FilmYar
تــرجــمـــه از نیــمـا Kamikaze
‫پسر، چقدر زشته.
‫قیافه‌اش رو دیدی؟
‫زشت.
‫دختره‌ی زشت! دختره‌ی زشت!
‫بس کنید! می‌رم می‌گم!
‫تو بس کن!
‫دوقلوها.
‫اون دوقلوها تو آتیش سوختن.
‫همیشه در حالِ سوختن بودن.
‫هیچ تقصیری هم توش نداشتن.
‫فقط می‌سوزن...
‫و می‌سوزن.
‫راه و روش خودشون رو دارن.
‫می‌خورن... می‌خوابن...
‫رویا می‌بینن، همه‌جا فقط خودشون دوتان.
‫و تمام این مدت هم دارن می‌سوزن.
‫اون دوقلوها...
‫اون دوقلوهای سوخته...
‫همیشه طرد شدن و از دور نگاه می‌کنن.
‫اینو انداختی.
‫اگه یکیشون بیفته تو دردسر...
‫اون یکی حسش می‌کنه و با سر می‌دوئه میاد.
‫- ممنون. مرسی. ‫- اوهوم.
‫«راسین» اونیه که خشن‌تره؛
‫که هنوز یه ته‌چهره‌ی خوشگلی داره.
‫راسین.
‫با اون قیافه‌ای که اون داشت،
‫«آنایا» حق نداشت بدجنس باشه.
‫ولی راسین این حق رو داره.
‫به چی نگاه می‌کنی خوشگله؟
‫ها؟
‫اخلاق گندِ جفتشون به این رسیده.
‫آره، ولی اون که بالاخره می‌خواست ما رو اخراج کنه.
‫یه لاشیِ عوضیه.
‫یه لاشیِ گنده‌ست.
‫یه لاشیِ کیر‌کوچولوی عقده‌ایه.
‫یه حروم‌زاده‌ست که دهنش بوی گُه می‌ده...
‫انگار که تو دهنش ریده باشن!
‫اون از طرف کیه؟
‫نمی‌دونم.
‫و ناگهان، انگار
‫هر چیزی که تا الان گمش کرده بودیم...
‫داره راهش رو پیدا می‌کنه و برمی‌گرده.
‫سلام، دخترکوچولوهای من.
‫مامان.
‫ببینیدتون آخه.
‫یا ابوالفضل.
‫ما مامان داریم؟
‫آره. همین‌جا نوشته.
‫فکر می‌کردم می‌گفتن تو آتیش‌سوزی مرده.
‫خب، نمرده.
‫جنوب زندگی می‌کنه؟
‫آره.
‫تو اعماق جنوب؟
‫آره.
‫آبجی؟
‫نوچ.
‫- «نوچ» یعنی چی؟ ‫- می‌دونم می‌خوای چی بگی.
‫انگار باید پاشیم بریم پیشش.
‫بفرما، می‌دونستم می‌خوای یه چرت‌وپرت بگی.
‫کجاش چرت‌وپرت بود؟
‫چون نه اون ما رو می‌شناسه، نه ما اونو.
‫اون اسمامون رو می‌دونه.
‫می‌دونسته چطور پیدامون کنه. باید بریم ببینیمش.
‫کار هم که نداریم. هیچ گُه دیگه‌ای هم واسه خوردن نیست.
‫چرا تو این همه سال نیومد بهمون سر بزنه؟
‫فقط یه راه برای فهمیدنش هست.
‫- بریم. ‫- الان؟
‫همین الان، چون رفتنیه.
‫کجا می‌خواد بره؟
‫بمیره.
‫بمیره؟
‫- داره می‌میره؟ ‫- آره.
‫- نکن. ‫- می‌کنم.
‫نکن.
‫می‌کنم.
‫سرِ اون بچه‌گربه گریه کردی،
‫که اون دفعه نتونستیم از تو موتور درش بیاریم.
‫اوهوم. همونی که مرد.
‫گریه کردی، یادت میاد؟
‫- خیلی احساساتی شدی. ‫- آره!
‫من بعضی وقتا واقعاً خیلی احساساتی می‌شم.
‫مثل یه بچه‌سوسول.
‫آره بابا، آره. هه هه.
‫مثل یه بچه‌ننه.
‫دیگه داری شورش رو درمیاریا.
‫بده من.
‫ولی خارج از شوخی آبجی، باید بریم.
‫من کلی کار دارم.
‫- باید برم پیش الیس. ‫- کدوم الیس؟
‫آها، اون.
‫قراره همو ببینیم.
‫باز شروع کرد درباره اون پسره که تو نت پیدا کرده.
‫واسه چی باید بری ببینیش؟
‫باید در مورد آینده‌مون حرف بزنیم.
‫مگه خودت بهم نگفتی...
‫دوست نداره وقتی دارین برنامه می‌رین تو چشماش نگاه کنی.
‫می‌ذارم از پشت بکنه.
‫اگه بهش نگاه کنم، ممکنه یهو فاز احساسی بردارم.
‫منم اصلاً دنبال احساسات و این چرت‌وپرت‌ها نیستم.
‫آبجی...
‫من مثل تو نیستم که مردا برام سر و دست بشکونن، راسین.
‫بعضی‌هامون باید با همین چیزا سر کنیم.
‫اگه الان نریم...
‫شاید دیگه همچین فرصتی گیرمون نیاد.
‫هر جا راسین بره، آنایا هم همیشه دنبالش میره.
‫چاره دیگه‌ای نیست جز اینکه...
‫بره تا با سرنوشتِ تخمیش روبرو بشه.
‫هی! هی!
‫راسین داره فکر می‌کنه که آیا شبیه مامانشه یا نه.
‫اینکه شاید جفتشون یه جور می‌خندن،
‫یا لبخندشون شبیه همه، یا یه همچین چیزی.
‫- خوشگل شدی. ‫- مرسی.
‫- فکر می‌کنی خوشش میاد؟ ‫- خوشش میاد؟
‫آماده‌ای؟
‫که خدا رو ببینی؟
‫خدا؟
‫اون ما رو خلق کرده، مگه نه؟
‫الان خدا با صاعقه می‌زنه نصفت می‌کنه.
‫صبر کن، اسم منو درست ننوشتن.
‫صبح بخیر.
‫اینا با منن.
‫اینا دخترای منن.
‫به این دود اهمیتی ندین.
‫واسه درده.
‫خوشحالم که تونستین بیاین.
‫به پرستاره گفتم اون تابلو رو بزنه رو در.
‫ما خیلی از اون تابلوهه خوشمون اومد.
‫من زشتم، ولی گاز نمی‌گیرم.
‫بیاین جلوتر تا بتونم حس‌تون کنم.
‫دخترای من.
‫حالت چطوره، مامان؟
‫اوه، خودت که می‌دونی...
‫دارم می‌میرم.
‫آره بابا، آره. دارم می‌بینم.
‫ما تو یه دفتر کار می‌کنیم.
‫آنایا هم یه دوست‌پسر داره.
‫یه چیز دیگه هم داره.
‫- بله خانم؟ ‫- هیچی.
‫چقدر ساکته.
‫سلام، مامان.
‫من به تو نامه ننوشتم، آنایا،
‫چون خیلی زود احساساتی می‌شی.
‫از همون بچگیت همین‌جوری بودی.
‫نمی‌خواستم ناراحتت کنم.
‫می‌خواستم جفتتون فکر کنید من مُردم.
‫آخه کی دلش یه مامان می‌خواد...
‫که انقدر سوخته باشه که شبیه تمساح بشه؟ ها؟
‫چی شد؟
‫وای دختر.
‫نوچ نوچ نوچ نوچ.
‫ای وای.
‫خب...
‫فقط یه...
‫روز معمولی بود.
‫داشتم تو آشپزخونه غذاتون رو حاضر می‌کردم که...
‫و دوباره.
‫همم...
‫حالا دارم دعا می‌کنم.
‫دعا می‌کنم، می‌گم خواهش می‌کنم، ‫خواهش می‌کنم یه شاخه باشه که داره می‌خوره به پنجره.
‫با اینکه می‌دونستم
‫هیچ درختی نزدیک پنجره‌هامون نیست.
‫همم.
‫شایدم سگ همسایه‌ست.
‫هیچ‌کس اونجا نبود جز یه زنِ تا خرخره خسته.
‫همون‌جا وایساده بود.
‫قیافه‌اش عین یه تیکه نونِ خشک، بی‌روح بود و می‌گفت...
‫«سلام.»
‫انگار نه انگار که همین الان به‌زور اومده تو حمومم.
‫انگار نه انگار که حکمِ نزدیک نشدن داشت.
‫حرفِ زیادی واسه گفتن نبود.
‫می‌تونستم بهش یادآوری کنم که...
‫قرار نبود...
‫تا صد متریِ این خونه پیداش بشه...
‫یا اینکه داشتم فقط شام درست می‌کردم.
‫یا...
‫می‌تونستم بذارم بهم دست بزنه.
‫اون یه رویِ مهربون هم داشت.
‫باید اینو بفهمید.
‫مردهایی مثل بابای شما همیشه یه روی مهربون هم دارن.
‫بهتون گفت که این یه بازیه.
‫بیاین مامانی رو بیدار کنیم.
‫اون جایِ زخم‌هایی که دارید...
‫واسه وقتیه که سعی کردین آتیش رو از روم خاموش کنید.
‫آنایا، تو بدتر سوختی...
‫چون بیشتر از همه زور زدی تا منو نجات بدی.
‫حالم داره به هم می‌خوره.
‫حالش خوب می‌شه.
‫فقط...
‫خودت که می‌دونی...
‫تو همیشه دخترِ بزرگه‌ی من بودی، راسین.
‫تو اول به دنیا اومدی...
‫و عینِ جن‌داده‌ها جیغ می‌کشیدی.
‫همون‌جوری به دنیا اومدی.
‫باید ازتون بخوام که یه کاری برام بکنید...
‫ولی نمی‌دونم از پسش برمیاید یا نه.
‫از پسش برمیایم.
‫هر کاری از دستمون برمیاد.
‫ما قوی هستیم.
‫مگه نه آنایا؟
‫آره.
‫خیلی رک و راست بهتون می‌گم.
‫کاری کنید...
‫باباتون...
‫بمیره.
‫و هر چیزی هم که دور و برش هست...
‫می‌تونید اونم نابود کنید.
‫فکر کنم با یه جنده‌ای ریخته رو هم.
‫اول روحش رو بکشید...
‫بعد جسمش رو...
‫کاری که با من کرد.
‫بکشیدش.
‫قشنگ کارشو بسازید.
‫آره.
‫- اِ... ‫- اِ... اِ.
‫ببین...
‫- اِم... ‫- اِ...
‫مَم...
‫- خب، ببین، راستش ما... ‫- اِم، ما خیلی تو فازِ...
‫- یه جورایی... مامان... ‫- این اون چیزی نیست که...
‫ما احترام می‌ذاریم...
‫به اینکه داری می‌میری و اینا...
‫ولی...
‫این کار یه نمه دیوانه‌واره.
‫دیوانه‌وارتر از اینکه زنت رو...
‫جلوی چشم بچه‌هاش آتیش بزنی...
‫بعد ولشون کنی به امون خدا؟
‫اسمت رو عوض کنی...
‫و طوری یه زندگی جدید راه بندازی انگار نه انگار که اتفاقی افتاده؟
‫- باشه، حرفت متینه. ‫- اوهوم. آره.
‫ولی، اِ...
‫مطمئنی نمی‌خوای فقط...
‫ببخشی و فراموش کنی؟
‫این پتو رو از روم بکش کنار.
‫آرامشی در کار نیست...
‫تا وقتی که بدونم کارش تموم شده.
‫می‌تونید این کار رو واسه مادرتون بکنید؟
‫فقط همین یه کارِ آخر، قبل از اینکه بمیرم.
‫فقط بگو از کجا پیداش کنیم.
‫راسین داره کم‌کم به این نتیجه می‌رسه که آنایا...
‫می‌خواد این قهر کردنِ مسخره...
‫و سکوتِ تخمیش رو تا آخر عمر ادامه بده!
‫داره به این فکر می‌کنه که شاید آنایا خوشش میاد بقیه...
‫اونو به چشم یه عوضیِ بی‌خایه ببینن.
‫هیچ توجیه دیگه‌ای واسه این رفتارها وجود نداره...
‫اونم وقتی کلی کار ریخته رو سرمون.
‫در همین حین، آنایا هم داره با خودش فکر می‌کنه...
‫که چرا راسین انقدر شعور نداره که بفهمه...
‫دارن ازش سوءاستفاده می‌کنن.
‫داره فکر می‌کنه که راسین یه وقتایی می‌تونه...
‫یه احمقِ تمام‌عیار باشه...
‫یه سلیطه‌ی جوگیر که هیچ منطقی تو کلش نیست!
‫اگه من احمقم، پس تو هم احمقی.
‫اگه من ضعیفم، تو هم ضعیفی!
‫چون جفتمون از یه سلول به وجود اومدیم، جنده!
‫اوه، اوه، باز شروع کرد، فاز احساسی برداشت!
‫اون نیومد بهمون سر بزنه، راسین!
‫تو تمام این سال‌ها یه بارم نیومد دیدنمون...
‫حالا هم که اومده، این‌جوری!
‫خودت خیلی خوب می‌دونی که اگه تو بچگی...
‫میومد دیدنمون، خودتو خیس می‌کردی...
‫اونم با اون قیافه که بیاد بگه...
‫«من مامانِ گمشده‌تونم.»
‫اون ازمون دور موند...
‫چون می‌دونست این‌جوری برامون بهتره.
‫نمی‌دونم، راسین.
‫نمی‌دونم!
‫ما وقتِ این چرت‌وپرت‌ها رو نداریم، آنایا!
‫ما که قاتل نیستیم!
‫من هستم.
‫- تا حالا کیو کشتی؟ ‫- تو نگرانِ این چیزاش نباش.
‫این‌طوری به قضیه نگاه کن، آنایا.
‫اون تنها مقصرِ...
‫تمام اتفاقات گندیه که برامون افتاده.
‫تمام اون پرورشگاه‌ها.
‫هر باری که یکی بهمون می‌گفت زشت...
‫اون نگاه‌های خیره، اون دعواها.
‫تصور کن زندگیمون چطوری می‌شد...
‫قیافه‌هامون چطوری می‌شد، اگه اون کارو نکرده بود.
‫خیلی جذابی.
‫اوه عزیزم، تو واقعاً...
‫خیلی خوشگلی.
‫اگه این کارو بکنیم، چطوری می‌خوایم با عذاب وجدانش زندگی کنیم؟
‫خیلی بهتر.
‫لعنتی. هدفِ ما همینه.
‫این از اون کاراییه که تو سرنوشتمون نوشته شده.
‫این رسالتِ ماست آنایا. می‌تونم حسش کنم.
‫من اصلاً اهلِ آدم‌کشی نیستم.
‫مجبور هم نیستی باشی.
‫خودم کارش رو تموم می‌کنم. ولی نیاز دارم...
‫حداقل تا وقتی می‌رسیم اونجا، پیشم بمونی.
‫راستش، آره.
‫اون ما رو خلق کرده، پس...
‫یه جورایی همون خداست.
‫همون‌طور که تو گفتی.
‫آره.
‫آره. و ما هم که قرار نیست دستِ خدا رو تو حنا بذاریم، مگه نه؟
‫آماده‌ای؟
‫آره.
‫خوبه.
‫ما از پسش برمیایم.
‫به بهترین شکل هم انجامش می‌دیم.
‫و شروع می‌کنیم با...
‫همون زنی که بعدِ آتیش زدن ما باهاش ریخت رو هم.
‫زنی به اسمِ «دیواین».
‫تو خیابونِ پری زندگی می‌کنه.
‫تو یه خونه‌ی زشت و تخمی با پله‌های بنفش.
‫راحت پیداش می‌کنیم.
‫یه جای کار می‌لنگه. نگفته بود اینجا کلیساست.
‫هللویا! هللویا!
‫اوه، خدایا، تو این راه کمکم کن.
‫اوه.
‫روحِ خباثت داره از بدن این پسر خارج می‌شه...
‫- همین‌طور که دارم این کلمات رو به زبون میارم! ‫- بله، خداوندا.
‫شیطان می‌دونه که آب‌های مقدسِ...
‫خداوند در راهن...
‫و واسه همین ترسیده!
‫می‌تونید ریتمِ این ترس رو حس کنید...
‫که داره تو این اتاق می‌تپه، ای مقدسین؟
‫آیا شیطان، هی، هی...
‫- تو این اتاقه؟ هی! ‫- هی!
‫بفرما، اینم از این. منو گرفت.
‫حسش می‌کنم!
‫اوه، اون حروم‌زاده منو گرفت!
‫تو هیچ گُهی نیستی، شیطان!
‫- آره. ‫- عمراً.
‫انگار ما...
‫چندتا...
‫مهمون داریم.
‫سلام.
‫همه بهشون خوش‌آمد بگید.
‫خدا رو شکر.
‫هللویا.
‫باید بذارید «مادر دیواین» غسل تعمیدتون بده.
‫اونم می‌زنه همه‌ی اون کثافتا رو از وجودتون پاک می‌کنه.
‫پاکشون می‌کنه...
‫همون‌طوری که آپنه‌ی خوابِ «جورج» رو پاک کرد.
‫حالا دیگه مجبور نیست تو ایوون بخوابه.
‫اوهوم.
‫خب، خب...
‫شما دخترای اونید؟
‫- بله خانم. ‫- البته فقط از لحاظ ژنتیکی.
‫ما اصلاً نمی‌شناسیمش.
‫ازیکیل...
‫اینا خواهرهای ناتنیت هستن.
‫قیافه‌شون می‌خوره خیلی غرق گناه باشن.
‫اوه، زود قضاوت نکن پسرم.
‫دخترای اون تو خونه‌ی منن.
‫مامانتون بهتون گفت...
‫که تو طول دادگاه من باهاش بودم؟
‫بله، خانم.
‫حتماً براتون عجیبه که با مردی ریختم رو هم...
‫که به همچین چیزایی متهم شده.
‫خب، راستش...
‫اون دیگه به خودتون ربط داره.
‫ما فقط می‌خوایم بدونیم...
‫می‌تونید بهمون بگید کجاست یا نه.
‫بذارید بهتون بگم دخترا.
‫اون خیلی داغون بود.
‫صبح‌ها به‌زور می‌تونست از جاش بلند شه.
‫مثل یه گوساله‌ی نق‌نقو اومد پیشم.
‫ولی واسه خودش گاو نری شد...
‫بعد از اینکه حسابی بهش شیر دادم و بهش رسیدم.
‫هوم. شیر دادی.
‫و بعدش گفت که باید بره.
‫ولی قبل از اینکه بره...
‫کف دستم رو بوسید...
‫و قول داد که برمی‌گرده پیشمون...
‫و با هم ازدواج می‌کنیم.
‫اوهوم.
‫خب، می‌دونید کجا رفت؟
‫اوه، نمی‌دونم.
‫مردای خوب کجا می‌رن؟
‫ما نمی‌دونیم خانم.
‫وسایلش رو براش نگه داشتم.
‫برید ببینید.
‫اگه پیداش کردید...
‫بهش بگید...
‫که دیواین سر قولش موند...
‫درسته مامان.
‫...که هنوزم لباس سفید تنشه،
‫و داره با شیطان می‌جنگه.
‫همیشه وفادار به مردش.
‫همیشه وفادار! بله، خداوندا!
‫در مورد کلیسا بهش بگید.
‫بهش بگید دیواین می‌گه وقتی برگرده، اینجا مال اونه.
‫درسته. اون بابای منه.
‫چند وقت پیش ولت کرد و رفت؟
‫سر ازیکیل حامله بودم.
‫چی؟
‫اوه، اِ...
‫یعنی تو تمام این مدت نشستی،
‫منتظر مردی موندی که حامله ولت کرده؟
‫مردی که تازه از یه جا اومده بود...
‫که زن و بچه‌هاش رو تو آتیش سوزونده بود؟
‫مردی که حتی بهت نگفته کجا داره می‌ره؟
‫این همون مردیه که منتظرشی؟
‫انجیل می‌گه...
‫می‌تونم ببینم...
‫که وجودت پر از کینه و روح شیطانیه.
‫منم می‌تونم ببینم که اون...
‫قشنگ... ها!
‫...کیرش رو بهت داده...
‫چون این تنها دلیلیه که باعث می‌شه من بشینم و...
‫منتظر یه مرد بمونم.
‫آنایا داره با خودش فکر می‌کنه چرا راسین...
‫بعضی وقتا نمی‌تونه دهن‌گشادش رو ببنده.
‫فقط بعضی وقتا، اونم وقتی خیلی چیزا وسطه!
‫نگاشون کن. یه فرقه‌ی لعنتی‌ان.
‫حالا چطوری بفهمیم اون کجاست؟
‫نوچ. نوچ.
‫ها!
‫اون چیه؟
‫به نظرم که یه دفترچه آدرسه.
‫آبجی.
‫آره. برش داشتم...
‫همون موقعی که اون پیرزنِ داشت وراجی می‌کرد.
‫این دیگه چه گوهیه؟
‫فکر کنم وکیلشه.
‫دفترچه‌م رو بردن... اون دوتا، اون دوتا...
‫اوه، شما خیلی شرورید!
‫اوه، اونا... اون دفترچه رو بردن... یه آدرسه...
‫دفترچه‌م رو برد... اونا...
‫شماها یه مشت شیطونید!
‫اون دفترچه رو برگردونید! اون مالِ بابامه!
‫تو هیچ گوهی نیستی، شیطان!
‫آبجی، چطوری می‌خوایم بکشیمش؟
‫ما قرار نیست این کارو بکنیم.
‫یادت نره، تو قراره این کارو بکنی.
‫خودت می‌دونی منظورم چیه.
‫بنظرت چطوری باید انجامش بدیم؟
‫با تفنگ؟
‫تفنگ؟
‫از کجا می‌خوای تفنگ بیاری؟
‫یکی می‌دزدیم یا یه همچین چیزی.
‫نقشه‌ی خوبی نیست.
‫باید بی‌سروصدا کارشو تموم کنی.
‫با سم یا یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫سم دادن یه روشِ...
‫بزدلانه و سوسول‌بازی واسه آدم‌کشیه.
‫حداقل این‌جوری می‌میره دیگه.
‫خون و خون‌ریزی هم راه نمیفته.
‫من از خون بدم میاد.
‫فهمیدم.
‫از بالای یه ساختمون هولش می‌دیم پایین.
‫اگه موقع افتادن، یقه‌ی یکی از ماها رو بگیره چی؟
‫نظرت چیه اول بیهوشش کنیم،
‫بعدش از رو ساختمون هولش بدیم؟
‫مگه چقدر باید محکم بزنی که طرف بیهوش بشه؟
‫از اینم خوشم نمیاد.
‫- تو کلاً از هیچ‌کدومشون خوشت نمیاد. ‫- راسین...
‫ما قاتل نیستیم.
‫ما از تخم و ترکه‌ی مردی هستیم که می‌خواست مامانمون رو بکشه...
‫و مامانی که حالا می‌خواد اون مرد رو بکشه.
‫تو خونمونه.
‫حالا بیا بریم اون وکیله رو پیدا کنیم.
‫«چاک هال» همه کار براتون می‌کنه، رفقا.
‫زمین‌خوردگی. دعوای خونین.
‫افتادید تو دردسر؟
‫چاک هال هواتون رو داره.
‫خرابیِ دیوار. حمله‌ی سگ.
‫بهتون می‌گم که، اون همه کار می‌کنه.
‫چاک هال.
‫فکر می‌کنی دارن اون تو کتکش می‌زنن؟
‫با اون می‌خوای چیکار کنی؟
‫جورابت رو دربیار.
‫آبجی...
‫اون...
‫نکنه می‌خوای...
‫ما اصلاً نمی‌دونیم قراره با چی روبرو بشیم.
‫یک...
‫دو...
‫سه!
‫واسه امروزت کافیه، عزیزم؟
‫می‌خوای با آرنج بزنمت یا چی؟
‫همم.
‫خیلی خب.
‫پنج‌شنبه می‌بینمت.
‫چاک وندل هال...
‫مردیه که زبون تو دهنش نیست.
‫تو این سال‌هایی که از اون حادثه‌ی وحشتناک...
‫که زبونش رو ازش گرفت می‌گذره...
‫اون یه برنامه‌ی سفت و سخت واسه خودش چیده...
‫از جمله استخدامِ زنی...
‫که تخصصش تو درد کشیدنه.
‫چون می‌دونه که یه روزی...
‫بالاخره یه نفر میاد...
‫و وقتی اون یه نفر بیاد...
‫اون می‌خواد که آماده باشه.
‫- خواهیم دید. ‫- نه.
‫ما فقط می‌خوایم بدونیم...
‫می‌تونید بهمون بگید کجاست یا نه.
‫می‌دونید کجا رفت؟
‫تصمیمِ این چیزا با شما نیست.
‫در حال حاضر، اون تنها کسیه...
‫که وایساده بین ما...
‫و ماموریتمون...
‫و خدا هم داره می‌میره.
‫«برید خونه.
‫«برید تو یه هنرستان...
‫«یا یه کالج محلی ثبت‌نام کنید.
‫«شایدم با یه پسر جوون و ورزشکار دوست بشید...
‫«اگه خوش‌تیپ نبود، لااقل جاه‌طلب باشه...
‫«و زندگیتون رو بکنید...
‫«و تا جایی که می‌تونید از بدبختی دور بمونید...
‫«البته با توجه به شرایط اسفناکتون.»
‫- همش همین؟ ‫- همم.
‫آبجی.
‫این احمق بالاخره یه چیزی بهمون می‌گه...
‫حتی اگه مجبور بشم با کتک از زیر زبونش بکشم بیرون.
‫لحظه‌ی موعود فرا رسیده.
‫اوه، پس نترسیدی، ها؟
‫خودش رو تسلیم غریبه‌ها می‌کنه.
‫از این وضعیت خوشم نمیاد آبجی.
‫مثل گوسفندی که می‌برنش سلاخ‌خونه.
‫می‌تونیم همین الان ول کنیم بریم.
‫راسین آرزو می‌کنه که کاش آنایا خفه‌خون می‌گرفت.
‫وای، لعنتی.
‫واسه چی اون کارو کردی؟
‫نمی‌دونم.
‫انگار تنها راهِ خلاص شدن از دستشون...
‫اینه که ماجرای اون حادثه‌ی شوم رو براشون تعریف کنم...
‫که باعث شد زبونش رو از دست بده...
‫و کلاً قیدِ وکالتِ جنایی رو بزنه.
‫باید بهشون می‌گفت که بعد از شنیدن حکم تبرئه...
‫اون مرد رو برده بود خونه‌اش.
‫که چطور اون مرد یک‌ریز لبخند می‌زد.
‫با اون دندون‌های سفید و براقش.
‫که چطور بهش پیشنهاد داده بود تا مجوز بگیره...
‫که بتونه دخترای دوقلوش رو برای آخرین بار ببینه.
‫اینکه چطور اون مرد یکم بهش فکر کرده بود.
‫و گفته بود: «نه.»
‫«احتمالاً فکر خوبی نیست.
‫ممکنه وسوسه بشم و کارشون رو یه سره کنم.»
‫با اون دندون‌های سفید و براقش.
‫اینکه چطور سعی کرده بود جواب لبخندش رو بده...
‫ولی یه همچین مردی...
‫یه همچین مردی قشنگ می‌فهمه.
‫«از ترس اینکه مبادا زبونم دراز بشه،
‫زبونم رو برید.»
‫پشمام.
‫همین‌جوری از تو دهنت کشیدش بیرون؟
‫«برمی‌گرده تا جونم رو هم بگیره.»
‫«واسه همین دارم خودم رو برای یه مرگ راحت آماده می‌کنم.»
‫مجبور نیستی این کارو بکنی.
‫راسین قراره بکشتش.
‫البته اگه بهمون بگی کجاست.
‫هال نمی‌تونه تشخیص بده...
‫که این شریف‌ترین کارشه یا بزدلانه‌ترینش.
‫داره میاد، داره میاد، داره میاد
‫گیوتین
‫- آره ‫- آره
‫تو تاریکی می‌شینم و فکر می‌کنم ‫که چطوری قراره همه‌چی رو...
‫نابود کنم و اونا همگی...
‫سقوط می‌کنن، آره
‫داره میاد، داره میاد، داره میاد
‫داره میاد، داره میاد، آره
‫از تو سایه‌ها بیرون میاد ‫یه رگبار از کلماتِ جادویی...
‫چه گوهی داری می‌خوری؟
‫چت شده تو؟
‫از این رفتارهات اصلاً خوشم نمیاد.
‫اوه، نه نه، بزن کنار.
‫چی؟
‫- گفتم این لگن رو بزن کنار! ‫- وایسا!
‫یه جوری نگاهم می‌کنی انگار من هیولام...
‫و دیگه حالم از این وضعیت به هم می‌خوره.
‫حرفی تو گلوت گیر کرده که می‌خوای بگی؟
‫تو داری از این کارا بیش‌ازحد لذت می‌بری!
‫آبجی، تو قراره بری یکی رو بکشی.
‫مگه خودمون رو نکشتن، آنایا؟
‫هی دوباره و دوباره له شدیم و اون مقصرِ همه‌ش بود.
‫و من قرار نیست واسه...
‫اینکه حقش رو کفِ دستش می‌ذارم، غصه بخورم!
‫راسین همیشه دلش می‌خواد تا لبه‌ی پرتگاه بره.
‫انگار وظیفه‌ی آنایاست...
‫که قبل از افتادنش، دستش رو بگیره.
‫خیلی عصبانی هستی، آبجی.
‫تو نیستی؟
‫دلم می‌خواد به یکی بگم زشته.
‫دلم می‌خواد برای یه بارم که شده یه چیزی رو لگد کنم...
‫ببینم چه حسی داره.
‫باید حسِ خوبی داشته باشه...
‫که بقیه همه‌ش دارن این کارو می‌کنن.
‫یادت میاد دومین باباخونده‌مون چطوری...
‫کمربندش رو برامون شلاق می‌کرد؟
‫مایی در کار نبود. فقط تو رو می‌زد.
‫چون تو هر دفعه که اون از پله‌ها می‌اومد پایین...
‫می‌خندیدی و واسه همین همیشه کتک می‌خوردی.
‫اون اولین کسی بود که من کشتم.
‫تو نکشتیش. اون سکته‌ی قلبی کرد.
‫سکته کرد چون اون‌قدر منو کتک زد تا قلبش وایساد.
‫همه‌ش منو کتک می‌زد...
‫چون منم همه‌ش یه کارایی می‌کردم که مجبور بشه بزندم...
‫چون می‌دونستم بالاخره کار می‌ده دستِ...
‫اون هیکلِ خیکیِ گرازِ ساندویچ‌خورش که هر روز صبح می‌چپوند تو خندق‌بلاش.
‫- جیش دارم. ‫- هوم.
‫وای، لعنتی. بدو بریم. ‫بدو، بدو، بدو.
‫اون جورابه رو آوردی؟
‫تو ماشینه. لعنتی.
‫چه گوهی داری می‌خوری؟
‫مرتیکه، چت شده تو؟
‫پس شماها واقعاً فکر کردید می‌تونید همین‌طوری بکشیدش؟
‫- چی؟ ‫- همین‌جوری تیکه‌تیکه‌اش کنید!
‫واقعاً این‌طوری فکر می‌کنید؟
‫بابای منو. بابای منو!
‫مردی که منو به وجود آورده.
‫مردی که ازیکیل رو به وجود آورده؟
‫فکر کردید می‌تونید اون مرد رو بکشید؟
‫اونو؟ اونو؟
‫اونو؟
‫تا حالا دلت خواسته جای زخمهات رو بِکَنی...
‫تا ببینی زیرش چه خبره؟
‫که چی بشه؟
‫نمی‌دونم.
‫بعضی وقتا با خودم فکر می‌کنم که چه شکلی‌ام.
‫فکر کردن بهش دردی رو ازم دوا نمی‌کنه.
‫با اون یکی دوقلوها می‌خوایم چیکار کنیم، آبجی؟
‫خدا گفت هر چیزی که دور و برشه رو نابود کنیم.
‫نه، گفت می‌تونیم این کارو بکنیم.
‫گفت می‌تونیم هر چیزی که دور و برشه رو نابود کنیم.
‫خب، اگه اونا هم ذره‌ای به اون یارو رفته باشن...
‫هیچ چاره‌ی دیگه‌ای برامون نمی‌ذارن.
‫اونا بی‌گناهن، آبجی.
‫دستِ خودشون که نبوده بچه‌ی اون بشن.
‫هیچ‌کس بی‌گناه نیست.
‫احتمالاً موقع شام دور هم می‌شینن و به ما و خدا می‌خندن.
‫تمومش کن.
‫اونا کاری به کارِ ما نداشتن.
‫باشه.
‫نگاه کن.
‫صبر کن. آبجی؟
‫آره.
‫این قضیه اون‌قدر خوب پیش رفت که یکم مشکوکه، مگه نه؟
‫لعنتی.
‫رسیدیم.
‫دوقلوها.
‫اون پسرهای دوقلو تو اون خونه‌ی زیبا...
‫هم روزهای راحتی رو دیدن، هم پر از کشمکش.
‫هر کدومشون با سردرگمی‌های زندگی، به روش خودشون کنار میان.
‫«اسکاچ» ضعف‌ها و آسیب‌پذیری‌هاش رو...
‫زیرِ یه ظاهرِ وحشی پنهان می‌کنه.
‫درحالی‌که «رایلی» یاد گرفته...
‫که چطور آروم و بی‌صدا بمونه.
‫مادرشون، «آنجی»...
‫دقیقاً همون کاری رو می‌کنه که همیشه می‌کرده.
‫گردگیری و تمیزکاری و برق انداختن...
‫و سابیدنِ وجب‌به‌وجبِ این خونه‌ی خیلی قشنگ...
‫دقیقاً همون‌طوری که اون مرد دوست داره.
‫کلاه‌هاش رو بر اساس مدلشون مرتب می‌کنه، از اسپرت تا رسمی.
‫پوتین‌هاش رو بر اساس جنسشون...
‫چرمی‌ها سمت چپ، پوست‌سوسماری‌ها سمت راست.
‫کراوات‌هاش بر اساس رنگ چیده شدن.
‫شلوارهای پارچه‌ایش بر اساس برند و پیراهن‌هاش بر اساس نوع پارچه.
‫اون مرد خیلی واضح بهش فهمونده...
‫که چقدر مهمه...
‫هر چیزی رو دقیقاً سر جای خودش بذاره.
‫یه مرد، سر جای خودش.
‫یه زن، سر جای خودش.
‫بسه!
‫نه، خواهش می‌کنم، نکن!
‫نه، نه، نه.
‫امروز نه، آنجی.
‫امروز نه.
‫امروز آنجی...
‫یه مسیرِ جدید رو انتخاب می‌کنه.
‫یعنی، عجب تکستِ خفنی بود، حاجی.
‫- نمی‌شنویش؟ ‫- دارم سعی می‌کنم کتاب بخونم.
‫- می‌خوای یه کام بگیری؟ ‫- نه، داداش.
‫- پسر، تو فازت معلوم نیست چیه. ‫- اونو از جلوی صورتم ببر کنار.
‫اینو بکش تو ریه‌ت.
‫خوشگله.
‫فقط گفتم که بدونی.
‫اون همون چیزیه که فکر می‌کنم؟
‫انگار خدا قراره به خونش برسه.
‫هر روز دیگه‌ای که بود،
‫آنجی خودش چمدون‌هاش رو می‌ذاشت تو صندوق عقب.
‫نه.
‫امروز نه، آنجی. امروز نه.
‫بیا بیرون...
‫همین الان!
‫مامان، چی شده؟
‫بابا برگشته؟ حالت خوبه؟
‫نه، فقط بهت نیاز دارم...
‫که کمکم کنی چمدون‌هام رو ببرم تو ماشین...
‫- خواهش می‌کنم. ‫- باشه.
‫چرا این‌قدر هول کردی؟
‫صبر کن، این همه چمدون رو واسه چی می‌خوای؟
‫یه سفر برای تستِ شرابه، عزیزم. بهت که گفتم.
‫واسه همین آخر هفته‌ست.
‫پس ما واسه شام باید چیکار کنیم؟
‫برنامه‌ی آنجی اینه که خودش رو...
‫تا قبل از تاریکی هوا برسونه به دره‌ی یوکا.
‫از اونجا هم با یه قطار بره وگاس...
‫جایی که قراره حداقل سیصد دلار رو قمار کنه...
‫از اون یازده هزار دلاری که تونسته...
‫دور از چشمِ اون مردک، با هزار بدبختی پس‌انداز کنه.
‫بعد از یه مدت قایم شدن،
‫راهش رو می‌کشه سمتِ کانتیکت...
‫- جایی که یه اسم و شغلِ جدید... ‫- مامان، مامان.
‫...منتظرشن.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫حالا برو تو. برو داخل.
‫مثل بارونی که...
‫می‌خوره به شیشه‌ی پنجره
‫وقتی اسمش رو پرسیدم، اشکام سرازیر شد
‫باعث شد فریاد بزنم
‫وقتی بالاخره از راه رسید
‫گفت: «فقط بچه‌هایی که...
‫از من به دنیا اومدن، باقی می‌مونن»
‫تمام شب مثل صدای رعد و برق بود
‫و قولی برای دیدن عیسی
‫توی نورِ صبحگاهی، نورِ صبحگاهی
‫دستم رو بگیر، همه‌چی درست می‌شه
‫این دیگه چه بساطیه؟
‫الو؟
‫ببخشید؟
‫این جنده فکر کرده داره کیو کیش می‌کنه؟
‫نمی‌خوای چیزی بگی؟
‫اون باید بیاد سمت ما.
‫میشه لطفاً برید کنار؟
‫ببخشید. من یکم دیرم شده.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫ما خوبیم.
‫ما رو می‌شناسی؟
‫بشناسمتون؟ مگه باید بشناسم؟
‫ما اولی‌هاشیم.
‫کیا؟
‫بچه‌های اولش.
‫شما زنده‌اید؟
‫مگه قیافه‌مون شبیه مرده‌هاست؟
‫نه.
‫گفت تو یه تصادفی سوختید و مردید...
‫و دیگه لازم نبود پولی برای نفقه‌تون بده.
‫اوه، خدای من. برای گرفتن نفقه اومدید اینجا؟
‫این مرواریدِ اصلِ آکویای ژاپنه.
‫هیچ‌کس اون مرواریداتو نمی‌خواد.
‫خب، این تنها چیزیه که می‌تونم بهتون بدم.
‫می‌دونی مامانمون تو این مدت چیکار می‌کرده...
‫در حالی که تو لم داده بودی...
‫تو اون خونه‌ی درندشت که عینِ قلعه می‌مونه؟
‫مامانمون تو جا افتاده بود و داشت آب می‌شد.
‫بیشترِ بدنش رو سوزوند!
‫من واقعاً متأسفم.
‫این خیلی غم‌انگیزه.
‫ولی امیدوارم منو درک کنی وقتی می‌گم که به من دروغ گفت.
‫تو می‌دونستی داره دروغ می‌گه.
‫اوه، نه، نه، نه. نمی‌دونستم.
‫آنایا، این ضعیفه فکر کرده داره کیو خر می‌کنه؟
‫حتی بلد نیست درست‌وحسابی دروغ بگه.
‫نمی‌دونم، راسین.
‫شاید داره راست می‌گه.
‫تو داشتی تو اون خونه‌ی خوشگلِ...
‫استخردارت صفا می‌کردی، در حالی که سومین باباخونده‌مون...
‫لب‌ورچه‌اش رو خیس می‌کرد...
‫هر دفعه که با شونه‌های لخت می‌اومدم تو اتاق.
‫من باید از اینجا برم.
‫ماشینِ قشنگیه، مگه نه آبجی؟
‫دست به ماشینم نزن! نه!
‫- من ماشینو لازم دارم. ‫- اون سوییچ رو بده به من!
‫- نه! ‫- اون سوییچ رو بده من، جنده!
‫بدش به من!
‫گرفتمش!
‫اومدی ماشینم رو بدزدی...
‫فقط به‌خاطرِ کاری که اون کرده؟
‫شماها یه مشت حیوونید!
‫ما حیوون نیستیم.
‫ما تو یه مأموریتیم...
‫از طرف خدا.
‫خدا؟
‫خدا...
‫همون مامانمونه.
‫دقیقاً. «مامانتون.»
‫ببین، من نمی‌ذارم برنامه‌هام رو خراب کنی.
‫من براش نقشه کشیدم! این حق منه! باشه؟
‫گوش کن، گوش کن، گوش کن.
‫اگه بیاد خونه...
‫و بهش بگم که یکی ماشینو برده...
‫اصلاً می‌دونی چه بلایی سرم میاره؟
‫مامانِ ما...
‫هیچ‌وقت فرصتی مثل فرصت تو رو نداشت.
‫تقصیر من نیست...
‫که اون ضعیفه‌ی آشغالِ حاشیه‌نشین سوخت!
‫خودش باید می‌ذاشت می‌رفت!
‫- خودش باید می‌رفت! ‫- چی زری زدی؟
‫خدای من.
‫دختر...
‫ببخشید.
‫جنده.
‫آره، من فقط...
‫- داری تف می‌کنی؟ ‫- من فقط...
‫- یه دقیقه صبر کن. ‫- داری تف می‌کنی؟
‫- داری تف می‌کنی، جنده؟ ‫- داری تف می‌کنی؟
‫- داره تف می‌کنه، آبجی؟
‫- آره. اون همین الان... ‫- داره تف می‌کنه.
‫رو من؟ جنده‌ی عوضی.
‫این جنده داره تف می‌کنه!
‫می‌دونی چیه؟
‫زنی که ارزش خودش رو بدونه، ول می‌کنه می‌ره!
‫و اگه شماها به اندازه‌ی کافی باهوش بودید...
‫ما باهوشیم، جنده.
‫بگو که ما باهوشیم.
‫بگو باهوشیم.
‫- آبجی، نکن! ‫- برو عقب!
‫حیوون!
‫آبجی، تمومش کن!
‫شانس آوردی خواهرم اینجاست...
‫جنده‌ی تازه‌به‌دوران‌رسیده!
‫می‌خوای بالا بیاری؟
‫فکر نکنم.
‫تو که کاری نکردی، پس خیالت راحت باشه.
‫همه‌ش گردنِ منه.
‫اون مرواریدها رو می‌خوای؟
‫شاید خدا بخواد.
‫خدا هیچ‌چیزی غیر از خون نمی‌خواد.
‫من شما رو می‌شناسم؟
‫- نه. ‫- یه جورایی.
‫- اسمتون چیه؟ ‫- من راسینم.
‫آنایا.
‫- دوقلویید. ‫- دوقلو.
‫پشمام.
‫پشمام. پشمام. ‫فکر کنم کار باباست.
‫صددرصد کار خودشه.
‫بیاین تو، دخترا.
‫اوه، خدای من.
‫اسکاچ، داری چیکار می‌کنی؟ داری چه غلطی می‌کنی؟
‫نمی‌تونی همین‌جوری هرکی از راه رسید رو راه بدی تو خونه.
‫قیافه‌هاشونو دیدی؟
‫دوقلو! استریپرهای دوقلو.
‫بابا بهمون قولِ استریپر داده بود، مگه نه؟
‫واسه تولدمونه دیگه.
‫همیشه واسه تولدمون سورپرایزمون می‌کنه.
‫تا تولدمون دو هفته مونده.
‫خب، یکم زودتر فرستاده دیگه.
‫تابلوئه کار خودشه.
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫اصلاً قیافه‌شون شبیه...
‫- یعنی می‌خوام بگم... ‫- پسر، خفه شو!
‫برید داخل، دخترا. ‫درِ سوم سمت چپ.
‫آره، دارم زنگ می‌زنم مایکل و دی‌شان هم بیان.
‫قشنگ یه پارتی راه می‌ندازیم.
‫نه. حس نمی‌کنم این کارا از بابا بربیاد.
‫- بذار یه زنگ بهش بزنم. ‫- «بذار یه زنگ بهش بزنم»؟
‫وای خدای من. تو صبح‌ها که از خواب پا می‌شی...
‫می‌شینی نقشه می‌کشی...
‫که چطوری سوسول‌ترین و ضدحال‌ترین آدمِ روی زمین باشی؟
‫- لعنتی. ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫بذار حالش رو ببرم.
‫به درک. هر غلطی می‌خوای بکن.
‫اگه قاچاقچی باشن چی...
‫آخرین باری که تو این خونه بهمون خوش گذشت کِی بود، رایلی؟
‫چه بوی گندی میاد اینجا.
‫به ما ربطی نداره.
‫اوه، واسه اون زنه اعصابت خرده؟
‫همون زنه که تف کرد تو صورتم؟
‫قرار نیست این کارو تا تهش بریم فقط به‌خاطر اینکه...
‫اگه ما این کارو نکنیم، پس کی می‌خواد بکنه، آنایا؟
‫کی قراره حقش رو کفِ دستش بذاره؟
‫ما هیچی نیستیم... ‫جز دستِ انتقامِ خدا...
‫که قراره خواسته‌ش رو اجرا کنه.
‫خودت که می‌دونی بابا وقتی می‌ره ماهیگیری چطوریه.
‫احتمالاً تا خودِ صبح هم پیداش نشه.
‫زود باش.
‫یالا دیگه.
‫- اوهوم؟ ‫- هوم.
‫باشه.
‫تازه، همه می‌دونن که اگه پشت‌سرِ خدا...
‫چرت‌وپرت بگی، آخرش کشته می‌شی.
‫ببین، ولی باید بهم قول بدی که...
‫هیچ خونِ دیگه‌ای جز خونِ اون ریخته نشه.
‫باید به خدا قسم بخوری.
‫باشه. قول می‌دم.
‫به خدا قسم...
‫واسه خدا قسم می‌خورم...
‫و به همه مقدسات قسم.
‫اگه بزنی زیرش، من می‌ذارم می‌رم، آبجی.
‫اون‌وقت خودت می‌مونی و خودت.
‫بیا فقط آماده بشیم.
‫هی. پس این استریپرها کجان؟
‫چرا ممه‌هات این‌قدر گنده به نظر میان، آبجی؟
‫جنده.
‫پیرمرده؟
‫آره. الیسه.
‫پشمام!
‫نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫- یه بچه. ‫- اوهوم.
‫- آبجی؟ ‫- هان؟
‫یادته اون دفعه از خونه‌ی...
‫چهارمین مامان و باباخونده‌مون انداختنمون بیرون؟
‫اوهوم.
‫به‌خاطر اینکه زدم دماغِ اون پسره رو تو مدرسه شکوندم.
‫آره.
‫فکر نکنم تا حالا بابتِ اون کار ازت تشکر کرده باشم.
‫خودت که می‌دونی تا تهش هواتو دارم.
‫هی، وایسا، وایسا، وایسا.
‫بیاین یه جور دیگه امتحانش کنیم.
‫تو، خوشگله.
‫تو برگرد سمت ما، همین‌طوری به کارت ادامه بده.
‫و تو...
‫باید برگردی اون‌ور.
‫اوه، ناراحت نشو حالا.
‫هی، بیا برگرد، دختر.
‫بالاخره باید پولی که دادیم رو حلال کنیم.
‫خیلی خب پس، خوشگله.
‫انگار تو باید جور جفتتون رو بکشی.
‫خواهر من زشت نیست.
‫آره، آره. همه بنده‌های خدا قشنگن و از این چرت‌وپرت‌ها.
‫تو چرا اونجا پیش اونا نیستی؟
‫من تو این فازا نیستم.
‫می‌تونم بپرسم چه بلایی سر صورتت اومده؟
‫ببخشید.
‫قصد توهین نداشتم. معذرت می‌خوام.
‫تنهات می‌ذارم.
‫به نظر میاد برادرت...
‫خیلی قشنگ تو اون جمع جا افتاده.
‫آره...
‫همیشه همین‌طوری بوده.
‫می‌دونی، اون الان اونجاست...
‫و منم، خب...
‫من از اون آدم‌هام که قایم می‌شن تو آشپزخونه.
‫تا حالا این حس بهت دست داده که...
‫اینکه...
‫اینکه اون خوشحاله تو آدم عجیبیه هستی؟
‫چون این به این معنیه که اون آدمِ نرماله‌ست.
‫و این بهش اجازه می‌ده...
‫که هر کسی که دلش می‌خواد باشه.
‫تو هم باهاش راه میای...
‫چون ترجیح می‌دی...
‫تو کارایی که خودتم باهاشون مخالفی بهش کمک کنی...
‫تا اینکه تنها بمونی.
‫راستش، تا حالا بهش فکر نکرده بودم.
‫ولی، فکر کنم حق با توئه.
‫یه نفر یه جایی رو آتیش زد...
‫و آتیش رسید به صورتم و منو به این روز انداخت.
‫لعنتی.
‫همه‌ش از خودم می‌پرسم چطور تونست این کارو بکنه.
‫می‌دونی کار کی بوده؟
‫هی!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫پسر!
‫لعنتی.
‫اون چی بود؟
‫- نه داداش، ما فلنگو می‌بندیم. ‫- وای، پشمام!
‫عمراً بمونم! ‫نه، بدو بریم رفیق!
‫اون سوییچ رو بده من کاکا‌سیاه، بزن بریم!
‫باید از اینجا جیم شیم!
‫اسکاچ.
‫اسکاچ؟
‫اوه، خدای من. اوه، خدای من. ‫اوه، خدای من.
‫نه. نه، نه، نه، ‫نه، نه، نه، نه، نه...
‫قلِ من.
‫اون مرده! اونِ لعنتی...
‫بهم گفت زشت.
‫اسکاچ.
‫قصدم این نبود، ‫ولی بهم گفت زشت.
‫اسکاچ.
‫اگه کار اون یکی رو تموم نکنیم، لومون می‌ده.
‫چی؟ نه!
‫مجبور نیستی تماشا کنی، فقط برو تو آشپزخونه.
‫- آبجی. ‫- اون دهنش رو باز می‌کنه.
‫حتی ممکنه بندازه گردنِ تو...
‫با اینکه تو اصلاً هیچ‌کاری نکردی.
‫نه. تو بهم قول دادی.
‫تو قول دادی!
‫داری راهمو می‌بندی.
‫داری همه‌ش کار خودتو می‌کنی!
‫تو گفتی فقط کار اونو تموم می‌کنیم و با اینا کاری نداریم،
‫- ولی تو همه‌ش داری کار خودتو می‌کنی! ‫- من دارم کاری رو می‌کنم که برامون بهتره.
‫تو یه دروغگویی.
‫برو گمشو کنار، آبجی!
‫دختر.
‫این همون چیزیه که می‌خوای؟
‫پس بزن بریم.
‫بیا دیگه!
‫گارد بگیر، جنده!
‫بگو، «من یه سلیطه‌ی بی‌خایه‌ی سوسولم!»
‫بگو. بگو!
‫راسین با خودش فکر می‌کنه که آنایا چطوری می‌تونه...
‫اون پسربچه رو...
‫به خواهرِ تنیِ خودش ترجیح بده!
‫آنایا احساس گم‌گشتگی می‌کنه.
‫احساس می‌کنه راهش رو پیدا کرده.
‫دلش می‌خواد همه‌چیز رو به اون بگه.
‫چیزهایی که حتی نتونسته بود به راسین بگه.
‫ممنون.
‫من بهت چی گفتم، ها؟
‫می‌خوای این حروم‌زاده رو نجات بدی؟
‫من که بهت گفته بودم!
‫جنده‌ی روانی!
‫پامی‌شی میای تو خونه‌ی من و برادرم رو می‌کشی؟
‫برام مهم نیست اون چیکار کرده بود!
‫بمیر لعنتی! بمیر!
‫بمیر!
‫راسین.
‫آبجی!
‫راسین. آبجی!
‫انگار ما... ‫خیلی حرفا واسه گفتن داریم.
‫چرا نمیای اینجا پیشم بشینی؟
‫شایدم می‌خوای همون زیر بمونی و به این فکر کنی که قراره چی بشه.
‫خب، می‌بینم که یه هیولای تمام‌عیار نیستی.
‫بازم جای شکرش باقیه.
‫نظرت چیه نوبتی از همدیگه سؤال بپرسیم؟
‫هر بار فقط یکی.
‫نمی‌دونم.
‫چرا، می‌دونی.
‫چرا آتیشش زدی؟
‫چون نمی‌ذاشت بغلش کنم.
‫صبر کن، این اصلاً با عقل جور درنمیاد.
‫اول کی رو کشتی؟
‫- من هیچ‌کس رو نکشتم. ‫- هوم.
‫نه واقعاً، مگه اینکه برای دفاع از خودم بوده باشه...
‫چون راسین بود که...
‫اول کی؟
‫زنت رو.
‫آنجی رو؟
‫عجب.
‫آره، حالا نوبت منه.
‫یعنی چی؟
‫تو عصبانی بودی...
‫چون نمی‌ذاشت بهش دست بزنی...
‫واسه همین آتیشش زدی؟
‫قضیه پیچیده‌تر از این حرفاست.
‫به نظرت این یه واکنشِ بیش‌ازحد تند نبود؟
‫نوبتِ منه.
‫با چی این کارو کردی؟
‫با آنجی و بقیه؟
‫فکر نمی‌کنی یه ذره بیش‌ازحد تند رفتی؟
‫برای یه جوونِ از کنترل خارج شده،
‫یه واکنشِ کاملاً منطقی بود.
‫تو واقعاً مریضی.
‫ببین، تا حالا شده یه جوش داشته باشی ‫که بخوای از شرش خلاص بشی؟
‫اون‌قدر فشارش می‌دی تا کنده بشه،
‫ولی هنوز زیرش چرک هست.
‫واسه همین با آب‌اکسیژنه...
‫یا هر چیز دیگه‌ای میفتی به جونِ اون چرک.
‫یه چیزی که یکم بسوزونه،
‫تا بفهمی داره اثر می‌کنه.
‫تا حالا شده بخوای یه چیزی رو خاموش کنی...
‫فقط به خاطر اینکه...
‫به ذات و وجودت آسیب زده بود؟
‫ما واسه‌ی تو فقط یه مشت چرک بودیم؟
‫فقط یه چیزی که باید از شرش خلاص می‌شدی؟
‫من جوون بودم و متأسفم.
‫کار بعدی‌ای که کردم این بود که رفتم روی پلِ نزدیک خونه‌مون...
‫آماده بودم بپرم تا تو مرگ بهتون ملحق بشم.
‫ولی نپریدی.
‫نه.
‫و خداروشکر که همه‌تون زنده موندید.
‫ولی تو رفتی دادگاه...
‫و تبرئه شدی.
‫و خدا جزغاله شده...
‫و منم اون‌قدر زشتم که هیچ‌کس تو چشمام نگاه نمی‌کنه.
‫خب، بابت اون متأسفم.
‫ولی تو باید همه‌ی تیکه‌های پازل رو در نظر بگیری.
‫چون می‌تونست بذاره بغلش کنم.
‫می‌تونست بذاره تو خونه‌ی خودم قد علم کنم.
‫من به عنوان یه مرد جوون به این نیاز داشتم.
‫خب، من دارم بچه‌دار می‌شم.
‫و تو هم پدربزرگشی.
‫یه بچه.
‫تو قاتل نیستی.
‫برو خونه.
‫وای.
‫قراره درباره‌ی همه‌ی اینا چی به بچه‌م بگم؟
‫بهش بگو تو جوونیت یه اشتباهاتی کردی،
‫همون‌طور که من کردم.
‫و چطوری بهش بگم که تو سعی کردی همه‌مون رو بکشی؟
‫همه‌تون رو بکشم؟
‫من سعی نکردم شما دو تا رو بکشم.
‫فقط اونو.
‫من هیچ‌وقت نخواستم همه‌تون رو بکشم.
‫فقط پای اون وسط بود.
‫فکر می‌کنی من بچه‌های خودم رو آتیش زدم؟
‫خودش این کارو کرد.
‫اون جیغ می‌کشید و شما دو تا رو محکم چسبیده بود.
‫نتونستم کاری کنم ولتون کنه...
‫همون موقع بود که دویدم بیرون.
‫فکر می‌کنی من می‌خواستم بچه‌های خودمو بکشم؟
‫اون اینو بهتون گفته؟
‫نه، نه، نه!
‫- اون گفت... ‫- دارم بهت می‌گم، اون دروغ گفته.
‫باید بی‌خیالِ این قضیه بشی.
‫وگرنه چی؟
‫تو سعی می‌کنی منو بکشی،
‫و منم چاره‌ای ندارم جز اینکه بکشمت.
‫و با این کار، اولین...
‫و شاید تنها نوه‌م رو هم می‌کشم.
‫و دلم نمی‌خواد این کارو بکنم.
‫بهش قول دادم که یه تیکه از تو رو براش می‌برم.
‫مجبور نیستی این کارو بکنی.
‫می‌تونی اونو بذاری زمین و راهت رو بکشی بری.
‫و وقتی آب‌ها از آسیاب افتاد...
‫اون بچه رو میاری اینجا...
‫و منم می‌شونمش رو زانوم و باهاش بازی می‌کنم...
‫و دیگه هیچ‌وقت در مورد این همه خونی که...
‫رو زمین ریخته حرف نمی‌زنیم.
‫چند وقتته؟
‫یازده هفته...
‫فکر کنم.
‫اون پسر بزرگه،
‫همون که باهوش بود.
‫قرار بود واسه خودش کسی بشه...
‫سگ‌پدرِ جنده.
‫اگه حامله نبودی...
‫چشماتو درمی‌آوردم و می‌دادم خودت بخوریشون.
‫برمی‌گردی پیش اون جنازه‌ی متحرک...
‫و بهش می‌گی اگه می‌تونستم بازم همون بلا رو سرش می‌آوردم.
‫هوم.
‫تو تمام اون مدتی که اینجا بودی...
‫سوت می‌زدی...
‫و بچه‌های جدید پس می‌نداختی...
‫و سعی می‌کردی تمام گندایی که زدی رو فراموش کنی...
‫چهارمین مامان‌خونده‌م داشت...
‫با دوستاش به جای زخم‌هام می‌خندید.
‫بهت اخطار دادم.
‫امروز یه نفر باید بمیره.
‫این دنیا واسه جفتمون جا نداره.
‫هر غلطی می‌خوای بکن.
‫بکشش آنایا.
‫تو هیچ‌گوهی نیستی!
‫دیگه هیچ‌گوهی نیستی!
‫جنده.
‫چقدر زشته، مگه نه آبجی؟
‫آره.
‫آبجی؟
‫جونم؟
‫واسه حرفای قبلم شرمنده.
‫فدای سرت.
‫آنایا!
‫اون دوقلوها دارن می‌سوزن.
‫راسین!
‫اون دوقلوها دارن می‌سوزن. راسین!
‫با شماره‌ی سه، آنایا راه میفته.
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫آنایا. فقط آنایا.
‫برای اولین بار تو زندگیش کاملاً تنهاست.
‫همه‌جا ساکته.
‫زیادی ساکته.
‫ولی تو همین سکوته که...
‫همه‌چیز روشن می‌شه.
‫تمام چیزای خوبی که کنارِ اون تلخی‌ها جریان داره رو می‌بینه.
‫سنگ، کاغذ، قیچی.
‫می‌تونه یه نسخه‌ی دیگه از خودش رو تو فاصله‌ی دور ببینه...
‫یه نسخه‌ی شجاع که سرش رو بالا گرفته...
‫و کلی کار واسه انجام دادن داره.
‫اون یکی نسخه قراره وقتی بچه‌اش به دنیا اومد، رو پاش تکونش بده.
‫همه‌چیز رو درباره‌ی خاله راسین بهش بگه...
‫و درباره‌ی این مسیر و قشنگی‌هاش.
‫حتی واسه دخترایی مثل ما.
تــرجــمـــه از نیــمـا Kamikaze
FilmYar