بگم.
‫- خب... ‫- چی؟
‫- هر کی باخت به اون یکی سلام نظامی می‌ده. ‫- هی!
‫تو یه باغ، ترکیب رنگ‌ها و عطرهاست که زیبایی رو می‌سازه
‫من به تنهایی هیچی نیستم، تو هم به تنهایی هیچی نیستی
‫رفاقت، دین و ایمون منه
‫خدا کنه هیچ‌وقت از ایمانم دور نشم
‫یه رفیق واقعی، رفیقش رو با خدا برابر می‌دونه
‫رفاقت، دین و ایمون منه
‫خدا کنه هیچ‌وقت از ایمانم دور نشم
‫یه رفیق واقعی، رفیقش رو با خدا برابر می‌دونه
‫سایه‌ی رفاقت از خون هم پررنگ‌تره
‫جونم رو هم می‌دم اگه رفیقم ازم بخواد
‫طلا و نقره هیچ ارزشی ندارن
‫وقتی رفیقام خودشون جواهرن
‫دوستی ما خیلی محکمه ‫ما هیچ‌وقت از هم جدا نمیشیم
‫این رفتار جدیده
‫واسه یه سرباز جدید عالیه
‫همه ناخودآگاه بهش سلام نظامی میدن
‫چپ راست، چپ راست، چپ راست ‫این پاها هیچ‌وقت متوقف نمیشن
‫وقتی یه رفیق کنارته ‫شکست غیرممکنه
‫وقتی رفیقت رو شونه‌هاش بلندت می‌کنه ‫می‌تونی ستاره‌ها رو بچینی
‫شاید اونا خدا نباشن ‫اما دست کمی از اون ندارن
‫کسایی که رفیق دارن، خوشبختن
‫اونا خوشبختن
‫یه نامه داری.
‫کی فرستاده؟
‫روش نوشته هوشیار سینگ داهیا.
‫برات بخونمش؟
‫بیلو!
‫برادر عزیزم بیلو!
‫یه نامه از شوهرخواهرت رسیده.
‫زود بخونش.
‫خیلی جسور شده که ‫مستقیم بهت نامه می‌نویسه.
‫نذار کتکت بزنم، مفت‌خور!
‫خودت سواد خوندن نداری، ‫به من میگی مفت‌خور؟
‫چون میری مدرسه ‫واسه من بلبل‌زبونی نکن.
‫بخونش.
‫نامه خیلی کوتاهیه.
‫فقط چهار خطه.
‫فقط چهار خط؟
‫«عشق من، خیلی وقته پژمرده شدم، ‫تو درد دوری‌ات.
‫کی میگه الان هنوز ‫جونی برام مونده؟»
‫معنیش چیه؟
‫انگار خبر مرگشه.
‫عمو! عمو!
‫خوبه. خوبه.
‫یکی دیگه...
‫- فقط یکی دیگه... ‫- نه، نه، دیگه بسه.
‫- هوشیار سینگ داهیا؟ ‫- بله.
‫ملاقاتی داری.
‫کیه؟
‫پدرزنت.
‫پدرزن؟
‫پسرم، اولین اشتباهت
‫این بود که بدون اجازه من ‫به دخترم نامه نوشتی.
‫اشتباه دومت این بود که ‫از مرگ و مردن نوشتی.
‫فقط یه بیت شعر بود پدرجان.
‫هوشیار...
‫اومدی اینجا ‫سرباز بشی یا شاعر؟
‫پسرم، به دل نگیر.
‫- التماست می‌کنم... ‫- لطفاً این کارو نکن.
‫چند روز مرخصی بگیر
‫و زنت رو از خونه من بیار اینجا.
‫تو واقعاً زن داری؟
‫کلاس هفتم بودم.
‫مادربزرگم ازم پرسید: ‫«بریم شیرینی بخوریم؟»
‫منم گفتم آره.
‫نمی‌دونستم ‫شیرینی‌های عروسی خودمه!
‫بعد از عروسی، من برگشتم خونه خودم، ‫اونم برگشت خونه خودش.
‫از اون موقع دیگه صورتش رو ندیدم.
‫یه ساله با هم رفیقیم، داداش.
‫یه سالِ تمام.
‫تو همه‌چیز رو درباره خانواده‌ام می‌دونی.
‫و یه چیز به این مهمی رو ازمون پنهون کردی.
‫پنهون نکردم.
‫- بهتون نگفتم چون... ‫- پنهون کرد.
‫قطعاً پنهون کردی.
‫وقتی شروع کرد به پرسیدن بیت شعر، ‫شک کردم.
‫ده تا براش خوندم،
‫و در نهایت این یکی رو انتخاب کرد.
‫کدومو انتخاب کرد؟
‫«عشق من، خیلی وقته پژمرده شدم، ‫تو درد دوری‌ات.
‫کی میگه الان هنوز ‫جونی برام مونده؟»
‫بهم بگو، این شعر اصلاً قافیه داره؟
‫داره؟
‫- نه. ‫- دقیقاً.
‫پس حق داشتن فکر کنن ‫خبر مرگشه.
‫خیلی استرس دارم.
‫این اولین باریه که ‫میرم خونه خانواده زنم.
‫وایستا! وایستا!
‫حالا به حرفم گوش کن.
‫- داماد. ‫- بله.
‫حالا باید تشخیص بدی ‫بین اینا کدومشون دانوانتیِ منه.
‫- من؟ ‫- آره، تو.
‫اما یه چیزی رو یادت باشه.
‫به هر کی اشاره کنی،
‫باید به‌عنوان زنت قبولش کنی ‫و با خودت ببریش.
‫باشه.
‫آفرین.
‫یالا سرباز.
‫وقتشه شجاعتت رو نشون بدی!
‫این!
‫حالا باید با خودت ببریش!
‫من حاضرم!
‫- خیلی ازت خوشم میاد. ‫- چی داری میگی؟
‫از لحظه‌ای که دیدمت، ‫عاشقت شدم.
‫- واقعاً؟ ‫- بریم بگردیم؟
‫باشه.
‫- سلام عمو. ‫- سلام.
‫بالاخره زنت رو ‫آوردی خونه پسرم؟
‫مگه غیر از این به نظر میاد؟
‫بیا.
‫بیا بشین.
‫چی شد؟
‫مادربزرگ گفت
‫به محض رسیدن باید از خانواده شوهرم ‫دعای خیر بگیرم.
‫میشه یه عکس ازشون داشته باشم؟
‫عکس؟
‫مادرم هیچ‌وقت عکس نگرفت.
‫همیشه می‌گفت: ‫«وقتی پدرت برگشت عکس می‌گیریم.»
‫اما پدرم بعد از جنگ سال ۴۸ ‫هیچ‌وقت برنگشت.
‫فقط یونیفرمش باقی مونده.
‫کجاست؟
‫- چی؟ ‫- یونیفرم پدرت.
‫بهتون ادای احترام می‌کنم، پدر.
‫- من... ‫- چیزی لازم داری؟
‫چای، آب، نون، بیسکویت؟
‫می‌تونم یه جارو داشته باشم؟
‫جارو؟
‫و کمی هم زردچوبه.
‫- فقط تو داری. وگرنه... ‫- البته که دارم.
‫برات میارم.
‫جارو. زردچوبه.
‫مورچه‌ها دارن از اینجا میان تو.
‫اگه کمی زردچوبه بپاشیم، ‫دیگه نمیان.
‫اوه خدایا!
‫یه اشتباه وحشتناک کردم.
‫مادربزرگ گفت تو تورم رو می‌زنی کنار، ‫اما من کلاً یادم رفت.
‫نمی‌خوای نگام کنی؟
‫نگاه می‌کنم...
‫اما یه کم زردچوبه رفت تو چشمم.
‫برات آب میارم.
‫نه، نه. خوبم.
‫الان بهتری؟
‫دوستام می‌گفتن
‫سربازا همیشه خشنن.
‫فقط دعوا کردن بلدن.
‫اما تو این‌جوری نیستی...
‫من چه‌جوریم؟
‫تو دقیقاً مثل ناندوی منی.
‫خیلی آرومی.
‫ناندو کیه؟
‫گاو نر ما.
‫مردم ازش می‌ترسن، ‫اما در واقع خیلی مهربونه.
‫من شبیه گاو نَرَم؟
‫خدایا، بازم گند زدم!
‫- مادربزرگ گفت ساکت بمونم. ‫- هی...
‫اما بازم یادم رفت.
‫- نه، نه... ‫- حتماً با خودت میگی
‫- با یه احمق طرفی. ‫- نه.
‫من خیلی حرف می‌زنم...
‫میشه بگم به چی دارم فکر می‌کنم؟
‫دارم فکر می‌کنم...
‫خیلی خوش‌شانسم...
‫که تو رو پیدا کردم.
‫انقدر زیبایی که ‫نمی‌تونم به زبون بیارمش
‫یه عمر طول می‌کشه تا فقط تماشات کنم
‫هیچ‌چیزت رو تغییر نمیدم
‫تو همین‌طوری که هستی دوست‌داشتنی‌ای
‫مثل یه غریبه ‫اولین حسم بهت این بود
‫اما حالا که بهش فکر می‌کنم
‫انگار ‫یه عمره که می‌شناسمت
‫هیچ‌چیزت رو تغییر نمیدم
‫تو همین‌طوری که هستی دوست‌داشتنی‌ای
‫عشقم اومده خونه
‫توی فکر تو غرق شدم
‫مرگ و زندگی‌ام به تو گره خورده
‫همیشه تو قلبم نگهت می‌دارم
‫چشمای مسحورکننده
‫صدای دل‌نشین
‫تو اون نسیمی هستی که منو با خودش می‌بره
‫شب و روز، فقط از تو حرف می‌زنم
‫با این حال، همیشه یه چیزی کمه
‫هر چقدر هم که تلاش کنم
‫انگار پایانی واسه این دلتنگی نیست
‫انگار دینی به گردنمه ‫که از زندگی قبلی باهام مونده
‫هیچ‌چیزت رو تغییر نمیدم
‫تو همین‌طوری که هستی دوست‌داشتنی‌ای
‫مثل یه غریبه ‫اولین حسم بهت این بود
‫اما حالا که بهش فکر می‌کنم
‫انگار یه عمره که می‌شناسمت
‫هیچ‌چیزت رو تغییر نمیدم
‫تو همین‌طوری که هستی دوست‌داشتنی‌ای
‫عشقم اومده خونه
‫فقط به تو فکر می‌کردم
‫مرگ و زندگی‌ام به تو گره خورده
‫همیشه تو قلبم نگهت می‌دارم
‫عشقم اومده خونه
‫فقط به تو فکر می‌کردم
‫مرگ و زندگی‌ام به تو گره خورده
‫همیشه تو قلبم نگهت می‌دارم
‫دستت رو برگردون.
‫- بیا. ‫- نه، داداش.
‫- این دفعه باید نگه‌اش داری. ‫- اصلاً، داداش.
‫سال‌هاست که رو دستم ‫راخی می‌بندی.
‫وقتشه تو هم چیزی ‫از برادرت قبول کنی.
‫سهم خودم و ماهیندر رو ‫از برادرم می‌گیرم.
‫به‌جاش یه چیز دیگه ازت می‌خوام.
‫بیا، بخور.
‫هر چی می‌خوای بگو. ‫خجالت نکش.
‫زیادی لوسش نکن، داداش.
‫آرزوهاش بزرگتر از چیزیه که فکر می‌کنی.
‫می‌تونه هر چیزی بخواد.
‫مامان، داداش داره اذیتم می‌کنه!
‫-بیخیال پسرم. این کارو نکن. ‫-الکی...
‫امروز روز خواهراست.
‫-سلام خاله. ‫-سلام.
‫-ماهندر، این برای عروسمه. ‫-خاله...
‫و اینم برای کوچولوئه.
‫-واقعاً نیازی به این کار نبود. ‫-با یه مادر بحث نکن!
‫این عشق منه. بی‌سروصدا قبولش کن.
‫ممنون، خاله.
‫-هوشیار. ‫-بله.
‫این برای عروسمه.
‫تو این چند ماه آینده خیلی خوب مراقبش باش.
‫چشم، خاله.
‫بچه‌ها پنج دقیقه به من وقت بدین. ‫منم باهاتون میام.
‫باید برم تو آمبالا گزارش بدم.
‫پسرم...
‫چرا به اونم توضیح نمیدی؟
‫خونه دختره با آمبالا فاصله‌ای نداره.
‫خانواده محترمی هستن.
‫اما حاضر نیست ببینه‌شون.
‫حتی گفتم یه عکس بفرستن، ‫اما حتی نگاشم نکرد.
‫بسپارش به ما.
‫-چطوری؟ ‫-چطوری؟
‫پسرت طاقت باختن نداره.
‫-بیاین داداشا. ‫-مراقب باشین.
‫می‌بینمت آتیش‌پاره من.
‫-به‌زودی همه‌تونو می‌بینم. ‫-بیا بریم.
‫گوش کن پسرم.
‫-حالا که داری میری آمبالا-- ‫-دوباره شروع نکن مامان.
‫من نمی‌خوام کسی رو ببینم.
‫-بیاین بچه‌ها. ‫-اول بذار حرفمو تموم کنم.
‫این عکسو بگیر ‫و بهشون پس بده.
‫-چرا؟ ‫-چون جوابشون منفیه.
‫از اونجایی که خیلی طول کشیده،
‫احتمالاً فکر می‌کنن ‫پسره خیلی مغروره.
‫دقیقاً.
‫من خلبانم. ‫حق ندارم یه کم مغرور باشم؟
‫پربیراه نمیگه خاله.
‫اما... چطور می‌تونن بگن نه؟
‫ولش کن.
‫کلی پیشنهاد دیگه برات میاد.
‫فقط اینو بده یکی ببره پس بده به خونه‌شون.
‫کیه؟
‫سلام، من...
‫این زنگ درِ لعنتی دشمن منه! ‫همش داره زنگ می‌خوره!
‫بله؟
‫سلام. من نیرمالجیت سینگ هستم.
‫چاییتو بخور. من سریع به باباش ‫تو دفترش زنگ می‌زنم.
‫بهش بیسکویت تعارف کن.
‫چرا یهو این‌طوری پیدات شد؟
‫عکسِ... شما...
‫چشه؟
‫می‌خواستم بپرسم...
‫این عکس کجا گرفته شده؟
‫این‌همه راه اومدی اینجا فقط بپرسی ‫کجا این عکسو انداختم؟
‫نه.
‫آدما قبل از خرید سبزیجات ‫با دقت بررسیشون می‌کنن،
‫اونوقت تو ندیده ‫منو رد کردی؟
‫-چی؟ ‫-منظورم اینه که نتونستم شخصاً بیام،
‫اما نیازی نبود ناراحت بشی.
‫-خب، من-- ‫-من خلبان جنگنده‌ام.
‫حقوق خوبی دارم، ‫و دست‌پختمم بد نیست.
‫قیافه‌مم بد نیست.
‫دلیلی نداره ردم کنی.
‫-داری میگی می‌شد منو رد کرد؟ ‫-منظورم این نبود.
‫پس چرا اینقدر طول کشید تا جواب بدی؟
‫می‌تونستی زودتر ردم کنی.
‫ولی من هیچ‌وقت ردت نکردم.
‫خب، منم همین‌طور.
‫-چی؟ ‫-آره.
‫خانواده‌م گولم زدن.
‫اگه تو منو رد نکردی،
‫پس یعنی موافقی.
‫-هستی؟ ‫-هیچ‌وقت جواب راست و حسینی نمیدی.
‫اگه تو مغروری، منم هستم.
‫طاووس.
‫اومدن یار من مثل رسیدن بهاره
‫که با خودش میاره
‫اولین بارون عشقو
‫مثل یه طاووس می‌خرامم و می‌رقصم
‫تو بهم یاد دادی ‫چطور با ریتم عشق حرکت کنم
‫یه ستاره دوردست
‫یه ساحل دوردست حالا کنارم قدم می‌زنه
‫یه تیکه از ماه
‫اومده تو حیاط خونه‌م ‫و درخشان می‌تابه
‫عشق یه زمانی برام فقط یه کلمه بود
‫تا اینکه تو رو دیدم
‫عشق دقیقاً شبیه توئه
‫و تو تمام عمرم نگاهمو ازت نمی‌گیرم
‫عشق دقیقاً شبیه توئه
‫و تو تمام عمرم نگاهمو ازت نمی‌گیرم
‫دستار رو سرش، روبند رو صورتش
‫وقتی قدم بیرون میذاری، همه نگاها دنبالته
‫اینقدر درخشان
‫رنگ عشق عمیقه
‫تنت مثل صندله ‫سایه‌تم مثل صندله
‫عطرتو عوض نکن
‫من النگوی توام، تو زنگوله منی ‫جفت ما مثل طبل و سنجه
‫هیچ‌وقت حلقه‌رو از تو دستم درنمیارم ‫چون تو الماس اون حلقه‌ای
‫روبندت سرخابی رنگه ‫و تمام زندگی من توشه
‫هیچ‌وقت از سرت درش نیار
‫تو بی‌نقصی
‫چطور بهت بگم ماه؟
‫عشق دقیقاً شبیه توئه
‫و تو تمام عمرم نگاهمو ازت نمی‌گیرم
‫عشق دقیقاً شبیه توئه
‫و تو تمام عمرم نگاهمو ازت نمی‌گیرم
‫سلام. یه اطلاعیه ‫مهم از ارتش هند.
‫به دلیل افزایش تنش‌ها ‫در امتداد مرز هند و پاکستان،
‫مرخصی تمامی سربازان لغو شده،
‫و بهشون دستور داده شده تا فوراً ‫خودشونو به یگان‌های مربوطه‌شون معرفی کنن.
‫قضیه جدی به نظر می‌رسه داداش.
‫اونا رو به عروسیت دعوت نکردی.
‫برای همین دشمن بهش برخورده.
‫حالا تنها راه آروم کردنشون ‫جنگه.
‫عروسی‌های پنجابی بدون دعوا ‫لطفی ندارن.
‫اما من نگران جنگ نیستم.
‫-نگران شمام. ‫-من؟
‫چرا؟
‫من مسابقه تو جنگو می‌برم.
‫و اگه تو این یکیو ببازی،
‫باید بهم سلام نظامی بدی داداش.
‫تو هیچ‌وقت عوض نمیشی داداش.
‫کشتی آماده حرکت به سمت دریاست
‫شجاعت تنها چیزیه که برای ‫فتح دنیا بهش نیاز داریم!
‫وقتی ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی متحد بشن،
‫کسی جلودارمون نیست.
‫بیاین روزگارشونو سیاه کنیم داداشا.
‫خیلی خب، کاپیتان میتو.
‫فرماندهی الان دست توئه.
‫وظایفتو می‌دونی؟
‫بابا، تا وقتی که تو از هند محافظت می‌کنی،
‫کاپیتان میتو از مامان ‫و خونه‌مون محافظت می‌کنه.
‫آفرین.
‫و قوانین چیه، کاپیتان؟
‫قانون شماره یک اینه که هر روز ‫مشقامو بنویسم و به مامان کمک کنم.
‫قانون شماره دو اینه که هر روز یه جوک بگم ‫و مامانو بخندونم.
‫آفرین. ‫بابا بهت افتخار می‌کنه.
‫میتو، هدیه بابارو بیار.
‫-اوه، آره! ‫-هدیه؟
‫دستوراتم چیه فرمانده؟
‫دستوری نیست.
‫یه خواهشه.
‫یه لبخند بهم بزن.
‫لطفاً.
‫تمام غم‌های دنیا مال منه
‫و متأسفانه من مال توام
‫بابا!
‫چشماتو ببند و دستتو بیار جلو.
‫دیشب اینو برات درست کرد.
‫گفت: «بابا از مرزها محافظت می‌کنه،
‫و الهه دورگا از بابا محافظت می‌کنه.»
‫این بهترین هدیه دنیاست.
‫ممنونم، کاپیتان.
‫و بعد میرم
‫ای لحظه‌های گذرا ‫آروم‌تر، کمی آروم‌تر
‫مامان، مرز تو آب کجاست؟
‫پدرت خودش مرزِ ‫آبی هنده، عزیزم.
‫عقلتو از دست دادی؟
‫نباید چیزای سنگین بلند کنی!
‫من زن یه سربازم.
‫منو با یه زن ظریف اشتباه نگیر.
‫باشه، به من گوش کن.
‫گفتم گوش کن...
‫داشتم می‌گفتم، ‫بده یکی برات نامه بنویسه،
‫و بهم خبر بده که ‫پسره یا دختر.
‫به کسی نمیگم نامه بنویسه.
‫بیا و خودت ببین کی شرطو برده.
‫صبر کن و ببین. ‫پسر میشه.
‫اصلاً. من شرطو می‌برم.
‫ما یه دختردار میشیم.
‫تو جنگو می‌بری،
‫و من شرطو می‌برم.
‫چشم قربان!
‫-مهتابو رو پیشونیم می‌بوسیدم... ‫-مراقب خودت باش.
‫و بعد میرم
‫مگه تو زن یه سرباز نیستی...
‫و نه یه زن ظریف و حساس؟
‫گریه کردن برای هیچ‌کدومتون خوب نیست.
‫جفتمون داریم نگران میشیم.
‫نیازی به نگرانی نیست.
‫من یه سربازم. برمی‌گردم.
‫با تاج پیروزی یا کفن شهادت.
‫اما برمی‌گردم.
‫ای لحظه‌های گذرا ‫آروم‌تر، کمی آروم‌تر
‫سوکهی؟
‫خدای بزرگ، نگاش کن!
‫چشمات بعد از گریه ‫قشنگ‌ترم میشه.
‫باید تو کجاوه عروسیتم گریه کنی. ‫خیره‌کننده میشی.
‫این چرت و پرتا چیه میگی؟ ‫سوکهی خوشگله؟
‫بذار ببینم.
‫حتماً داری شوخی می‌کنی!
‫به نظرم شبیه شامپانزه شده.
‫سوکی، دوماد قیافه‌ت رو ببینه فرار می‌کنه.
‫داداش...
‫امروز زودتر از بابا حاضر شدم.
‫امروز دیگه نمی‌تونی غر بزنی.
‫آره داداش، الان بابا رو صدا می‌زنم.
‫وگرنه ممکنه از اتوبوست جا بمونی.
‫ممنون.
‫بابت چی؟
‫بابت اینکه وقتی نیستم مسئولیتشون رو به عهده می‌گیری.
‫آره، ولی نمی‌تونی از این وظیفه مرخصی طولانی بگیری.
‫پس تا کِی؟
‫باید قبل از اینکه رنگ حنام بره برگردی.
‫چی؟ بذار حنات رو ببینم.
‫پس مثل باد میرم و مثل طوفان برمی‌گردم.
‫بشین و تماشا کن، طاووس.
‫هر لحظه، دلم برات پر می‌کشه
‫هر لحظه، تو رو می‌خوام
‫-خوش‌شانسم که پیدات کردم ‫-مامان رو دیدی؟
‫هر لحظه، می‌خوام تو رو مال خودم کنم
‫ای لحظه‌های زودگذر...
‫ساتنام واهگورو.
‫دعامون کن...
‫می‌بینمت، زن‌بابا.
‫مادر واقعی‌ام داره صدام می‌زنه.
‫خدا حفظت کنه.
‫واهگورو بهت عمری طولانی‌تر از من بده.
‫چی؟
‫چرا باید سهم عمر تو رو بخوام؟ خودم به اندازه کافی دارم.
‫در عوض، دعا کن قدرت نابود کردن دشمنام رو داشته باشم.
‫حتماً مادرای اونا هم براشون دعای طول عمر کردن.
‫یه مادر فقط می‌تونه دعای زندگی کنه، نه مرگ.
‫یعنی نباید بجنگم؟
‫نه، باید بجنگی. این وظیفه توئه.
‫شجاعانه بجنگ و پیروز برگرد.
‫من هم با عشق مادرانه‌ام می‌جنگم.
‫می‌بینمت، بابا.
‫اینو نگه‌دار.
‫نه، به اندازه کافی دارم.
‫الان درآمدم خوبه.
‫با این حال، برش می‌دارم.
‫بابا، می‌دونم همیشه حرصت رو درآوردم.
‫اما قول میدم هرگز ناامیدت نکنم.
‫همیشه باعث افتخارت میشم.
‫خدانگهدار، بابا.
‫و بعدش میرم
‫پنجاب رودویز
‫و بعدش میرم
‫پایگاه به وایپر.
‫روی نقطه آلفا، در حال ورود به هند.
‫زمان تقریبی رسیدن به سرینگر، یک دقیقه.
‫عملیات چنگیز شروع شد.
‫امروز هند رو به خاک و خون می‌کشیم.
" با بهارات مووی سینمای هند را تجربه کنید "
‫-نگاه کن، هواپیماها! ‫-نگاه کن!
‫هی، وایسا!
‫هواپیماها!
‫حمله هوایی! پناه بگیرید!
‫بخوابید روی زمین! محکم بگیر!
‫-پناه بگیرید! حرکت کن! ‫-پناه بگیرید!
‫همین الان اسلحه‌ها رو بیارید!
‫-از اینجا برید بیرون! ‫-منطقه رو تخلیه کنید!
‫حرکت کن!
‫پناه بگیرید!
‫قربان، اونا همین الان کنترل پل رو به دست گرفتن.
‫اونا فقط پل رو نگرفتن، رام سینگ.
‫اونا آدمامون رو کشتن و پاسگاه رو تسخیر کردن.
‫چیکار کنیم؟
‫-رام سینگ. ‫-بله، قربان.
‫تو با تیم براوو از رودخونه عبور می‌کنی، دو کیلومتر پایین‌تر از پل،
‫-و به سمت روستا میرید. ‫-بله، قربان.
‫من تیم آلفا رو می‌برم و از شرق حمله می‌کنم.
‫اما اول، باید واحد پشتیبانی هوایی‌شون رو نابود کنیم.
‫-سامپوران. ‫-بله، قربان.
‫اونا خارج از برد آرسی‌ال هستن، قربان.
‫از این فاصله نمی‌تونیم هدف رو بزنیم.
‫پس به محض اینکه بهشون حمله بشه درخواست پشتیبانی هوایی میدن.
‫پس ما به ای‌اس‌یو حمله نمی‌کنیم، افسری که درخواست پشتیبانی هوایی میده رو می‌زنیم.
‫اما، قربان، اگه یکی دیگه سیگنال بفرسته چی.
‫فقط در صورتی که بذاریم برسن اونجا!
‫-آجیت! ‫-قربان.
‫رأس ساعت ۱۴۰۰، افسر مستقر در ای‌اس‌یو رو می‌زنی.
‫یادت باشه کارش رو با همون گلوله اول تموم کنی.
‫وگرنه دشمن خبردار میشه.
‫حتماً، قربان.
‫و بعدش، مهمون‌نوازی‌مون رو بهشون نشون میدیم!
‫قربان!
‫قربان، با جنازه‌ها چیکار کنیم؟
‫مثل همیشه.
‫-نیازی به پرسیدن نیست. ‫-بله، قربان.
‫-موضع بگیرید! بهمون حمله شده! ‫-یالا!
‫بوله سو نیهال!
‫سات شری آکال!
‫به پل حمله شده! برید اونجا و شلیک کنید!
‫آصف، به گوشم. آصف! آصف، حمله هوایی رو تایید کن!
‫آصف!
‫نذارید هیچکس فرار کنه!
‫-حرکت کن! سوار شو! عجله کن! ‫-یالا!
‫تانگو برای چارلی. تانگو برای چارلی، به گوشم.
‫تانگو برای چارلی.
‫به گوشم...
‫تایگر وان به تانگو، به گوشم.
‫تانگو به چارلی. تانگو به چارلی، تایید کن--
‫تایگر وان به تانگو، به گوشم.
‫بگو تانگو.
‫چرا جواب نمی‌دادی، راشد؟
‫ارتش هند باید تو راه باشه. آماده باشید.
‫ارتش هند همین الان هم رسیده.
‫و راشد هم مرده.
‫هنوز وقت هست، بهتره سر عقل بیای.
‫حد و مرزت رو بشناس،
‫وگرنه هم مرزها و هم خودت محو میشید!
‫فاتح سینگ.
‫تو فاتح سینگ نیستی؟
‫آنگاد سینگ پسر تو بود.
‫مگه تو همین منطقه نمرد...
‫تو سال ۶۵؟
‫شنیدم...
‫سربازهای ما آروم آروم جونش رو گرفتن.
‫ما به تو هم همون... مرگ آروم رو میدیم!
‫چرا ساکتی، فاتح سینگ؟
‫ترسیدی؟
‫چیز خوبیه. باید هم بترسی.
‫اسم شهدا به آدم شجاعت میده، نه ترس!
‫داشتم یه لحظه به احترامت سکوت می‌کردم...
‫همون کاری که برای مرده‌ها می‌کنن.
‫چرت و پرت نگو!
‫شما ۲۳ ساله که دارید چرت و پرت میگید!
‫شما حتی نمی‌تونید پاکستان شرقی رو کنترل کنید،
‫اونوقت کشمیر رو می‌خواید!
‫تعداد آدمای پاکستانِ شما
‫از بزهایی که ما تو عید قربونی می‌کنیم هم کمتره!
‫اونوقت از شکست دادن ما حرف می‌زنی؟
‫کشمیر رو فراموش کن! اول سعی کن این پل رو پس بگیری.
‫حتی تا هفت نسل بعدِ شما هم
‫نمی‌تونن یه وجب ازش رو هم پس بگیرن!
‫این قول ارتش هنده!
‫از هر جا که بخواید نفوذ کنید،
‫چه هوا، چه زمین، چه آب،
‫یه سرباز هندی جلوتون می‌ایسته،
‫مستقیم تو چشماتون نگاه می‌کنه، و با افتخار اعلام می‌کنه،
‫«بیا و با من روبرو شو!
‫این هنده که اینجا ایستاده!»
‫زنده باد هند!
‫زنده باد هند! زنده باد هند!
‫-می‌دونی چیه؟ ‫-بله؟
‫یه کم کادا درست کن.
‫ولی همین الان خوردی.
‫معده خودمه. به تو چه؟
‫الان درست می‌کنم.
‫داشتی به پسرت فکر می‌کردی،
‫که اونم نامه فرستاد.
‫زود بلند بخونش و بگو چی نوشته!
‫«زنده باد هند، بابا!»
‫بلندتر.
‫«زنده باد هند، مامان!»
‫خدا حفظت کنه، پسرم.
‫خدا حفظش کنه.
‫«نگران من نباشید. حالم کاملاً خوبه.
‫از همه طرف با کوه‌های بلند احاطه شدم،
‫و شجاعت گروهان ما از اونا هم بلندتره.»
‫واقعاً؟
‫«اگه دشمن جرئت کنه بهمون حمله کنه،
‫از تصمیمش پشیمون میشه.
‫و، بابا، یه چیز دیگه.
‫اینجا، من هر روز مچ می‌ندازم.»
‫عجب؟
‫«همه رو شکست دادم.
‫دفعه بعد، تو رو شکست میدم
‫و موتورت رو می‌برم!»
‫داره سعی می‌کنه باباش رو بترسونه.
‫بی‌باک شده.
‫«و، مامان...
‫اینجا هنوز هوا خیلی سرد نشده.
‫اما... چون دلم برات تنگ شده،
‫پلیورم رو از زیر می‌پوشم، و--»
‫زنده باد هند، قربان.
‫متأسفم که بهتون اطلاع میدم، قربان.
‫ما کاپیتان آنگاد سینگ رو از دست دادیم.
‫اون با شجاعت جنگید،
‫اما تعداد دشمنا بیشتر بود.
‫متأسفم، قربان.
‫چی شد؟ بقیه‌ش رو بخون!
‫کِی این اتفاق افتاد؟
‫امروز صبح ساعت ۰۵۰۰.
‫وقتی آوردنش ام‌اچ به شدت مجروح شده بود.
‫می‌خواست برای آخرین بار با شما صحبت کنه.
‫جناب سی‌او سعی کردن باهاتون تماس بگیرن، اما...
‫اما هیچ‌کس خونه جواب نداد.
‫صبح،
‫می‌ریم گوردوارا.
‫کجا رفت؟
‫تا اسم من اومد دیگه نخوندی.
‫می‌خونی...
‫سیمی.
‫وقتشه.
‫این... به انگد میاد؟
‫با عجله دوختمش.
‫اگه برای عروسیش بود...
‫بیشتر تزئینش می‌کردم.
‫محکم باش.
‫وقت رفتن انگده.
‫من هیچ‌وقت موافق رفتنش به ارتش نبودم.
‫اما اون روزی که دیدم با لباس فرم قسم می‌خوره...
‫خدا حفظش کنه.
‫باعث افتخارترین روز زندگیم بود.
‫به پسرم افتخار می‌کنم.
‫با شرافت زندگی کرد. باید اینو بهش بگم.
‫هر وقت تو مرز گلوله شلیک می‌شه
‫به قلب یه مادر می‌خوره
‫دلم می‌خواد بیفتم و چنگ بزنم به زمین
‫-جایی که پسرم گم شد... ‫-زنده باد هند، فرزندم.
‫-جایی که پسرم گم شد... ‫-زنده باد هند.
‫«حلقه گل بنداز و سرودت رو بخون مادر.»
‫حلقه گل بنداز و سرودت رو بخون مادر
‫چون بعد از مرگ دارم به سمت خدا می‌رم
‫امروز گریه می‌کنه با دیدن درد پسرش
‫اون کسی بود که تو روی مرگ می‌خندید، عزیزم
‫آسون نیست که روی دوش بکشی
‫پیکر بی‌جان پسرها رو، عزیزم
‫عزیزم...
‫ای مادر!
‫بهمون برکت بده، واهه‌گورو.
‫سیمی.
‫من دارم می‌رم.
‫داری می‌ری جنگ.
‫حداقل امروز باید از گوردوارا برکت می‌گرفتی.
‫تا کی می‌خوای این‌جوری با خدا قهر باشی؟
‫شش سال گذشته.
‫دست از سرزنش کردن خودت بردار.
‫حتی اگه اون روز با انگد حرف می‌زدی، نمی‌تونستی نجاتش بدی.
‫وقت رفتنش بود و رفت.
‫اما تو باید برگردی.
‫مراقب باش.
‫فاتح سینگی که من عاشقشم...
‫تا امروز تو هیچ نبردی شکست نخورده.
‫پس سردار جی، این بار که برمی‌گردی...
‫باید تو نبرد درونت هم پیروز بشی.
‫می‌شی؟
‫زنده باد هند، سردار جی.
‫زنده باد هند.
‫-جاگی! ‫-بله.
‫-جاگی. ‫-بگو.
‫زود سیب‌زمینی‌ها رو خرد کن.
‫بعداً باید دشمنا رو خرد کنیم.
‫بله، حتماً!
‫جاگی!
‫-رام سینگ. ‫-قربان.
‫گورجیت چی می‌گه؟
‫جیره‌مون همین‌جوری کمه. اگه سربازا گرسنه بمونن،
‫چطوری می‌خوان بجنگن؟
‫چی کمه قربان؟
‫ازش بپرس چی مهم‌تره. چراغ یا غذا؟
‫معذرت می‌خوام قربان.
‫اما چراغ هم مهمه.
‫زمان جدایی،
‫وقتی خونه‌هامون رو ول کردیم و اومدیم این‌طرف،
‫مادرم بیرون خونه یه چراغ روشن کرد.
‫به این امید که یه روز برگردیم خونه.
‫نتونست برگرده قربان.
‫اما قربان، این روستایی‌ها حتماً برمی‌گردن خونه‌شون.
‫گورجیت، این فقط یه چراغ نیست.
‫این امیده.
‫ایمانشون به خداست.
‫بگو، چطوری بذارم این چراغ خاموش بشه؟
‫داشتم می‌گفتم قربان...
‫اگه چند روز آینده فقط روتی خالی بخوریم،
‫نمی‌میریم.
‫درستش می‌کنم قربان.
‫بفرمایید قربان.
‫هر چقدر روغن می‌خوای بردار.
‫خدا حفظت کنه گورجیت.
‫از اول باید می‌اومدی پیش خودم.
‫گزارش چیه رانگا؟
‫قربان، فرستنده آسیب دیده.
‫صفحه‌نمایش هم شکسته.
‫تعمیرش زمان می‌بره.
‫باید عجله کنیم ویجی.
‫بدون سونار، ما کاملاً کوریم.
‫چشم قربان.
‫-قربان من... ‫-نگو رانگا.
‫قربان؟
‫می‌دونم که به سونار اعتماد نداری.
‫نه قربان. می‌خواستم بگم به شما اعتماد دارم.
‫دروغگو.
‫هواپیماهای پاکستانی بهمون حمله کردن،
‫در حالی که داشتیم تمام تلاشمون رو می‌کردیم
‫تا اوضاع بنگلادش رو مسالمت‌آمیز حل کنیم.
‫من هیچ شکی ندارم
‫که سربازان شجاع هندی پیروز می‌شن.
‫دشمن به ما حمله کرده.
‫بمب انداختن.
‫و قربان ما رو زخمی کردن.
‫دیگه منتظر چی هستیم؟
‫چرا جلومون رو گرفتن؟
‫کار به مرگ و زندگی رسیده.
‫دشمن حتماً پیش خودش می‌گه ما ترسو شدیم!
‫بالام سینگ!
‫قربان!
‫حمله دشمن ترسشون رو نشون می‌ده،
‫نه ضعف ما رو!
‫بله قربان.
‫اما قربان، چرا همیشه منتظر می‌مونیم اونا اول ضربه بزنن؟
‫چرا ما اول نمی‌زنیم؟
‫برای آدم قدرتمند مهم نیست کی اول ضربه می‌زنه.
‫چون می‌دونه
‫که ضربه آخر رو خودش می‌زنه.
‫تو گیتا نمی‌خونی سانترام؟
‫قربان.
‫مادرم بهم داده بودتش.
‫چون یه مادر می‌دونه
‫که لرد کریشنا ارابه‌ران ما هم هست، نه فقط برای آرجون.
‫ما همیشه تو زمان مناسب به خواسته‌مون می‌رسیم.
‫مگه گیتا همینو نمی‌گه؟
‫پس تو هم تو زمان مناسب فرصت جنگیدن پیدا می‌کنی!
‫قربان!
‫منظورتون اینه که قربان...
‫وقتی زمانش برسه، بالام سینگ هم ازدواج می‌کنه؟
‫قربان.
‫بهتره همین الان جلوشو بگیرین،
‫وگرنه همین چند تار مویی که براش مونده رو هم می‌کنم!
‫می‌کنی، بالام سینگ. روش حساب کن.
‫به نظرم بعیده.
‫احمق.
‫هر چی دوست دارین بگین...
‫اما حس می‌کنم خاستگاریم همین الانم اومده.
‫-سربازها. ‫-قربان!
‫-از صف خارج شید. ‫-قربان.
‫بجنبین!
‫اومد! نامه‌ها اومد!
‫-اومد! ‫-بدو!
‫-سونیل سایگال. ‫-بله قربان!
‫-کریشن کومار. ‫-قربان!
‫-نایک سوبدار نشان سینگ. ‫-قربان!
‫-راجندر سینگ. ‫-قربان!
‫-سانترام. ‫-قربان!
‫زن‌داداشت خیلی نگرانه.
‫می‌گه، «پسرت هر روز می‌ره زورخونه.
‫هر روز با پهلوونا کشتی می‌گیره،
‫و می‌گه می‌خواد مجرد بمونه و هیچ‌وقت زن نگیره.»
‫نگرانی نداره که!
‫اون فقط هشت سالشه!
‫«مونو خیلی دلتنگته.»
‫تمام ترقه‌های دیوالیش رو قایم کرده.
‫می‌گه هروقت باباش اومد روشنشون می‌کنه.
‫«بچه‌ها نمی‌خوان برن مدرسه.
‫-فقط هی سراغ باباشون رو می‌گیرن...» ‫-بنی.
‫-هی بنی! ‫-چی شده بالام؟
‫کسی برات خاستگاری فرستاده؟
‫-می‌کشمت روانی! ‫-چی شده؟
‫ببین.
‫فک کنم قربان این‌بار هم نامه نداشته.
‫دختره.
‫بابا شدم.
‫سانترام!
‫گوش کن...
‫اینجایی!
‫گوش کن!
‫چی شده داداش؟
‫تو نامه چی نوشته؟
‫مامان...
‫مادرمو از دست دادم.
‫شب یهو حالش بد شده.
‫کسی نبوده ببردش بیمارستان.
‫صبح که همسایه‌ها بردیش...
‫دیگه تموم کرده بوده.
‫حتی نتونستم مراسم آخرش رو انجام بدم داداش.
‫قبل مرگش فقط یه چیز می‌گفته.
‫«به سانت بگین خاکسترمو بریزه تو رود گنگ.»
‫محکم باش داداش.
‫بیا درخواست مرخصی بدیم.
‫قربان هوشیار می‌تونه سفارشمونو بکنه.
‫نه.
‫نتونستم یه مادر رو نجات بدم، اما...
‫تا وقتی که وطنم رو نجات ندم...
‫این پست رو ترک نمی‌کنم.
‫حالا، خاکستر مادرم رو تو گنگ می‌ریزم
‫اما فقط بعد از شکست دادن دشمن.
‫تو هم که نامه داری.
‫از خونه چه خبر؟
‫خبری نیست.
‫یعنی چی؟
‫مگه منتظر یه خبر خوب نبودی؟
‫خبری نیست داداش.
‫نامه رو بده به من.
‫نامه رو بده.
‫نه!
‫- ولش کن. ‫- گفتم نامه رو بده.
‫- هی! به من گوش کن، سانترام. ‫- «حالت چطوره؟
‫خیلی خوشحالم که بهت خبر بدم ‫خدا بهمون یه...
‫دختر داده.»
‫عقلتو از دست دادی؟
‫خدا بهت یه فرشته داده ‫و تو داری مخفیش می‌کنی!
‫مخفیش نمی‌کردم.
‫فقط اینکه، ‫بعد از شنیدن خبر مادرت...
‫داداش، اون یه مادره.
‫هر جا که باشه...
‫همیشه از دیدن خوشحالی بچه‌هاش ‫خوشحال میشه.
‫یه چیزی بهم بگو.
‫اسم مادرت چی بود؟
‫پرواتی دوی.
‫چرا؟
‫اسم برادرزاده‌ت رو می‌ذاریم...
‫پرواتی.
‫برادر من...
‫امشب جشن می‌گیریم.
‫باگیرام!
‫شیرینی آماده کن!
‫سانترام عمو شده!
‫خدا بهمون یه فرشته داده!
‫- جی هند، قربان. ‫- جی هند.
‫همه‌ی نامه‌ها پخش شدن، قربان.
‫به جز یکی. ‫برای کسی به اسم هاشار سینگ.
‫اما کسی به این اسم تو جوخه نیست.
‫چرا هست. این نامه مال منه.
‫- باشه قربان. رام‌-رام! ‫- رام-رام!
‫سلام به تو عزیزم.
‫امیدوارم حالت خوب باشه.
‫بهت گفتم که نمی‌ذارم ‫هیچ‌کس دیگه‌ای نامه‌م رو بنویسه.
‫برای همین از بیلو درس می‌گیرم ‫و خودم می‌نویسمش.
‫شاید یه‌کم غلط داشته باشه، ‫اما می‌دونم که تو درست می‌خونیش.
‫خبر جدید اینه که دکتر گفته
‫می‌تونیم هفته‌ی دیگه منتظر عضو جدید ‫خانواده‌مون باشیم.
‫بعد از این دیگه نامه‌ای نمی‌نویسم.
‫باید بیای و خودت ببینی ‫که کی شرط رو برده.
‫و فقط می‌خوام بگم که...
‫«عشق من، من خیلی وقته که پژمرده شدم، ‫تو درد از دست دادن تو.
‫کی میگه که هنوز ‫جونی تو تنم مونده؟»
‫بیاین دیگه بچه‌ها!
‫پیغام‌ها پشت سر هم میان و دردمون رو تازه می‌کنن
‫هر نامه، همون سوالات همیشگی رو می‌پرسه
‫کی میای خونه؟
‫بهمون بگو کی تو راهی
‫چون این خونه بدون تو سوت و کوره
‫پیغام‌ها پشت سر هم میان و دردمون رو تازه می‌کنن
‫هر نامه، همون سوالات همیشگی رو می‌پرسه
‫کی میای خونه؟
‫بهمون بگو کی تو راهی
‫چون این خونه بدون تو سوت و کوره
‫سال‌ها بود که این دل خالی بود
‫با اومدنش، انگار عید شده
‫درها با شنیدن صدای قدم‌های کسی ‫هوشیار شدن
‫سپیده سر می‌زنه وقتی که اون ‫شخص خاص به خودش می‌پیچه
‫وقتی تنهام ‫همش به این فکر می‌کنم
‫ماه قراره تو حیاط خونه‌م فرود بیاد
‫همونی که سرنوشتم رو رقم زد
‫آراسته با اون گوشواره‌های زیبا
‫در حالی که اون سینی نیایش رو دستش گرفته
‫و از حنای زیبایی که رو دستاش ‫نقش بسته می‌پرسه
‫کی میای خونه؟
‫بهمون بگو کی تو راهی
‫چون این خونه بدون تو سوت و کوره
‫از اشک‌هایی که از چشما می‌چکه بپرس
‫جدا شدن کار آسونی نیست
‫مادرم رو که برام دعا می‌کرد ‫پشت سرم جا گذاشتم
‫چون بیشتر از اون ‫عاشق این خاکم
‫یکی آروم در گوشم زمزمه کرد ‫که باید برگردم
‫منتظرت می‌مونم ‫نذار تو درد و حسرت بسوزم
‫شب‌هایی که بیدار موندم
‫حرف‌های ناگفته
‫قول‌های عملی‌نشده
‫و از خاطراتش می‌پرسه
‫کی میای خونه؟
‫بهمون بگو کی تو راهی
‫چون این خونه بدون تو سوت و کوره
‫ای نسیم‌های رهگذر!
‫یه لطفی در حقم بکنین
‫اونی رو پیدا کنین
‫که منو ترک کرده
‫جاده یا کوچه‌ای رو
‫هنوز پیدا نکردم
‫که بتونه این فاصله‌ها رو از بین ببره
‫من برمی‌گردم ‫من برمی‌گردم
‫برمی‌گردم به سرزمینم
‫به اون سایه‌سار عشق
‫برای اون چشم‌های مشتاق ‫برای اون آغوش‌های بی‌قرار
‫برای کوچه‌های خونه‌م
‫تا به قول‌هایی که دادم عمل کنم
‫من برمی‌گردم ‫من برمی‌گردم
‫قربان، زیردریایی‌های ما مسیرشون رو ‫برای هدف قرار دادن بندرهای دشمن تنظیم کردن.
‫انشاالله که به زودی اخبار خوبی می‌رسه!
‫به حملات هوایی ادامه بده، ظفر.
‫چشم قربان.
‫وقتشه که کارشون رو تموم کنیم، آقایون.
‫اژدر!
‫آماده‌ی برخورد شید!
‫اژدر!
‫فرار کنید!
‫- بخواب رو زمین! ‫- زود باش!
‫حرکت کن!
‫همه گوش کنن...
‫کاپیتانتون صحبت می‌کنه.
‫بدنه سوراخ شده.
‫کشتی رو ترک کنید.
‫رانگا! رانگا!
‫قربان...
‫من... باور دارم...
‫چی شد سخون؟
‫آماده شو، جی‌-من. فکر کنم وقتشه.
‫بجنبین! بجنبین! بجنبین!
‫چهار جت دشمن از خط کنترل عبور کردن ‫و دارن میان سمت سرینگر.
‫جوخه چیتا، بجنبین! ‫جوخه چیتا، بجنبین!
‫- حرکت کنید! حرکت کنید! بجنبین! ‫- حرکت کنید! عجله کنید!
‫باز به آلفا. اجازه پرواز می‌خوام.
‫جت‌های پاکستانی هر لحظه ممکنه ‫بالای سرمون باشن.
‫قبل از بمباران نمی‌تونین ‫تیک‌-آف کنین.
‫تمام!
‫این کارو نکن، سخون! ‫سخون، صدامو می‌شنوی؟
‫سخون!
‫الان!
‫عالی بود بچه‌ها.
‫یه دور دیگه، و بعد می‌تونیم برگردیم خونه.
‫اون چی بود شمشیر؟
‫مردم وقتی بالا رو نگاه می‌کنن، خدارو می‌بینن. ‫دشمن وقتی بالا رو نگاه می‌کنه، سخون رو می‌بینه.
‫شمشیر، جدا شو!
‫دقیقا همونجا رو چک کن.
‫اشتباه بزرگی کردین که اومدین اینجا.
‫یادتون رفت که شاهین‌های گورو ‫از مرزهای این کشور محافظت می‌کنن.
‫حالا دیگه نمی‌تونین برگردین.
‫شمشیر نمی‌تونم گمش کنم! ‫افتاده دنبالم.
‫همین الان بگیرش!
‫بخوابید رو زمین! حرکت کنید! حرکت کنید!
‫- سوار شید، سوار شید. ‫- عجله کنید!
‫سریع سوار شید! یالا.
‫یالا! عجله کنید!
‫قربان، هندی‌ها دارن کشتی رو ترک می‌کنن.
‫دفاعشون خیلی ضعیف بود.
‫ریاض، مسیر رو به سمت اوکها تنظیم کن.
‫چشم قربان.
‫بیاین، بیاین، سریع، سریع!
‫همه، عجله کنین!
‫یالا! عجله کنین!
‫- قربان... ‫- یالا، ببرینش.
‫عجله کنین!
‫- شما چی قربان؟ ‫- ماموریت هنوز تموم نشده، ساوراب.
‫تو برو.
‫- اما قربان... ‫- این یه دستوره.
‫قربان، اژدرها!
‫گزارش خسارت، ریاض.
‫مخازن بالاست آسیب دیدن، قربان.
‫باید فوراً بیایم روی آب.
‫ما رو فرستادن اینجا ‫تا بندرهای هند رو نابود کنیم.
‫اگه الان بیایم روی آب چطوری برسیم اوکها؟
‫قربان، تو این شرایط، ‫نمی‌تونیم برسیم به اوکها.
‫مخازن دارن پر آب میشن. ‫اگه الان نیایم روی آب، غرق میشیم.
‫اطراف رو نگاه نکن، بالا رو ببین.
‫اژدرها رو شلیک کنین و کارش رو تموم کنین!
‫بله قربان!
‫وایپر به شمشیر!
‫گرفتیش شمشیر؟
‫پشتون، پشتیبانی می‌خوام!
‫افتاده دنبالم.
‫اینا از کجا پیداشون شد؟
‫باید قبل از اینکه جنگنده‌های بیشتری ‫بهش ملحق بشن برگردیم.
‫بیاین برگردیم خونه.
‫دریافت شد پشتون.
‫ترسیدی وایپر؟
‫داری به مرگ زل می‌زنی. ‫بایدم بترسی.
‫دارم برمی‌گردم به وطنم،
‫و هیچ کاری هم از دست تو برنمیاد.
‫وقتی برگردی می‌خوای ‫چی بگی؟
‫اینکه یه سردار به تنهایی ‫چهار تا از هواپیماهاتون رو سرنگون کرد،
‫و شما باز هم نتونستین بکشینش؟
‫حتی رگبار گلوله‌ها هم ‫نتونست شجاعتش رو بلرزونه،
‫و تو با اینکه صحیح و سالم بودی ‫فرار کردی؟
‫واسه این کارت حتماً یه مدال می‌گیری.
‫اگه از اینجا زنده بیام بیرون،
‫به خدا قسم، تو یکی جون سالم به در نمی‌بری.
‫درود بر الهه دورگا!
‫سرتونو پایین نگه دارین!
‫بشینین!
‫الهه من...
‫بهم قدرت بده!
‫بهم قدرت بده، الهه من!
‫زنده باد هند!
‫درود بر الهه دورگا!
‫زنده باد هند!
‫-زنده باد هند! ‫-درود بر الهه دورگا!
‫ما مرزهای هند تو این آب‌ها هستیم!
‫چنان از ته دل عاشقت بودم که
‫چیزی جز اون عشق ازم باقی نموند
‫با هر قطره خونی که ریختم
‫مادر، من هنوز بهت مدیونم
‫زنده باد هند ‫زنده باد هند، زنده باد سرزمین من!
‫خب پس، طاووس من،
‫امروز روز امتحان عشقمونه.
‫زنده باد هند!
‫بوله سو نیهال!
‫و اون حروم‌زاده می‌گفت ‫نمی‌ذاره برم خونه!
‫سات سری آکال!
‫چه داستانی ارزش گفتن داره
‫اگه زمان بتونه حقیقتش رو پاک کنه؟
‫جوونی چه ارزشی داره
‫اگه فقط محو بشه ‫و به خاکستر تبدیل بشه؟
‫چه زندگی‌ای ارزش داره ‫اگه هرگز فدا نشه
‫در راه فداکاری برای وطن؟
‫زنده باد هند! ‫زنده باد هند، زنده باد سرزمین من!
‫ارتش هند ضربه مهلکی وارد کرد
‫به نیروهای پاکستانی تو ‫نبردهای جبهه غربی.
‫ارتش، نیروی هوایی،
‫و نیروی دریایی پاکستان تو ‫چند منطقه شکست خوردن.
‫با این حال، بعضی از سربازای هندی هم ‫تو انجام وظیفه جونشون رو فدا کردن.
‫طبق اعلام وزارت دفاع،
‫افسر پرواز نیرمالجیت سینگ سخون ‫تو سرینگر،
‫فرمانده ماهیندر سینگ راوات ‫از ناو آی‌ان‌اس کاواچ تو دریای عرب،
‫و ستوان آبهیناو رانگا--
‫تو نبرد لونگه‌والا، ‫ستوان دوم دارامویر سینگ،
‫معاون فرمانده ‫بایراو سینگ و راتان سینگ،
‫لانس نایک ماتورا داس ‫به شهادت رسیدن.
‫من قراره برنده مسابقه تو جنگ بشم.
‫و اگه تو این مسابقه ببازی،
‫باید بهم ادای احترام کنی داداش!
‫ظهیر، تو پیاده‌نظام ۲۳ رو برمی‌داری ‫و از طریق ماناوار تاوی از ماندیالا رد میشی
‫و به سمت جامو حرکت می‌کنی. تمام.
‫قربان.
‫طبق گزارش دیده‌بان‌هامون وضعیت ‫دشمن تو اون منطقه چطوره؟
‫فقط یه گروهان از ‫سیک‌ها تو چاک پیران هستن.
‫رسیدن به جامو ‫از اونجا خیلی سخت نیست.
‫خوبه. دارم چندتا ‫از تانک‌هاتون رو تغییر مسیر میدم. تمام!
‫خالد، درخواستت برای تانک‌ها ‫تایید شد. تمام.
‫بابت تانک‌ها ممنونم قربان.
‫عملیات رو کی شروع کنیم؟
‫به محض اینکه نیروهامون از ماناوار تاوی رد بشن،
‫هندی‌ها نیروهاشون رو ‫برای محافظت از جامو تغییر مسیر میدن.
‫اون موقع، تو از طریق برآمدگی شاکارگاره ‫به هند نفوذ می‌کنی
‫و گردن مرغ رو تصرف می‌کنی.
‫وقتی گردنشون تو مشتمون باشه،
‫زدن سرشون خیلی طول نمی‌کشه، ‫ان‌شاءالله!
‫می‌خوام با فرمانده تیپ صحبت کنم.
‫قربان!
‫کیسه‌های شن سر جاشونن.
‫و مین‌های ضدتانک رو هم ‫تو ورودی روستا کار گذاشتیم.
‫دیگه تانک‌هاشون نمی‌تونن به پل برسن.
‫خوبه.
‫دوتا تیم رو دم دروازه مستقر کن.
‫یکی سمت چپ و یکی سمت راست.
‫و خودت فرماندهی جفتشون رو به عهده می‌گیری.
‫و منم پست ‫انتهای کوچه رو نگه می‌دارم.
‫یادت باشه.
‫اول می‌ذاریم دشمن بیاد تو،
‫و بعد مهمون‌نوازیمون رو بهشون نشون میدیم.
‫بله، قربان.
‫آقایون، ‫دستورات از تیپ رسیده.
‫ما می‌زنیم به دلشون.
‫دشمن می‌خواد از سمت ‫شاکارگاره حمله کنه،
‫و جاده‌ها و خطوط راه‌آهن ما رو ‫که به جامو و کشمیر می‌رسه نابود کنه.
‫قبل از اینکه اونا کاری کنن، ما بهشون حمله می‌کنیم!
‫امروز، دقیقاً ساعت ۱۹:۰۰...
‫گروهان‌های آلفا و براوو از ‫اینجا از مرز رد میشن،
‫و از رودخونه باسانتار عبور می‌کنن، ‫تا پاسگاه جارپال رو بگیرن.
‫قربان!
‫دشمن تو سنگرها پنهان شده.
‫از طرف هنگ زرهی هم ‫پشتیبانی میشن.
‫کار سختی در پیش داریم آقایون!
‫مشکلی نیست قربان!
‫هوشیار!
‫تو با گروهان چارلی برای ‫پشتیبانی‌شون آماده میشی.
‫برای پشتیبانی ما، ۱۷ پونا--
‫-قربان. ‫-بله هوشیار؟
‫می‌دونم نقشه از قبل کشیده شده،
‫اما بازم یه حرفی دارم.
‫باید به گروهان من فرصت ‫تصرف جارپال رو بدید.
‫فقط یه فرصت، قربان.
‫بهتون قول میدم...
‫پرچم سه رنگ تو سپیده‌دم ‫بر فراز جارپال به اهتزاز درمیاد.
‫سربازا، پدرم همیشه می‌گفت...
‫وقتی هر سربازی تو دنیا میره جنگ،
‫تو تفنگش گلوله ‫و تو جیبش مواد منفجره می‌ذاره.
‫اما وقتی یه سرباز هندی میره جنگ،
‫مرگ رو رو شونه‌هاش، ‫و پرچم سه رنگ رو تو قلبش حمل می‌کنه.
‫شما هم باید همین کارو بکنین.
‫چون برای کاری که امروز ‫می‌خوایم بکنیم به جفتش نیاز دارین.
‫ما امروز وارد پاکستان میشیم،
‫و پرچم سه رنگمون رو تو خاک اونا بالا می‌بریم!
‫دشمن هزاران نفر از ‫برادرای ما رو کشته.
‫برادرای شجاع ما رو.
‫حالا ما اونا رو می‌کشیم.
‫تو روستای ما یه ضرب‌المثل هست.
‫با اینکه ما لرد راما رو می‌پرستیم،
‫اما خلق و خوی پارشورام رو داریم.
‫امروز وقتشه که اون خلق و خو رو نشون بدیم.
‫امروز می‌خوایم پا تو ‫خاکشون بذاریم و جهنم به پا کنیم!
‫فقط از مرز رد نمیشیم!
‫ما از نو شکلش میدیم!
‫همیشه قدرتمند!
‫۱۵ دسامبر ۱۹۷۱ ‫جارپال
‫قربان، نیروهای هندی دارن از ‫مرز رد میشن و به سمت ما پیشروی می‌کنن.
‫تعدادشون چقدره؟
‫طبق گزارش دیده‌بان‌هامون، یه گروهان، قربان.
‫قصد دارن جارپال رو با ‫زورِ ۱۰۰ تا ۱۵۰ تا سرباز بگیرن؟
‫آماده‌ای، اکرم؟
‫کاملاً، قربان.
‫اونا هرگز نمی‌تونن از ‫دشت بازِ اون‌ورِ سنگرامون عبور کنن.
‫و حتی اگه بتونن، ‫من به عنوان نیروی ذخیره آماده‌ام.
‫خوبه!
‫اینجا رو به گورستونشون تبدیل می‌کنیم.
‫تمام!
‫صد و پنجاه تا گوسفند!
‫هانتر به ویکتور. ویکتور، به گوشم.
‫ویکتور به هانتر، تمام.
‫ما به نزدیکی هدف رسیدیم. ‫به توپخونه بگو لالایی خوندن رو شروع کنه.
‫دریافت شد. دقیقاً پونزده دقیقه ‫براشون لالایی می‌خونیم.
‫تمام!
‫-اون چه صداییه؟ ‫-اون چی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫پناه بگیرین!
‫بخوابین رو زمین!
‫بخوابین!
‫قربان!
‫قربان، دشمن داره نزدیک میشه!
‫-چند نفرن؟ ‫-خیلی زیادن، گورجیت!
‫تانک، آرسی‌ال، خمپاره! ‫همه‌چی آوردن!
‫قربان!
‫دشمن اینجاست، قربان.
‫لالایی تا ۶۰ ثانیه دیگه قطع میشه.
‫سرنیزه.
‫وسیله‌ای برای نابودی دشمن باش ‫و تو این جنگ بجنگ.
‫پیروزی از آن تو میشه.
‫بجنگ.
‫بجنگ!
‫سربازا!
‫برای یه سرباز، مرز فقط یه ‫خط کشیده شده رو نقشه نیست.
‫یه عهده که با کشورش بسته.
‫عهدی که هیچ‌کس نمی‌تونه عبور کنه
‫از خطی که اون ازش دفاع می‌کنه.
‫نه دشمن.
‫نه گلوله‌ش.
‫و نه حتی نیت شومش!
‫و امروز، تحت هیچ شرایطی،
‫نمی‌ذاریم این عهد شکسته بشه!
‫می‌دونم که ما فقط ۱۰۰ نفریم،
‫و تعداد دشمن از ما بیشتره.
‫اونا تانک دارن.
‫وقتی گلوله‌های ۲۵ کیلوییشون به زمین می‌خوره،
‫زمین تا پنج کیلومتر می‌لرزه.
‫هر افسری تو دنیا باشه میگه
‫ما قراره این جنگ رو ببازیم.
‫اما من میگم ما قراره این جنگ رو ببریم.
‫چون جنگ‌ها با اسلحه برده نمیشن!
‫توسط کسایی برده میشن که جرأت دارن!
‫وقتی ۴۰ سیکِ گورو
‫تو چامکائور با یه میلیون مغول روبرو شدن...
‫با لبخند گفتن: «همین؟»
‫این یعنی جرأت!
‫وقتی باگات سینگ طناب دار رو در آغوش گرفت،
‫این یعنی جرأت!
‫وقتی شیواجی ماهاراج به ‫اردوگاه دشمن یورش برد
‫و افضل خان رو تیکه‌تیکه کرد،
‫این یعنی جرأت!
‫می‌خوام همون شجاعت و جرأت رو ‫تو وجود همه‌تون ببینم!
‫-جرئتش رو داریم؟ ‫-داریم، قربان!
‫-بوله سو نیهال! ‫-سات سری آکال!
‫حرکت کنین!
‫یالا!
‫ادامه بدین!
‫حرکت کنین!
‫آتش!
‫بخواب زمین!
‫یالا، حرکت کنین!
‫گلوله‌های خمپاره رو بردار، بنی!
‫عقب بکشین!
‫به پیشروی ادامه بدین!
‫نیشان و سانترام، بیاین اینجا!
‫باید اون مسلسل رو متوقف کنیم!
‫نارنجک بنداز!
‫همینجا نگهش دار. فعالش کن.
‫مراقب باش!
‫چرا متوقف شدن، گورنام؟
‫پس تانک‌هاشون کجان؟
‫به جلو حرکت کنین!
‫پر کن!
‫اگه می‌خوایم به خندق‌ها برسیم، ‫باید هر دو تا مسلسل رو از کار بندازیم.
‫دستور بدین، قربان.
‫من به پناهگاه حمله می‌کنم ‫و خفه‌شون می‌کنم!
‫عقلتو از دست دادی، نیشان؟
‫تو تازه پدر شدی!
‫قربان، دستور بدین!
‫-قربان! ‫-ساکت!
‫من به پناهگاه حمله می‌کنم!
‫نیشان، به اومکار بگو نیروهای بالادست رو ‫با خمپاره بزنه.
‫-قربان... ‫-این یه دستوره!
‫-و سانترام. ‫-قربان.
‫تو بهم آتش پوششی میدی.
‫-حرکت کنین! ‫-بزن بریم!
‫مراقب باش!
‫بالرام.
‫اون پست! دستور قربانه!
‫یالا! یالا!
‫آتش! همین الان!
‫بگیرینش!
‫آهای، تو!
‫به تیراندازی ادامه بدین بچه‌ها!
‫تموم شد.
‫بیاین بریم! یالا!
‫یالا...
‫سامپوران!
‫تانک‌ها دارن از این سمت میان!
‫تغییر موضع بدین!
‫بله قربان!
‫بیاین بریم! بریم! بریم!
‫بیاین بریم! بریم!
‫آتش!
‫پر کن! حالا شلیک کن!
‫برین داخل تانک‌ها!
‫بریم.
‫قربان! قربان!
‫چپ، چهل و پنج درجه.
‫ایست! پر کن!
‫-عجله کنین! ‫-آتش!
‫سامپوران!
‫رام سینگ!
‫قربان... نذارین این امید بمیره، قربان.
‫تا وقتی که زنده بمونه، ‫همه‌مون برمی‌گردیم...
‫رام سینگ...
‫بخواب زمین!
‫پوششم بده!
‫حرکت کنین!
‫باشه.
‫حرکت کنین، حرکت کنین!
‫یالا، حرکت کنین!
‫-یالا! ‫-حرکت کنین!
‫از روی خندق رد نشین.
‫برین سمت راست! راست!
‫پنهان شین.
‫دنبالش برین! دنبالش کنین!
‫بهت نگفتم...
‫که همون‌طوری شکمت رو پاره می‌کنیم
‫که شکم پسرت رو پاره کردیم؟
‫تفنگ!
‫پر کن!
‫نه...
‫بهم رحم کن فاتح سینگ. از جونم بگذر.
‫بهم رحم کن.
‫از جونم بگذر فاتح سینگ. بهم رحم کن!
‫تسلیم میشم! تسلیمم!
‫بهم رحم کن!
‫به خاطر واهه‌گوروت قسم!
‫نه!
‫امروز پسرم جونت رو نجات داد.
‫قربان!
‫میگه اونا تانک‌های بیشتری داشتن،
‫که قبل از اومدن به اینجا، فرستادنشون به شاکارگاره.
‫فورا به فرماندهی اطلاع بده.
‫ولی بی‌سیم تو انفجار نابود شده.
‫پس یه پیک موتوری بفرست.
‫قربان، من نمی‌خوام بمیرم.
‫لطفاً منو نکشین، قربان.
‫نترس، ما بهت آسیبی نمی‌زنیم.
‫تو سرباز کشور خودتی.
‫به ما بگو نقشه‌تون چیه.
‫من از نقشه خبر ندارم، قربان.
‫افسرها می‌گفتن که...
‫هندی‌ها نژاد ترسویی هستن.
‫که اگه چند هزار نفرشون رو بکشیم،
‫بقیه‌شون حاضر میشن پاهامون رو لیس بزنن.
‫-وقت تلف نکنین. عجله کنین. ‫-یالا.
‫یکی یکی ردشون کنین.
‫بالام، همینجوریش هم زن گرفتن برات سخت بود.
‫اگه علیل بشی، دیگه هیچ امیدی برات نمی‌مونه.
‫مراقب باش!
‫جنگ هنوز تموم نشده سربازها!
‫دشمن این پست رو به همین راحتی ول نمی‌کنه.
‫حتماً یه ضدحمله ترتیب میدن!
‫باید قبل از اینکه اونا... آماده باشیم.
‫هوشیار قربان!
‫هوشیار قربان.
‫حالتون خوبه؟
‫هوشیار قربان!
‫-بشین! بخواب زمین!
‫-بخواب زمین! ‫-بشین، بنی!
‫هی! نه!
‫بلند شو بنی! هیچ اتفاقی برات نمیفته!
‫یه چیزی بگو.
‫یه چیزی بگو، حشره موذی، ‫وگرنه می‌کُشمت!
‫هوشیار قربان!
‫ولم کنین. به پست‌هاتون برسید.
‫تحت هیچ شرایطی عقب‌نشینی نمی‌کنین.
‫عقب نکشین.
‫-قربان! ‫-بله، قربان.
‫زنده باد هند!
‫بیا بریم، افضل.
‫نیشان!
‫نیشان، نارنجک!
‫سانترام! سانترام! سانترام!
‫سانت...
‫احساس می‌کردم این بار فرصت نمی‌کنم ‫هیچ هندی‌ای رو بکشم.
‫اما خداوند دعاهام رو شنید. ‫اون خیلی بخشنده‌ست.
‫تو رو فرستاد تا به دست من ‫به کام مرگ بری.
‫احمق!
‫تو کشور من یه ضرب‌المثلی هست.
‫«یکی رو بکش، ‫و هزاران نفر جاش رو می‌گیرن.
‫هزاران نفر رو بکش،
‫و کل ملت جای اونا ‫قیام می‌کنن.»
‫هیچکس نمیاد.
‫شما یه مشت ترسو هستین.
‫حتی اگه چند هزار نفرتون رو هم بکشیم،
‫کل کشورتون حاضر میشن که لیس بزنن...
‫هندوستان! هندوستان!
‫-نمی‌ذارم قسر در بری! ‫-آبروی من، غرور من!
‫تمام وجود من هندوستانه
‫هندوستان! هندوستان!
‫آبروی من، غرور من
‫تمام وجود من هندوستانه
‫زنده باد هند! ‫زنده باد هند، زنده‌باد سرزمینم!
‫قربان.
‫نه، هوشیار.
‫این پیروزی مال توئه.
‫مال سربازهای تو.
‫پس حق برافراشتن پرچم سه‌رنگ
‫هم به تو می‌رسه.
‫چقدر پر از خنده و روشنایی بودن
‫کسانی که حتی تو صورت مرگ هم لبخند زدن
‫اونا ملت رو تو قلبشون حمل می‌کردن
‫و مرگ رو روی دوششون
‫پرچم سه‌رنگی که برافراشتن
‫تا ابد تو یادمون زنده می‌مونه
‫پسران این آب و خاک که برنگشتن
‫اونا برنگشتن ‫اون پسران این آب و خاک
‫اون سربازان جوانی که برنگشتن
‫اونا برنگشتن ‫اون پسران این آب و خاک
‫پرچمی که به خاطرش ‫سردار ما از چوبه دار آویزون شد
‫نذاشتیم حتی یه لکه بیفته ‫روی این پرچم سه‌رنگ
‫فقط یه پدر این درد رو می‌فهمه
‫شادی من حد و مرزی نداره
‫وقتی روی دوش کسی بلند میشم ‫که من رو تو آغوشش بزرگ کرد
‫وقتی نور چشمامون ‫به مرزها فرستاده میشن
‫فقط به عنوان خاطره برمی‌گردن
‫برادر.
‫امروز می‌خوام یه چیزی ازت بخوام.
‫لطفاً برادرم رو برگردون.
‫خواهرت دیگه هرگز ‫چیزی ازت نمی‌خواد!
‫فقط برادرم رو برگردون.
‫-پسران این آب و خاک... ‫-فقط برادرم رو برگردون.
‫که برنگشتن
‫-فقط برادرم رو برگردون. ‫-اونا برنگشتن
‫اون پسران این آب و خاک
‫اون سربازان جوانی که برنگشتن
‫اونا برنگشتن ‫پسران این آب و خاک
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
‫بعضی دردها هرگز تسکین پیدا نمی‌کنن
‫این تبعید هرگز تموم نمیشه
‫چراغ‌ها هنوز روشنن
‫اما چند پسر شجاع هرگز برنگشتن
‫چند پسر شجاع هرگز برنگشتن
‫سیمی.
‫بریم گوردوارا؟
‫یه لیوان به اسم من پر کن
‫و وقتی فصل باران‌های موسمی شد بنوش
‫پدر، من دیگه اینجا نیستم
‫لطفاً جوونی‌ای که من نتونستم رو زندگی کن
‫سرهایی که در عبادت خم میشن
‫به عنوان خاطره برمی‌گردن
‫اون سربازان جوانی که برنگشتن
‫اونا برنگشتن ‫اون پسران این آب و خاک
‫اون سربازان جوانی که برنگشتن
‫اونا برنگشتن ‫اون پسران این آب و خاک