FilmYar
‫با سپاس از استیو بناک که چراغ راهِ این داستان بود.
FilmYar
‫آدری؟
‫بله؟
‫تو...
‫تو هم مثل من بزرگ شدی.
‫با چشمای باز به دنیا اومدی.
‫کاملاً حواست جمع بود.
‫پدرت...
‫پدرت زندگیش رو وقف ویولنش کرد.
‫و این همون چیزیه که ‫برامون به ارث گذاشت. سازش.
‫نمیتونم بهت بگم چند بار ‫تو فکرم تیکه تیکه‌اش کردم.
‫بابات،
‫تو غیب شدن مهارت ‫عجیبی داشت، مگه نه؟
‫دقیقاً مثل بابای خودم.
‫آره، میدونم مامان. میدونم.
‫ما از پسِ اون موقعیت ‫براومدیم، ولی سخت بود.
‫اون درگیر تور بود، ‫داشت تمرین می‌کرد.
‫تو استودیو بود.
‫اون فقط...
‫اون فقط این دور و برا نبود.
‫تو با اون قضیه خیلی ‫خوب کنار نیومدی.
‫می‌دونی که بعضیا می‌گفتن
‫که انگار نصف شخصیتت گم شده.
‫آدری؟
‫داری گوش میدی؟
‫آره.
‫وقتی مُردم،
‫ازت می‌خوام
‫خاکستر ویولن رو همراه ‫با مال خودم پخش کنی.
‫دانشکده موسیقی ‫ساختمان ادوارد جانسون
‫کاتلین پارلو: شکافتن سکوت ‫از برجسته‌ترین نوازندگان ویولن و مدرسان موسیقی
‫زندگینامه کاتلین پارلو (بانوی کمان زرین)
‫کنسرتو ناشناس
‫مربیگری
‫آدری؟
‫وقتی مُردم،
‫ازت می‌خوام...
‫«میزان‌هایی برای یک مراسم تدفین»
‫تورنتو
‫داشتم تو اتاق هتلم راه می‌رفتم
‫و پام به سیم آباژور ‫گیر کرد و خوردم زمین.
‫پیرزنی بودم
‫و یه همچین چیزی ‫می‌تونه شروعِ پایان باشه.
‫استخوان بازوی شونه‌ی ‫چپم داغون شده بود.
‫خیلی می‌ترسیدم که دیگه ‫هیچ‌وقت نتونم ساز بزنم.
‫بعد از عملم، روی ‫تخت بیمارستان نشستم
‫و درد استخون‌ها و عضلات ‫کوفته‌م رو حس می‌کردم.
‫دکتر ویولنم رو داد دستم.
‫گوارنری دل جزو-ی من. ‫(خانواده ایتالیایی قرن هفده - سازنده سازهای زهی)
‫سعی کردم بذارمش زیر چونه‌م،
‫اما از بین انگشتام افتاد.
‫کم‌کم حالم دوباره بهتر شد.
‫کوارتت زهی پارلو ‫رو دوباره راه انداختم.
‫کورنلیوس ایسلستین و ‫استنلی سولومون رو پیدا کردم،
‫و جدیدترین عضومون، ‫اندی بناک رو.
‫نوازندگی بناک رو توی ‫یه هنرستان شنیده بودم.
‫همون موقع بهش ‫پیشنهاد همکاری دادم.
‫اندی از خوشحالی ‫می‌گفت که انگار بال درآورده.
‫۱۴۵ | کنسرتو برای ویولن ‫به همراهی ارکستر اثرِ یوهان هابِرسون
‫خانم کاتلین کارلو نوازندهٔ ویولن | کنسرتو برای ویولن ‫به همراهی ارکستر اثرِ یوهان هافمایستر | تصنیف ۲۸
‫دوباره شروع کردم ‫به تمرین دادن دستم.
‫یکی از تمرین‌ها ‫این بود که دستم رو
‫خیلی خیلی آروم باز و بسته کنم،
‫که گاهی ده دقیقه طول می‌کشید.
‫تمرین‌ها رو زیر آب شروع کردم
‫و دستام که دیگه سنگینی ‫خودشون رو حس نمی‌کردن،
‫تونستن دوباره حالت‌های ‫قبلی رو به یاد بیارن.
‫هر روز یه کار سخت‌تر ‫رو امتحان می‌کردم.
‫وقتی فهمیدم تحمل اون درد ‫و عذاب یعنی پیشرفت واقعی،
‫طبیعتاً دیگه برام مهم نبود.
‫حدود نه ماه بعد، ‫توی ژانویه ۱۹۶۱،
‫در حالی که یه لباس ‫شب آبی لاجوردی تنم بود،
‫یه رسیتال اجرا کردم. ‫(تکنوازی)
‫برنامه‌ای رو اجرا کردم که
‫زیبایی‌های بی‌پایان ‫ویولن رو نشون می‌داد.
‫استاکاتوها در موتزارت،
‫واضح و قاطع، در عین حال ظریف.
‫سونات برام، با تنالیته ‫غنی و بدون هیچ گرفتگی،
‫صدایی به ظرافت تار مو.
‫رسپیگی، رالنتاندوهای ‫درست و طولانی،
‫آرشه‌کشی‌های گسترده ‫که قدرت و نفس می‌بخشید.
‫کنسرتی بود که انگار بین زندگی من
‫و رهاییم به آسمون‌ها اجرا شد.
‫سه ماه بعدش،
‫موقع پیاده شدن از ‫تراموا زمین خوردم
‫و به خاطر جراحات ‫توی بیمارستان فوت کردم.
‫سلام اینس.
‫با این مقاله آشنایی داری؟
‫نسخه خطی کنسرتوی ‫یوهان هالورسن، اپوس ۲۸؟
‫اینکه اسم کاتلین
‫روی جلد اومده، چه اهمیتی داره؟
‫این نسخه کنسرت خودشه؟
‫اون نسخه کنسرت خودشه.
‫اما این کنسرتو تقدیم شده بود
‫به کاتلین، وقتی که ۱۷ سالش بود.
‫وقتی یه کنسرتو به ‫یه نوازنده تقدیم می‌شه،
‫معنیش اینه که اون نوازنده باید ‫به عنوان سولیست اجراش کنه.
‫کدوم جنبه از شخصیت کاتلین
‫باعث شده هالورسن برای ‫نوشتن این قطعه ازش الهام بگیره؟
‫اینطوری توصیف شده که کاتلین
‫خصوصاً از نظر فنی خیلی ماهر بود
‫و اینکه با یه جور ذوق و شوق ‫خاصی به سختی‌ها حمله می‌کرد.
‫آدری...
‫امروز ارائه‌ت چی شد؟
‫من به خاطر یه اتفاق شخصی
‫گذرم به این کلکسیون افتاد،
‫وقتی دیدم اون توی لیست ‫دارایی‌های آرشیو اومده
‫و متوجه شدم که کاتلین
‫معلم ویولن پدربزرگم بوده.
‫گیر کرده بودم که پایان‌نامه‌م ‫رو در مورد چی بنویسم،
‫و این ارتباط شخصی من ‫رو به یه چیزی وصل کرد.
‫نگرانم که اگه اسمش رو ‫توی یه مقاله آکادمیک بیارم،
‫فقط دارم قضایا رو جابه‌جا می‌کنم ‫یا حتی عمیق‌تر دفنشون می‌کنم.
‫ضبطی ازش هست؟
‫نه.
‫سال ۱۹۰۹ توی هلند اجرا شد،
‫اما کنسرتو بیشتر ‫از یه قرن گم شده بود.
‫یکی از آرشیویست‌های ما ‫توی یه جعبه کفش پیداش کرد
‫موقعی که داشت اموال ‫کاتلین رو مرتب می‌کرد.
‫بعد از اینکه هالورسن ‫از مدیریت موسیقی
‫تئاتر ملی نروژ بازنشسته شد،
‫داد یکی از کارگرای صحنه خیلی ‫از دست‌نوشته‌هاش رو بسوزونه.
‫چرا سوزوندش؟
‫از کنسرتو زیاد استقبال نشد.
‫منتقدا می‌گفتن پرطمطراق ‫و از نظر فنی سخته.
‫اینجا رو ببین، قسمت‌های ویولن
‫مثل رقیب ساخته شدن
‫که ویولن مثل شمشیر ‫از بینشون رد می‌شه.
‫بی‌رحمانه‌ست.
‫کاتلین آدم مصمم و ‫غیراحساساتی‌ای بود.
‫وقتی جوون بود موفقیت ‫چشمگیری داشت،
‫اما اواخر عمرش ‫کاملاً نادیده گرفته شد.
‫ولی با این حال، به ‫ویولن زدن ادامه داد
‫بدون توجه به هیچ ‫تشویق بیرونی‌ای.
‫آدما ممکنه خیلی وقتا
‫در نبودِ احساساتی‌گری ‫یا ضعف، پس زده بشن.
‫این یه تناقض در لفظه، مگه نه؟
‫این‌که چیزی رو به کسی ‫تقدیم کنی و بعد نابودش کنی؟
‫وقتی داری به اشیایی نگاه می‌کنی
‫که از یه آدمِ ‫فوت‌شده به جا مونده،
‫بدیهیه که می‌تونی برای چیزهایی ‫که ازش مونده، اهمیت قائل بشی.
‫بعدش هم اهمیتِ اشیاییه که گم شدن،
‫مثل ویولن معروفِ کاتلین،
‫گوارنری دل جزو،
‫که توی اموالش اثری ازش نبود.
‫اما از نظر این‌که اون مرحوم
‫می‌خواسته اون اشیا ‫چطوری دیده یا استفاده بشن،
‫می‌بینی که توی جاذبه‌ت
‫به یه شیء خاص،
‫در واقع داری با اراده‌ی ‫خودت روبرو می‌شی.
‫گوارنری دل جزو توسط ‫یه نجیب‌زاده‌ی نروژی
‫به اسم اینار بیورنسون ‫برای کاتلین خریده شده بود.
‫توی دفترچه‌های خاطرات روزانه،
‫می‌تونی نوشته «ای‌بی ‫میاد»، «ای‌بی میره» رو ببینی.
‫جالبه ببینی چیزی که شاید ‫یه رابطه‌ی عاشقانه بوده
‫فقط با اومدن‌ها و ‫رفتن‌ها توصیف شده.
‫روزِ آخرین دیدارشون،
‫زیرِ «ای‌بی بادبان می‌کشه» با ‫یه خطِ ضخیم خط کشیده شده.
‫می‌دونی، اون ‫هیچ‌وقت ازدواج نکرد.
‫اون مدعی بود که ازدواج
‫و فعالیت هنری با ‫هم سازگار نیستن.
‫خوندم که اون با یه ‫موسیقی‌دانِ دیگه ازدواج می‌کنه
‫تا اگه از نظر توانایی ‫از خودش برتر باشه،
‫اون‌موقع مجبور می‌شد ‫تلاش کنه تا به خوبیِ اون بشه.
‫اما اگه از خودش ضعیف‌تر بود،
‫مجبور می‌شد مراقبِ ‫احساساتِ اون باشه.
‫در واقع، اون ‫می‌گفت که اکثرِ زن‌ها
‫اون فداکاریِ لازم رو ندارن
‫که یه ویولن‌نوازِ بزرگ بشن.
‫شاید منظورش این ‫بوده که اکثرِ زن‌ها
‫تمایلی ندارن که از ‫احتمالاتِ عشق دست بکشن.
‫زندگیِ اون تحت‌تأثیرِ ‫این مردهای نروژی بود.
‫بیورنسون با دل جزو، ‫هالورسن با کنسرتو.
‫اما یه جایی بود که حمایتِ اون‌ها
‫با این شرایطِ سنگین همراه شد،
‫و اون باید خودش رو آزاد می‌کرد.
‫با این حال، اون تجربه‌ی اون رو
‫با خودش توی دستاش داشت.
‫آدری، خودت می‌دونی که از ‫حرف زدن باهات خوشم میاد،
‫ولی من استاد ‫راهنمای پایان‌نامه‌تم.
‫این کلافه‌کننده‌ست.
‫تو از من انتظار داری ‫مدام مراعاتت رو بکنم.
‫تو هیچ کار ملموسی
‫برای پایان‌نامه‌ت ‫ارائه ندادی، و داری به
‫پایان دوره‌ی تحصیلی‌ت نزدیک ‫میشی و بودجه‌ت ته میکشه.
‫نمی‌تونم ازت حمایت کنم که همین‌طور ‫به جمع کردن اطلاعات ادامه بدی.
‫ازت می‌خوام که تحقیقاتت رو
‫به یه مرحله‌ی عملی برسونی.
‫می‌دونم، منم از ‫دست خودم کلافه‌ام.
‫واقعاً؟
‫کاتلین یه بار گفت،
‫موسیقی از جایی شروع ‫می‌شه که عشق تموم می‌شه.
‫تایتانیک توی اولین سفرش غرق شد.
‫تمام دنیا شوکه شده بود
‫و شهر نیویورک توی ‫وضعیت عزاداری بود.
‫یه کنسرت خیریه توی مِت ‫برای بازمانده‌ها ترتیب داده شد.
‫من سرناد ملانکولیک چایکوفسکی رو نواختم.
‫من بین خوشحالی خودم
‫در مواجهه با فاجعه، ‫یه تضادی حس می‌کردم.
‫لندن
‫چی شد؟
‫ازش جدا شدم.
‫نمی‌دونستم شما دوتا در ‫شُرف جدایی هستین.
‫حتی نمی‌دونستم مشکلی وجود داره.
‫نمی‌دونم چیا بودن
‫یا نمی‌تونم حس کنم که ‫الان دیگه اهمیتی دارن.
‫وقتی داشتم براش توضیح می‌دادم،
‫یهو این حس بهم دست داد ‫که انگار دارم دروغ می‌گم
‫و شاید همه چیز روبه‌راه بود.
‫شاید این کششی که حس می‌کردم ‫چیزی بود که خودم ساخته بودم.
‫تغییر دادن زندگی ‫خیلی تلاش پوچیه.
‫تو یه انگیزه‌ی آنی ‫رو دنبال می‌کنی
‫و یه چیزی از اون ‫انگیزه از بین می‌ره.
‫و مادرت؟
‫هنوز وقت هست.
‫داری این رو می‌خونی؟
‫اوم!
‫گوشه‌ی صفحه رو تا کردم ‫چون من رو به یاد تو انداخت.
‫داستانش رو می‌دونی؟
‫نه.
‫در واقع، این زن جوون ‫آمریکایی میره اروپا
‫با یه جور هدف نامشخص
‫برای کسب دانش و تجربه.
‫و اوایل سفرش، یه مردی ‫ازش خواستگاری می‌کنه
‫که جایگاه اجتماعی داره، باهوشه،
‫و انتظار میره آینده‌ی شغلی ‫خیلی مهمی داشته باشه.
‫خب، ایناهاش.
‫«اون نقشه‌ی کشوندن دختر ‫رو به سیستمی کشیده بود
‫که خودش توش به تنهایی ‫زندگی و حرکت می‌کرد.
‫یه غریزه‌ی خاص، نه از ‫سر اجبار بلکه متقاعدکننده،
‫بهش می‌گفت مقاومت کنه، زیر ‫گوشش زمزمه می‌کرد که در واقع،
‫خودش سیستم و مدار ‫مخصوص به خودش رو داره.
‫علاوه بر اون، چیزهای ‫دیگه‌ای هم بهش می‌گفت،
‫چیزهایی که هم همدیگه رو ‫نقض می‌کردن و هم تایید.
‫که یه دختر ممکنه ‫کارهای خیلی بدتری بکنه
‫تا اینکه بخواد به ‫همچین مردی اعتماد کنه،
‫و اینکه خیلی جالب میشه
‫که بخشی از سیستم اون ‫رو از دید خودش ببینه.
‫از طرف دیگه، مشخصاً ‫بخش‌های زیادی از اون سیستم بود
‫که دختر باید فقط به چشم یه ‫دردسر همیشگی بهشون نگاه می‌کرد،
‫و اینکه حتی در کل
‫یه چیز خشک و احمقانه‌ای توش بود
‫که باعث می‌شد تبدیل ‫به یه بار اضافی بشه.»
‫شگفت‌انگیز نیست؟
‫آره، هست.
‫انگار مشتاقه مرز بین ‫خودش و دنیا رو درک کنه
‫و اگه بخواد اون رو ‫هم وارد بازیش کنه،
‫یه ساختار کاملاً متفاوت میشه،
‫که احتمالاً دست‌وپاگیر هم هست.
‫قاطعیتش رو تحسین می‌کنم.
‫یا اون شفافیتی که انگار ‫ازش به دست میاره.
‫این حس رو دارم که انگار
‫یه تصمیم واقعاً اهمیتی نداره،
‫وقتی قراره روی هیچ‌چیزی ‫تاثیر نذاره یا تغییرش نده.
‫فکر می‌کردم تصمیم گرفتن ‫حس بزرگتری داشته باشه.
.مجبور شدم زودی برم سرکار
‫اه، لعنتی!
‫بهار ۱۹۱۲
‫دوران موفقیت خاصی برای من بود.
‫به تازگی با توماس ‫ادیسون آشنا شده بودم،
‫کسی که تازه فونوگراف ‫استوانه‌ای رو اختراع کرده بود.
‫من و ادیسون چند ‫بار همدیگه رو دیدیم،
‫و اون ازم پرسید که آیا مایلم
‫نوازندگیم ضبط بشه یا نه.
‫- «با کمال میل و اشتیاق.» ‫- جواب دادم.
‫ پرسید: «۳۰ آوریل چطوره؟»
‫اینکه نوازندگیم ضبط بشه
‫تا بشه بارها و بارها شنیدش،
‫بهم این حس رو می‌داد ‫که انگار تا ابد زنده می‌مونم.
‫خیلیا دستگاه‌های پخش ‫استوانه‌ای رو خریده بودن
‫و ادیسون دغدغه این رو داشت که
‫براشون ضبط‌های جدید تهیه کنه.
‫از جلساتم باهاشون ‫نهایت استفاده رو بردم
‫و حتی اولین تبلیغاتشون ‫عکس من رو داشت.
‫۶.۵ میلیون ضبط صوتی
‫توی کتابخونه‌ی ‫بریتانیا وجود داره.
‫شغل من به عنوان آرشیویست صدا ‫اینه که سعی کنم راه‌های جذابی پیدا کنم
‫تا داستان‌های این ‫ضبط‌ها رو تعریف کنم
‫و همچنین باهاشون ‫تجربه‌های حسی خلق کنم،
‫با بهره‌گیری از تأثیراتی
‫که صداها می‌تونن ‫روی حافظه داشته باشن.
‫چه چیزی در مورد نگهداری
‫از صداها در مقایسه ‫با اشیاء خاصه؟
‫مردم فکر می‌کنن ‫صدا یه چیز زودگذره،
‫انگار وقتی توی جهان پخش می‌شه،
‫دیگه به هیچ‌چیزی یا ‫هیچ‌کسی وصل نیست.
‫سختیِ این کار رو وقتی می‌شه دید
‫که بحث آرشیو کردن صدا پیش میاد.
‫ما می‌خوایم صدا حفظ ‫بشه و به یاد بمونه،
‫اما علاوه بر اون می‌خوایم با ‫متادیتا فهرست‌بندی بشه،
‫که بافتِ خلق شدنش ‫رو توصیف می‌کنه.
‫فقط چون بصری نیست
‫معنیش این نیست که شرایطِ
‫خلق شدنش نمی‌تونه آشکار بشه.
‫چطوری سراغ ارائه دادنِ
‫بافت‌ها یا روایت‌های ‫صداها می‌رین؟
‫آدم می‌خواد صدا ‫رو بیاره روی سطح،
‫اما علاوه بر اون می‌خواد
‫تاریخچه‌ی این رو که ‫چطوری ضبط شده، برملا کنه.
‫داستان‌سرایی با آرشیوهای صوتی
‫در مورد تعریف کردنِ ‫اتفاقیه که داره می‌افته
‫و لزوماً شنیدنی نیست.
‫مثلاً استوانه‌های مومی یکی ‫از اولین فرمت‌هایی هستن
‫که صدا به صورت تجاری ‫روشون ضبط می‌شد،
‫وقتی در دسترس قرار ‫گرفتن، اروپایی‌ها می‌تونستن
‫برای اولین بار به موسیقی ‫بومی‌های آمریکا گوش بدن.
‫اونا می‌گفتن: «چقدر ‫جالبه که آهنگ‌هاشون
‫همیشه حدود سه تا چهار ‫دقیقه طول می‌کشه.»
‫ولی چیزی که متوجه ‫نمی‌شدن این بود
‫که طول فیزیکیِ استوانه
‫در واقع مدت‌زمان ‫ضبط رو تعیین می‌کرد.
‫تأثیر مورد نظر روی شنونده چیه؟
‫ببخشید که انقدر مبهم می‌گم، ‫اما انواع مختلفی وجود داره.
‫بستگی به نوعِ ضبطی داره
‫که در موردش می‌پرسین.
‫من به ضبط‌هایی علاقه‌مندم ‫که عنصر روایی دارن
‫و همچنین اون‌هایی که ‫آدم‌ها رو به فضایی می‌برن
‫که توش بتونن متحول بشن.
‫به عنوان یه آرشیویست، می‌خوام
‫یه تجربه‌ی شنیداریِ خالص خلق کنم
‫که توش داستان‌سرایی فقط ‫در مورد آهنگ یا متن نباشه.
‫با این‌که صداها محصور شدن
‫توی استوانه‌های مومی،
‫دوست دارم اون‌ها رو ‫بدون مرز تصور کنم
‫چون می‌تونن ما رو به زمان‌ها ‫و مکان‌های مختلف ببرن.
‫یه استوانه برات آماده کردم
‫که ضبطی که خواسته بودی روشه.
‫می‌تونیم توی کتابخونه ‫بهش گوش بدیم.
‫گمونم امروز اونجا حسابی خلوته
‫استوانه‌های مومی دقیقاً ‫استوانه‌هایی‌ان که با موم پوشونده شدن.
‫سطحش در واقع
‫با فشار صدا حکاکی شده.
‫اولش به عنوان یه ‫روش مکانیکی
‫برای ضبط صدا
‫که نیازی به برق نداشت، شروع شد.
‫آکوستیک بود.
‫اجراکننده‌ها می‌خوندن، ‫حرف می‌زدن یا می‌نواختن
‫توی شیپور فونوگراف.
‫ضبط کردن، در اصل، ‫درباره‌ی بازتولیده
‫یا القای حضور زنده.
‫یه کشاورزی بود که
‫صدای قدقد ضبط‌شده رو ‫برای مرغ‌هاش پخش می‌کرد
‫و اون‌ها چون خیلی هیجان‌زده ‫می‌شدن تخم بیشتری می‌ذاشتن
‫که صدای قدقد خودشون رو می‌شنیدن.
‫چیزی که درباره‌ی استوانه‌های ‫مومی دوست دارم اینه که
‫می‌تونن نویز سطحی ‫زیادی داشته باشن،
‫و اون نویز مثل یه جور استعاره‌ست
‫استعاره از فاصله‌ی بین تو ‫و زمانی که ضبط انجام شده.
‫مدیوم خیلی شکننده‌ایه، در ‫معرض گرد و غبار و کپکه.
‫و این بلو آمبرول‌ها می‌تونن ‫راحت فرسوده یا کوچیک بشن.
‫اما با وجود همه‌ی این‌ها،
‫هنوز می‌تونی ملودی ‫و ریتم رو بشنوی
‫و حضور اجراکننده رو حس کنی.
‫خیلی خوب نگهداری نشده بود،
‫ولی فکر می‌کنم اینجور نقص‌ها
‫اون رو منحصر‌به‌فردتر می‌کنه.
‫می‌تونی بافت زمان گذشته رو بشنوی
‫و زخم‌هایی که به ‫خود استوانه وارد شده.
‫من و مادرم خوش‌شانس بودیم
‫که توی سال‌های ‫جنگ، ملدرث رو داشتیم.
‫داشتن تورهای کنسرت ‫روزبه‌روز سخت‌تر می‌شد.
‫فصل‌های ملدرث ‫طولانی و آروم بودن.
‫رادیویی در کار نبود.
‫مردم سخت به ‫روزنامه‌ها اعتماد می‌کردن.
‫مادر باغچه‌های ‫سبزیجات رو گسترش داد
‫و مرغ‌ها رو اضافه کرد.
‫این نه تنها به هزینه‌های ‫زندگی کمک کرد،
‫بلکه یه اقدام خیلی ‫میهن‌پرستانه بود.
‫لطفاً از خودتان پذیرایی بفرمایید
‫اینجا چیزی نیست.
‫به اون احتیاجی نداری، مگه نه؟
‫می‌تونی بذاریش کنار، ‫کسی قرار نیست بدزدتش.
‫سلام.
‫تو باید جوآن باشی.
‫از دیدنت خوش‌وقتم.
‫بله خودمم. اوه! اهم.
‫بله من جوآن‌ام
‫از انجمن تاریخی ملدرث.
‫مرسی که قبول کردی ‫این کار رو انجام بدی.
‫اوه، مشکلی نیست. ‫ولی بیا بریم تو، باشه؟
‫بیرون خیلی سرده.
‫موقعی که میاین تو مواظب باشین.
‫از وضعیت این کف‌ها مطمئن نیستم.
‫اون بغلی چیه؟ اونم ‫بخشی از همین مِلکه؟
‫یه خانه‌ی سالمندانه
‫که قبلاً به این یکی وصل بود.
‫مخصوص نگهداری از ‫سالمندای دچار زوال عقله.
‫واقعاً؟
‫دلیلی که این خونه ‫این‌قدر مفید بود
‫یه زمانی به خاطر این بود که ‫پرسنل اینجا زندگی می‌کردن.
‫اما یهو تعداد مریض‌ها کم شد
‫و کلاً جمعیت ملدرث هم کم شد.
‫واسه همین این ساختمون ‫دیگه بلااستفاده موند.
‫پس کلاً ازش استفاده نمی‌شه؟
‫بعضی‌ها می‌گن راحت‌تر بود
‫اگه ساختمون رو با ‫خاک یکسان می‌کردن،
‫اما چون جزو آثار ‫باستانیه امکانش نیست.
‫پس در واقع فقط ‫اینجا مونده که بپوسه.
‫خب، بیاین بازدید رو شروع کنیم.
‫طبق معماریِ اکثر خونه‌های
‫از این مدل توی کمبریج‌شر،
‫اینجا جاییه که اتاق نشیمن بوده.
‫اما اون موقع، به اتاق‌های ‫نشیمن می‌گفتن پارلور.
‫قبل از اینکه غسالخونه‌ها ‫وجود داشته باشن،
‫جنازه‌ها رو توی ‫پارلورها می‌ذاشتن.
‫بعداً، وقتی مردم ‫تونستن دور هم جمع بشن
‫و یاد و خاطره‌ی ‫فوت‌شده رو زنده نگه دارن
‫توی یه غسالخونه،
‫پارلورها شدن ‫اتاق‌هایی برای زنده‌ها.
‫واسه همین بهش می‌گن لیوینگ روم.
‫آهان.
‫پس یه چرخی بزنین، ‫حس‌وحالش رو درک کنین.
‫همم.
‫از این اتاق واسه کار ‫دیگه‌ای هم استفاده می‌کردن،
‫یا فقط مخصوص وقتی ‫بود که کسی می‌مرد؟
‫اوه، نه، ازش استفاده می‌کردن...
‫من همیشه کتاب می‌خریدم.
‫معمولاً سراغ بهترین ‫زندگی‌نامه‌های روز می‌رفتم،
‫خاطرات و سفرنامه‌ها.
‫علاقه‌ی خیلی کمی به رمان داشتم.
‫دیوارها سفید رنگ شده بودن
‫تا آخرین کارهای عکاسیِ ‫مادرم رو نشون بدن.
‫روی طاقچه، یه سری از عتقیه‌هایی
که از نروژ خریده بودم .رو چیده بود
‫فرش‌های روی زمین نتیجه‌ی ‫یه خرید هوشمندانه بودن،
‫و همه‌جای خونه نشونه‌هایی ‫از سلیقه‌ی خوبِ مامان بود.
‫اگه حاضری، بریم سمت آشپزخونه.
‫حتماً.
‫من راه رو نشون میدم.
‫اینا شبیه کابینت‌های اصلی میان.
‫آره، احتمالاً زمان ‫کاتلین هم همین‌جا بودن.
‫ولی همون‌طور که می‌بینی،
‫طی این سال‌ها یه ‫سری تغییرات ایجاد شده.
‫و اون‌طرف کنار این پنجره‌ها
‫احتمالاً یه جای ظرف‌شویی داشتن
‫که از اون موقع تا ‫حالا برداشته شده.
‫اوه!
‫پد بی‌اختیاری، سایز بزرگ.
‫نه تا سفارش.
‫من رو غیرعادی ‫توصیف می‌کردن. هوم.
‫یه زیبای به سبک ‫روزتی با گردن کشیده‌م،
‫شونه‌های پهن
‫و چهره‌ی مردونه.
‫این خیلی پیشرفته به نظر ‫میاد. برای چی استفاده می‌شده؟
‫بله، خدمتکارها ‫این‌طوری می‌فهمیدن
‫که کی طبقه بالا بهشون نیاز داره.
‫اونا اینجا پایین بودن و ‫اون زنگ به صدا درمی‌اومد،
‫و یه شماره ظاهر می‌شد
‫و می‌فهمیدن که باید به ‫کدوم اتاق تو طبقه بالا برن.
‫به این فکر نمی‌کردم ‫که چطور به نظر میام،
‫اما هر از گاهی،
‫وقتی حس می‌کردم ‫دارن نگاهم می‌کنن،
‫باعث می‌شد احساس ناآرامی کنم.
‫اگه مایلین از اینجا دنبال ‫من بیاین سمت راه‌پله.
‫این خونه چند تا اتاق‌خواب داره؟
‫فکر کنم طبق آخرین ‫آمار، حدود چهار تا.
‫فکر نمی‌کنم خیلی تغییر کنه.
‫نه، منم گمون نمی‌کنم.
‫وقتی وارد گلخونه شدم،
‫اون صف از شخصیت‌ها ‫رو دنبال کردم.
‫همسرِ، بث،
‫ریوز،
‫چاسر، فرانکلین،
‫لیدی ابس، فرایر،
‫نایت و اسکوایر.
‫یه لحظه خیره شدم و ‫به باغ بیرون نگاه کردم.
‫یه چمن‌زار تمیز و ‫طولانی کشیده شده بود
‫از پشت خونه،
‫که تهِ اون درخت‌های ‫میوه و شاه‌بلوط بود
‫که زیرشون می‌شد کروکت بازی کرد
‫و به صدای پرنده‌ها گوش داد.
‫استودیوی من کاملاً از ‫خونه‌ی اصلی جدا بود
‫تا کسی مزاحمم نشه.
‫وای به حالِ هر کسی یا هر چیزی ‫که سعی می‌کرد بهم نزدیک بشه.
‫اولِ کاره که یه هنرمند
‫به یه سازِ خوب نیاز داره.
‫اینار بیورنسون باهام حرف زد.
‫بهترین ویولنی که آدم ‫می‌تونست به دست بیاره.
‫گوارنری دل جزو.
‫با تعجب خیره شدم به وقتی که اسمِ
‫این ویولنِ کمیاب رو آورد،
‫چیزی که فراتر از ‫توانِ یه دخترِ فقیر بود
‫که تازه دورانِ ‫دانشجویی رو گذرونده بود.
‫هنوز از شوک درنیومده ‫بودم که اون کارایِ
‫خریدِ ویولن رو برام ردیف کرد.
‫اولش از این همه ‫ریخت‌وپاش خجالت می‌کشیدم
‫و از خودِ ساز واهمه داشتم.
‫یه کیفیتِ جادویی و ‫حضورِ پررنگی داشت.
‫انگار نشونه‌یِ چیزی بود که ‫دیگه نمی‌تونستم ازش برگردم.
‫سعی کردم پسش بدم،
‫اما بعدش از فریبِ ‫ذهنم بیشتر ترسیدم،
‫ذهنی که می‌خواست باعث بشه ‫این شیء رو مثل یه نفرین ببینم.
‫کمی بعد معلوم شد که اینار
‫پولِ جایزه‌یِ نوبلِ پدرش
‫و جهیزیه‌یِ زنش رو ‫پایِ این ویولن داده.
‫چون دیگه پولی نداشت،
‫برگشت پیشِ خونواده‌ش ‫و ما دیگه ندیدیمش.
‫تویِ استودیوم تویِ ‫ملدرث در طولِ جنگ بود،
‫بدونِ هیچ تماشاچی‌ای،
‫که هر روز می‌رفتم ‫سراغِ دل جزو و می‌نواختم.
‫هدفم رو این گذاشتم
‫که از قدرتش مضطرب نشم،
‫بلکه با تواضع و بدونِ ‫ترس برم سراغش.
‫با این کار، اون شد ‫شریکم و بخشی از وجودم.
‫و اون ویولن،
‫گوارنری دل جزوِ گران‌بها.
‫الان کجاست؟
‫خونه برق نداشت
‫و تمامِ روشنایی با ‫شمع تامین می‌شد،
‫چون مامانم از ‫چراغ‌هایِ نفتی می‌ترسید.
‫می‌تونی تصور کنی ‫که شمعدون‌ها چقدر
‫به جذابیتِ فوق‌العاده‌یِ ‫اون خونه اضافه می‌کردن.
‫شب‌ها، هر کدوممون مالِ ‫خودمون رو تا تخت می‌بردیم.
‫کتاب‌هایی که...
‫چه غلطی داری اینجا می‌کنی؟
‫منظورت چیه؟
‫کلاً غیبت زد!
‫داشتم دنبالِ جوآن می‌رفتم،
‫روم رو برگردوندم و دیدم نیستی.
‫- بی‌ادبی بود. ‫- معذرت می‌خوام.
‫بیا دیگه.
‫بهش گفتم تویِ پاپ ‫همدیگه رو می‌بینیم
‫تا گشت‌زنیِ پیاده تویِ ‫شهر رو شروع کنیم.
‫پس بالاخره تونستی پیداش کنی!
‫دمت گرم. ‫- آره، حتماً.
‫خب، گشت‌وگذار توی ملدرث ‫واقعاً از اینجا شروع می‌شه.
‫اینجا یه پاپه به ‫اسم بریتیش کوئین
‫که دهه‌ی ۱۸۴۰ ساخته شده.
‫یعنی ممکنه کاتلین ‫اینجا غذا خورده باشه؟
‫نه، چون اون موقع ‫اینجا یه آبجوفروشی بوده.
‫جدی؟ یعنی اینجا آبجو خورده؟
‫نه.
‫آبجوفروشی‌ها مخصوص ‫مردا و کارگرا بودن.
‫درسته.
‫آدری!
‫چندتا از جاهای دیدنی ‫روستا رو بهتون نشون می‌دم.
‫خیلی ممنون که وقت گذاشتین.
‫نه، باعث افتخاره. واقعاً می‌گم.
‫همیشه این فرصت گیرم نمی‌آد
‫که به کسایی که از راه دور اومدن،
‫مثل شما، روستامون رو نشون بدم.
‫این کار مجازه؟
‫شما دوتا واقعاً زیاد از ‫شهر بیرون نمی‌رین، نه؟
‫نه، فکر کنم همین‌طوره.
‫اونجایی که شما ازش ‫میاین گوسفند زیادی نیست!
‫خیلی خب.
‫ایستگاه بعدی تو راهه.
‫این رودخونه‌ی مله،
‫که سال‌های زیادیه اینجا جاریه.
‫الان وضعش خوبه،
‫ولی بعضی وقتا خشک می‌شه.
‫یه پمپ دارن که ‫دوباره راهش بندازن،
‫اگه منظورم رو بفهمین.
‫جلوتر، رودخونه به آسیاب می‌رسه
‫جایی که خونواده‌ای به اسم ‫مورتلاک‌ها زندگی می‌کردن.
‫اونا کی بودن؟
‫یه خونواده‌ی پولدار بودن که ‫در واقع کل ملدرث مال اونا بود.
‫کاتلین احتمالاً اونا رو می‌شناخته
‫چون اونا توی مرکز...
‫وقتی مُردم...
‫آدری...
‫آدری؟
‫می‌شه بقیه‌ی تور ‫پیاده‌روی رو تو ضبط کنی؟
‫حتماً.
‫سلام.
‫جالبه، پلی که از روی ‫ریل قطار رد می‌شه
‫و شهرها رو به هم وصل می‌کنه.
‫جالبه که هر شهری ‫واسه خودش مستقله.
‫واقعاً می‌شه دوران ‫جنگ رو تصور کرد،
‫مردمی که این زندگی‌های ‫آروم و محدود رو داشتن.
‫و حتی لازم نشد تور رو تموم کنی.
‫بقیه‌ی پیاده‌روی چطور بود؟
‫خوب بود.
‫- واسه منم همون، لطفاً. ‫- باشه.
‫غذاهاش خیلی خوب به نظر میان.
‫ماهی و چیپس، پای استیک و آبجو،
‫سوسیس و پوره سیب‌زمینی.
‫من پای استیک و آبجو رو می‌خورم.
‫مک اند چیز بخورم
‫یا فیش اند چیپس؟
‫احتمالاً فیش اند چیپس.
‫واسه من فیش اند ‫چیپس بیارین، لطفاً.
‫خونه به نظرت چطور بود؟
‫دیدنش یه جورایی غم‌انگیز بود
‫که همچین جای قشنگی ‫این‌طوری مخروبه شده.
‫متوجه اون موکت‌های صنعتی شدی
‫که روی کف‌پوش‌های چوبی ‫اصلی، پهن کرده بودن؟
‫روی سقف خزه دراومده بود.
‫انگار یه سبک زندگی ‫مال گذشته‌هاست.
‫مادر و دختری که ‫با هم زندگی می‌کنن،
‫و هر روز یه کار ‫تکراری رو انجام می‌دن.
‫با چیزایی که دور و ‫برشون دارن خوشن.
‫نه از اون لحاظ که تجملاتی باشه،
‫بلکه به خاطر صمیمیت ‫و شناخت‌شون از اونجا.
‫واقعاً می‌تونستم اونجا تصورش کنم،
‫که هر روز داره ویولن می‌زنه.
‫مخصوصاً چون نمی‌دونسته
‫کی دوباره قراره ‫شنونده داشته باشه.
‫مادرت چطوره؟
‫خوبه.
‫یعنی، خوب نیست، ولی خب، بگذریم.
‫از دستم عصبانی هستی؟
‫از دستت عصبانی نیستم.
‫پس فقط توقع داری منم
‫به اندازه‌ی تو به همه‌ی ‫اینا علاقه‌مند باشم؟
‫باهات اومدم و از ‫این بابت خوشحالم.
‫ولی خب زحمت داره.
‫بعد تو منو همین‌طوری ول می‌کنی
‫وسط این تور پیاده‌روی
‫انگار که خودم انتخاب کرده ‫بودم تنهایی این کار رو بکنم.
‫کاملاً داری طفره می‌ری
‫وقتی بحث زندگی شخصیت پیش میاد.
‫همین تازگی به هم زدی
‫با دوست‌پسرت که ‫پنج سال با هم بودین.
‫توی پایان‌نامه‌ت هم ‫بدجوری گیر کردی.
‫مادرت داره می‌میره و تو ‫اصلاً به روی خودت نمیاری.
‫اگه لازم داری فرار کنی، ‫می‌تونی پیش من بمونی،
‫و خوشحال می‌شم هر ‫جوری بتونم ازت حمایت کنم،
‫اما نمی‌تونی از ‫من توقع داشته باشی
‫مثل تو خودم رو به اون راه بزنم.
‫نمی‌تونم نزدیکش باشم.
‫خواسته‌های خیلی عجیبی داره،
‫و اگه بهش نه بگم، ‫اوضاع بدتر هم می‌شه.
‫اون از عصبانیتش وحشت داره.
‫ولی در عین حال نسبت بهش حریصه.
‫نمی‌خواد اون رو ازش بگیرن.
‫اون تسلیمِ کامل می‌خواد.
‫چه جور خواسته‌هایی داره؟
‫خیلی زیاد.
‫ولی عمدتاً ازم می‌خواد ‫احساساتش رو تایید کنم.
‫یا حتی بیشتر از اون، می‌خواد ‫منم مثل خودش حس کنم.
‫می‌خواد از هر کسی که ‫اون متنفره، منم متنفر باشم.
‫مثل پدرم، هیچ‌وقت اجازه نداشتم
‫درک کنم که اون ‫چقدر بااستعداد بود.
‫وقتی بچه بودم، اون درباره‌ی
‫شغلی که اگه من به دنیا نمی‌اومدم ‫می‌تونست داشته باشه حرف می‌زد.
‫که چطوری با مادر شدن،
‫ویولنیست بودن رو فدا کرد.
‫ولی یادمه، حتی وقتی جوون بودم
‫حس می‌کردم یه جای ‫این قضیه می‌لنگه.
‫فکر کنم ویولن واقعاً ‫ناراحتش می‌کرد،
‫چون مدام مجبور بود ‫خودش رو نشون بده
‫و با محدودیت‌هاش روبرو بشه.
‫وقتی به دنیا اومدم، من ‫رو کرد دلیلِ کنار گذاشتنش،
‫و ازش یه فداکاری ‫ساخت، یه چیزِ بزرگوارانه.
‫دردش اون رو خیلی بی‌پناه می‌کنه.
‫به نظر میاد فکر می‌کنه
‫که فقط فداکاریِ من ‫می‌تونه تسکینش بده.
‫و حالا که مریضه، انگار ‫می‌خواد من رو هم با خودش ببره.
‫و من فقط نیاز دارم که فرار کنم.
‫آدری، اشکالی نداره.
‫اون نمی‌تونه تو رو با خودش ببره.
‫فکر کنم یه بخشی از وجودم ‫فکر می‌کنه منصفانه‌ست
‫که همچین فداکاری‌ای رو بخواد.
‫مطیع کردن که عشق نیست، آدری.
‫ولی درک می‌کنم و ‫باهاش همدردی می‌کنم.
‫خب، قطعاً این قضیه ‫رو سخت‌تر می‌کنه
‫اگه حتی کنجکاویِ ‫تو هم بهش بربخوره.
‫به نظرم میاد که هر فکرِ تو
‫با این سنجیده می‌شه که،
‫"آیا این ارزشش رو داره ‫که به مادرم ترجیحش بدم؟"
‫و جوابش هم احتمالاً ‫همیشه "نه" خواهد بود.
‫و واسه همین همه‌چیز ‫همیشه بی‌معنی به نظر میاد.
‫واسه همینه که خیلی مهمه
‫که آدما به همدیگه ‫این آزادی رو بدن
‫که بدون عذاب وجدان ‫دنبال خواسته‌هاشون برن.
‫ولی نمی‌دونم چطوری بیانش کنم.
‫حس می‌کنم...
‫بعضی وقتا حس می‌کنم ‫به یه چیزی خیلی نزدیکم،
‫اما وقتی سعی می‌کنم توصیفش ‫کنم، دوباره از دستش می‌دم.
‫متاسفم.
‫کاتلین توی خانواده‌ی ‫من یه جورایی افسانه بود.
‫به خاطر نفوذی که ‫روی پدربزرگم داشت،
‫حتی بعد از اینکه مُرد.
‫فقط با همون ‫استانداردی که تعیین کرد،
‫فداکاریش بدونِ نیاز ‫به تشویق و تمجید.
‫وقتی اولین بار از ‫آرشیو دیدن کردم،
‫این حس رو داشتم که یه ‫حضوری از قبل اونجا بود.
‫می‌تونستم با تمام وجودم حس کنم
‫که این اشیاء مالِ گذشته‌ان،
‫ولی در عین حال ظرف‌هایی بودن
‫که از طریقشون ‫می‌شد وارد گذشته شد.
‫و بعدش شروع کردم به ‫خوندن درباره‌ی زندگیش،
‫اینکه چطور اولین ‫دانشجویی بود که درس خوند
‫پیش لئوپولد آور
‫در کنسرواتوار سنت پترزبورگ.
‫اینکه چطور بیورنسون این ‫ویولن کمیاب رو بهش هدیه داد.
‫اینکه چطور هالورسن ‫این کنسرتو رو نوشت
‫تا توانایی خاص اون رو نشون بده.
‫و بعد از اون، تمامِ اون مدت،
‫که به نوازندگی ادامه داد.
‫و کم‌کم حس کردم
‫یه میل شدیدی دارم ‫که صداش رو بشنوم.
‫صدا خیلی متفاوت‌تر ‫از اشیاء موندگار می‌شه.
‫هیچ‌وقت ملموس نیست،
‫ولی می‌تونه جوری تکرار ‫بشه که آدم رو با خودش ببره
‫و به تمام دفعات دیگه‌ای وصل بشه
‫که نواخته شده.
‫انگار خودِ گذشته حضور داره.
‫مگه کاتلین نسخه‌ی خودش ‫از اپوس ۲۸ رو نگه نداشت؟
‫گفتی این تنها دستورالعملِ موجود
‫برای این قطعه‌ست.
‫می‌تونی کنسرتو رو اجرا کنی.
‫این اولین باری می‌شه که ‫بعد از ۱۰۰ سال شنیده می‌شه.
‫می‌تونی یه راهی پیدا ‫کنی که صداش رو بشنوی.
‫بدترین لحظه برای یه نوازنده
‫اون پنج دقیقه‌ی اول قبل ‫از رفتن روی صحنه‌ست.
‫خیلی وحشتناکه.
‫ولی همین که شروع می‌کنم ‫به نواختن، استرسم می‌پره.
‫همون‌طور که آور همیشه می‌گفت،
‫الهام واقعیِ باخ یا بتهوون
‫به طبیعت برمی‌گرده.
‫طبیعتِ الهی.
‫الهام تا وقتی که بهش ‫جون ندیم، خفته می‌مونه.
‫اوسلو
‫داشتم به آخرای یه تور ‫سنگین اروپایی می‌رسیدم
‫و آور داشت با مدیر ‫برنامه‌هام بحث می‌کرد
‫تا من رو برگردونه لندن.
‫می‌خواست یه برنامه آماده کنم تا
‫در ارکستر کوئینز هال اجرا بشه.
‫این نشونه‌ی عبور من ‫از دورانِ کودکِ نابغه بودن
‫و تبدیل شدنم به ‫یه هنرمند جدی بود.
‫اسلو آخرین توقف قبل ‫از برگشتن به خونه بود.
‫۱۷ سالم بود و قرار بود ‫توی تالار برودرن بنوازم،
‫که چسبیده به تئاتر ملی بود.
‫بعداً بهم گفتن
‫که تماشاچی‌های تئاتر
‫موقع آنتراکتشون ریختن توی سالن
‫تا نوازندگی من رو بشنون.
‫چند روز بعد، ازم خواستن ‫یه برنامه از چایکوفسکی
‫توی تئاتر ملی اجرا کنم
‫و ازم خواستن یه اجرای خصوصی
‫برای پادشاه و ملکه داشته باشم.
‫یه حسی بود انگار ‫آینده داشت لبریز می‌شد.
‫توی همون کنسرت سرنوشت‌ساز بود
‫که یوهان هالورسن هم حضور داشت.
‫تقریباً بلافاصله کارش رو ‫روی اپوس ۲۸ شروع کرد.
‫اینار بیورنسون هم اونجا بود.
‫و یهو، من و مادرم شدیم
‫مهمون‌های همیشگیِ خونه‌ش.
‫بیشترِ شب‌های هفته‌ی بعدش
‫اون ما رو می‌برد شام و تئاتر.
‫یوهان هالورسن رئیسِ
‫ارکستر سمفونیک نروژ بود،
‫و توی اجرای نهاییم
‫توی تئاتر ملی، رهبریِ ‫ارکستر رو به عهده داشت.
‫اون روی کنسرتو خیلی زحمت ‫کشید و کادنزاها رو نوشت
‫با این امید که با تواناییِ ‫خاص من جور دربیاد.
‫شروع کرد به فرستادن صفحاتی ‫که یاد بگیرم و نظرم رو بگم،
‫و همیشه تاکید می‌کرد
‫که اگه دلم می‌خواست ‫چیزی تغییر کنه،
‫باید بهش نامه بنویسم.
‫الو.
‫بله، خودم هستم.
‫برام ممکن نیست که...
‫برام ممکن نیست
‫که همین الان برگردم به نقاهتگاه.
‫فکر می‌کنی واقعاً ممکنه ‫به این زودی باشه؟
‫ممنون که زنگ زدی.
‫موسیقی جدی ولی غم‌انگیز بود،
‫و از نظر فنی خیلی ‫چالش‌برانگیز بود.
‫لذتِ آماده کردنِ کنسرتو
‫وصف‌ناپذیر بود.
‫ولی دشواریِ فنی ‫هیچ‌وقت ناامیدم نمی‌کرد.
‫فقط بیشتر ترغیبم می‌کرد.
‫موومان‌های دراماتیک به ‫توجهِ مداوم نیاز داشت.
‫و من کاملاً خسته و ‫کوفته ازش بیرون می‌اومدم.
‫از اولِ میزانِ دهم شروع می‌کنیم،
‫جایی که کادنزا رو شروع ‫می‌کنی و اوج می‌گیری.
‫یادت باشه که عمیقاً
‫به درونِ جمله‌بندی‌ها تکیه کنی.
‫تکنوازی فوق‌العاده سریع بود.
‫پر از لگاتوها‌یِ حساس. ‫(اجرای پیوسته، روان و متصل نت‌ها)
‫با کرشندوهای کوچیک بین نت‌ها علامت‌گذاری ‫شده بود. (افزایش تدریجی شدت صدا)
‫کلنجار رفتن با هر پاساژ سخت بود
‫و در عین حال با حسِ ‫حرکت ازش بیرون اومدن.
‫خب. باید حس کنیم،
‫توی این بخش، یه ذره بیشتر...
‫داری خیلی با عجله ازش رد میشی.
‫باید با همه‌ی تغییرات حرکت کنی.
‫آخرِ کادنزا، فرود میایم.
‫یه غافلگیریِ غیرمنتظره‌ست.
‫اگه با این همه شدت عجله کنی،
‫اون‌وقت خیلی متوجهِ ‫گذرِ زمان میشیم.
‫بعدش می‌رسیم به آخرش
‫و دیگه نه خبری از ‫غافلگیریه، نه سبکی.
‫خسته‌کننده میشه.
‫خودم رو به کمالِ تکنیکی رسوندم
‫چون هنر از همون‌جا شروع میشه.
‫چون فقط با حس کردنِ ‫کاملِ هر نُت میشه رفت
‫سراغِ هر لحظه‌یِ ‫احساسی توی یه قطعه.
‫توسن تاک، ممنون که ‫گذاشتی تمرین رو تماشا کنم.
‫واقعاً فوق‌العاده بود.
‫آدری بناک. منم میشا هستم.
‫- از دیدنت خوش‌وقتم. ‫- خسته به نظر میای.
‫نه، خوبم.
‫خوب نیستی. چیزی خوردی؟
‫آره، خوردم.
‫باورت نمی‌کنم.
‫بیا. قراره با من و ‫الیزا ناهار بخوری.
‫لازم نیست این کار رو بکنی.
‫این مالِ توئه؟
‫ممنون.
‫بریم.
‫ولی زن‌هایِ زیادی هستن
‫که توی ویولن زدن موفقیت کسب کردن
‫و بابتش تحسین شدن.
‫حتماً، ولی یه فرقی هست
‫بینِ جوری که کانادایی‌ها ‫درباره‌یِ کاتلین پارلو حرف می‌زنن
‫و مثلاً گلن گولد.
‫خب، گلن گولد یه ‫پروژه‌یِ تجاری بود.
‫یکی بهش گفت باخ ‫رو یه جورِ دیگه بنوازه.
‫یکی سبکِش رو فروخت.
‫به نظرِ من، در ‫مقایسه با کاتلین پارلو،
‫گلن گولد کسی رو ‫داشت که بهش اهمیت بده.
‫یه شریکِ تجاری داشت که می‌گفت،
‫"اوکی، بیا بریم توی اون سالن ‫و اونا ۵۰۰ دلار بهت میدن."
‫دقیقاً. کاتلین هم این رو داشت
‫وقتی که جوون و اعجوبه بود،
‫ولی اواخرِ دهه‌یِ ۲۰ زندگیش ‫از جنگ جهانی اول بیرون اومد
‫و حامی‌هاش غیب‌شون زده بود.
‫مسلماً این
‫یه چیزایی درباره‌یِ این که ‫تجارت برای چی بوده بهمون میگه.
‫آره، ولی بحثِ شانس هم هست.
‫من مخالفم. پیش‌داوری باعث ‫میشه شانس غیرممکن بشه.
‫واقعاً خوشمزه بود. ممنون.
‫آدری، خواهش می‌کنم.
‫من تو رو اینجا دعوت ‫نکردم چون زنی،
‫نه چون مهمونی، نه ‫چون ازت خوشم میاد،
‫حتی نه چون دلم برات می‌سوزه.
‫دعوتت کردم چون دلم می‌خواست، ‫و یه بار تشکر کردن کافیه.
‫حتماً، فقط واقعاً ممنونم.
‫خیلی مؤدبی.
‫ببخشید؟
‫زیادی مؤدبی.
‫چند وقته توی ‫کنسرواتوار درس میدی؟
‫ده سال.
‫دوستش داری؟
‫منظورم اینه که، مگه کار ‫دیگه‌ای هم هست که بکنم؟
‫موسیقی زبانیه که من ‫باهاش حرف می‌زنم.
‫و تدریس راهیه برای درک اون زبان
‫و فهموندنش به بقیه.
‫ساده‌ست.
‫مجبورت می‌کنه زیاد تمرین کنی؟
‫اون منو مجبور به ‫هیچ کاری نمی‌کنه.
‫درسته.
‫دوست دارم تمرین کنم.
‫برام مهمه که متمرکز ‫بمونم، تا رشد کنم.
‫فقط منظورم این بود که بخش ‫زیادی از زندگیته که وقفش کردی.
‫موسیقی زندگی من ‫نیست. یه سبک زندگیه.
‫می‌تونی هر حسی ‫نسبت بهش داشته باشی،
‫اما بهش پایبندی
‫درست همون‌طور که ‫به زندگی کردن پایبندی.
‫نمی‌تونی از خواب بیدار شی و به ‫خودت بگی: «امروز رو کامل زندگی کن.»
‫اما می‌تونی بیدار شی ‫و بگی: «ویولن بزن.»
‫باید فوق‌العاده باشه که نوازنده‌ای ‫مثل الیزا رو پرورش بدی.
‫من نوازنده پرورش نمیدم،
‫و کنسرواتوار هم همین‌طور.
‫تمام کاری که اونا می‌کنن، و ‫فکر کنم تمام کاری که من می‌کنم
‫اینه که فضایی برای دانشجوها ‫فراهم کنیم تا تولید صدا رو تمرین کنن.
‫صداهایی که، امیدوارم، ‫مردم رو تحت تأثیر قرار بده
‫وقتی توی تئاتر نواخته میشن.
‫و الیزا،
‫اون آدم منحصربه‌فردیه.
‫و اولش استعدادش ‫رو زیاد جدی نگرفتم
‫چون، می‌دونی، همه منحصربه‌فردن.
‫هر کسی شخصیت خاص خودش رو داره.
‫خلق‌وخوش منو یاد...
‫نمی‌دونم قبلاً شنیدی ‫این رو بگم یا نه.
‫شاید شنیده باشی.
‫اما این جوون یه گرگه.
‫دقیقاً می‌دونه چی می‌خواد.
‫این رو نه فقط توی زندگیش،
‫بلکه توی هر جمله‌ای ‫که می‌نوازه می‌بینی.
‫باید حس خیلی خاصی باشه.
‫الان باید برم خونه. وقت تمرینه.
‫- از دیدنت خوشحال شدم. ‫- منم همین‌طور.
‫خداحافظ، الیزا.
‫فرصت کردی دست‌نویسِ
‫کنسرتویی که برات ‫ایمیل کردم رو بخونی؟
‫مالِ هالورسن؟
‫خب اون رهبر ارکستر ‫فوق‌العاده‌ای بود،
‫ولی آهنگساز بزرگی نبود.
‫فکر نمی‌کنم این دقیقاً درست باشه.
‫و این قطعه منحصربه‌فرده،
‫چون برای ویولن نوشته شده.
‫و هالورسن خودش ویولنیست ‫بود و با ویولن آهنگسازی می‌کرد.
‫اون واقعاً تمامِ پتانسیل‌های
‫این ساز رو کشف کرد.
‫اون یه آدم رمانتیک و عصبی بود.
‫خیلی از تم‌های تکراری ‫رو بازیافت می‌کرد
‫و به نظر نمی‌رسید هیچ‌وقت بتونه
‫منظورش رو درست بیان کنه.
‫هدفت اینه که این ‫کنسرتو اجرا بشه؟
‫بله، همین‌طوره.
‫و می‌خوای ارکستر سمفونیک تورنتو
‫اون رو اجرا کنه؟
‫بله.
‫تا حالا هیچ‌وقت ‫توی کانادا اجرا نشده.
‫بهشون نامه نوشتم،
‫ولی هنوز جوابی بهم ندادن.
‫ممکنه چهار سال طول ‫بکشه تا یه «نه» بشنوی،
‫ولی خب، می‌تونی ‫به تلاشت ادامه بدی.
‫اگه بهت بگم ممکنه یه جای دیگه
‫خیلی بهتر به گوش برسه چی؟
‫یه بطری آکوآویت و دو تا لیوان.
‫برای اجرا، باید این ‫کنسرتو رو نت‌نویسی کنی،
‫و با تمام منابع موجود تطبیقش بدی
‫تا نهایی‌ترین نسخه‌اش مشخص بشه.
‫فقط بحث تکنوازی ویولن نیست،
‫کل پارتیتور و بخش‌های ‫ارکستر هم هست.
‫و مکاتباتی هم
‫بین کاتلین و هالورسن وجود داره
‫در مورد اینکه ‫چطور باید تفسیر بشه.
‫باید با یه ناشر ‫موسیقی قرارداد ببندی
‫که کارهای سازماندهی و هزینه‌ی ‫نت‌نویسی رو به عهده بگیره.
‫مسئله اینه که باید ‫ارکستری رو پیدا کنی
‫که این کنسرتو رو ‫توی برنامه‌اش بذاره،
‫به عنوان بخشی از فصل اجراهاشون،
‫و تمام هزینه‌های
‫مکان، تمرین‌ها و ‫نوازنده‌ها رو پوشش بده.
‫بنابراین، آدری، ‫وظیفه‌ی تو این میشه
‫که بقیه رو در مورد ارزش تاریخی
‫و هنریِ این اثر متقاعد کنی.
‫و البته، ممکنه
‫که آهنگساز حق داشته بسوزونتش.
‫اون خودآموخته ‫بود و خیلی می‌ترسید
‫از اینکه به عنوان یه ‫آهنگساز قضاوت بشه،
‫و واسه همین به ‫انتقادها حساس بود.
‫و انتقادها این بود ‫که تم‌ها ناپخته‌ان،
‫که متراکم و بیش از حد پیچیده‌ست،
‫که به عنوان یه ‫آهنگساز، حاشیه‌ای بود،
‫و ایده‌هاش ناقص بودن.
‫لازم نیست حتماً یه شاهکار باشه تا
‫نیاز به اجرا شدنش رو توجیه کنه.
‫یه اثر جزئی هم ‫ارزش خودش رو داره.
‫ممکنه عمداً تیکه‌تیکه باشه.
‫عدم دقت می‌تونه یه ‫استراتژی آگاهانه باشه
‫برای جلوگیری از ‫حل شدن یا تسلطِ آسون.
‫چیزی که کامل یا انکارناپذیر نیست
‫می‌تونه حس تلاش ‫و تقلا رو منتقل کنه.
‫این یه ساده‌سازیه بیش از حده،
‫چیزی که درباره‌ی ‫رمانتیک بودنش گفتی.
‫البته، اون موسیقی ‫روشنفکرانه نمی‌ساخت،
‫اما داشت گفتگو می‌کرد
‫با موسیقی فولکلور، نه ‫اینکه فقط تقویتش کنه.
‫باید دقیق‌تر به این نگاه ‫کنی که آزمایش‌ها چی هستن.
‫اما از خوندنش فقط تا یه ‫حدی می‌شه استنباط کرد.
‫تا وقتی اجرا نشه، نمی‌فهمیم چیه.
‫باید بشنویمش!
‫خب.
‫چیزی که از همه ‫بیشتر بهش نیاز داری
‫یه تکنوازه که جسور باشه.
‫کنسرتو خیلی ماهرانه‌ست،
‫پر از نت‌های دولاچنگ، ‫آرپژها و کرشندوهای آلگروئه.
‫به یه ویولن‌نواز با یه جور ‫شیداییِ خاص نیاز داری
‫که از روبرو شدن ‫با چالش‌ها لذت ببره.
‫یه آدم کله‌شق.
‫- فکر کردم نخوندیش. ‫- یه نگاهی بهش انداختم.
‫چرا همیشه اون ویولن رو با ‫خودت این‌ور اون‌ور می‌بری؟
‫گفتی که نوازنده نیستی.
‫پس واسه چیه؟
‫مال پدربزرگم بود.
‫اون رو داد به پدرم
‫وقتی بازنشسته شد، و ‫مادرم از این کار خیلی رنجید.
‫اون فکر می‌کرد پدرم ‫از شغلش حمایت نمی‌کنه،
‫و من رو هم از دنبال ‫کردنش ناامید کرد.
‫بذار یه نگاهی به ویولن بندازم.
‫بهش صدمه نمی‌زنم، قول می‌دم.
‫به نظر می‌رسه چیز ‫باارزشی اینجا داری.
‫آدری.
‫فکر می‌کنم چیزی که اینجا داری
‫یه ویوتی گوارنری دل جزوئه.
‫این ساز تقریباً ۳۰۰ ‫سال قدمت داره.
‫اما چطوری؟
‫سازنده‌ش، گوارنری، یه ‫جورایی مثل پیکاسو بود.
‫ویولن‌هاش طوری ساخته شده بودن
‫که یه انرژی بی‌پروا و یه ‫جور خشونت خاص داشتن.
‫چوبش زمخته. اینجاها یه سری ‫خط و خش‌های کوچیک هست.
‫حتی طرح روی حلزونیِ دسته
‫نامتقارنه، مثل یه نقاشی کوبیستی.
‫این سازها با افتخار ‫تاریخچه‌شون رو
‫توی همون نقص‌هایی که اون گذاشته ‫روی سطحشون بمونه، نشون میدن.
‫گوارنری وقتی چهل ‫و چند سالش بود مُرد.
‫یه کم دائم‌الخمر بود، ولی ‫با تمام وجود زندگی کرد.
‫یه زندگی جذاب در ‫مقایسه با استرادیواری،
‫که خیلی محافظه‌کارانه زندگی کرد
‫و توی نود و چند سالگی ‫روی میز کارش مُرد.
‫اون این سازهای فوق‌العاده ظریف
‫و بی‌نقص رو ساخت،
‫ولی باز هم هیچ‌وقت به گرد پای
‫اون روشی که گوارنری می‌تونست
‫با دو تا صفحه لرزان ‫صدا تولید کنه، نمی‌رسیدن.
‫نه، ولی چطوری شد که ‫این رسید به دست من؟
‫وقتی یه نوازنده فوت ‫می‌کنه، گاهی اوقات
‫سازش رو برای یه شاگرد ‫عزیز به ارث می‌ذاره.
‫ممکنه که پدربزرگت
‫این ساز رو به ارث برده باشه
‫از کاتلین پارلو.
‫اصلاً روحمم خبر نداشت.
‫از این بابت مطمئنی؟
‫احساس کردم مجبورم ‫با خودم بیارمش.
‫خودم هم نمی‌تونم درست ‫برای خودم توضیحش بدم.
‫بابت ناهار و نوشیدنی ممنون.
‫باید برم.
‫خیلی از منتقدها بهت می‌گفتن
‫بزرگترین زنِ ویولن‌نوازِ زمانه.
‫این موضوع اذیتت می‌کرد؟
‫از این حرف خوشم نمی‌اومد.
‫من نرفتم که به ‫عنوان یه زن بنوازم.
‫من رفتم که ویولن ‫بزنم، همین و بس.
‫منتقدها می‌گفتن که مهارت
‫و حرارتت توی نوازندگی ‫تقریباً مردونه‌ست.
‫از اون هم خوشم نمی‌اومد.
‫دوشیزه پارلو، اگه به ‫دوران کاری‌تون نگاه کنین
‫که ۵۰ یا ۶۰ ساله،
‫یا در واقع بیشتر از ۶۰ ساله،
‫الان توی دهه هفتم ‫زندگی‌تون هستین،
‫هیچ پشیمونی‌ای دارین؟
‫حتماً از خیلی چیزها گذشتین
‫که این همه ساعت رو فقط ‫صرف تمرین و سفر کردین.
‫انگار برام مهم نبود.
‫به نظر می‌رسید کاریه ‫که باید انجام می‌دادم.
‫اصلاً به ذهنم خطور نکرد، هر ‫چقدر هم که اوضاع سخت بود،
‫پول و بقیه‌ی چیزها،
‫ما کاسب‌های خوبی نبودیم، ‫با اینکه من کلی درآمد داشتم.
‫ولی مدیرها همیشه یه جوری ‫بیشترش رو از چنگمون درمی‌آوردن.
‫و بقیه می‌گفتن، چرا یاد ‫نمی‌گیری اونا چیکار می‌کنن؟
‫ولی اونا همیشه
‫از یه راه دیگه ‫می‌رفتن، می‌بینی که.
‫یه بار یاد می‌گیری اونا ‫چیکار کردن که بهت درس بدن،
‫و دیگه هیچ‌وقت اون ‫اتفاق برات نمی‌افته.
‫ولی راه‌های دیگه‌ای هم بود. ‫اونا هر روز یه کلک تازه داشتن.
‫حیفه، باید یه کمک‌هزینه‌ی ‫شورای کانادا باشه
‫برای هنرمندهای افتخارآفرینی ‫که الان بازنشسته شدن.
‫خیلی خوب می‌شه.
‫- بیا برای این ایده تبلیغ کنیم. ‫- باشه.
‫بهتر از مداله، ‫این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫اوه آره، خیلی بهتره. آره.
‫یکی از چیزهایی که حتماً ازش گذشتی
‫ازدواج و زندگیِ خانوادگیه.
‫از این بابت پشیمونی؟
‫فکر نمی‌کنم.
‫نه وقتی بعضی از ‫دوستام رو می‌بینم.
‫فکر می‌کنم خیلی خوش‌شانس بودم.
‫کسی نبود که بهش علاقه‌ی ‫خاصی داشته باشی؟
‫چرا، ولی فکر کردم مجبور ‫می‌شم ویولن رو کنار بذارم.
‫پس می‌بینی، همینه. ویولن.
‫و امروز، هنوزم ‫همون‌قدر تمرین می‌کنی؟
‫اون‌قدرها تمرین نمی‌کنم، ‫ولی هر روز تمرین می‌کنم.
‫عجیبه که با ویولن
‫هنوزم اون مهارتِ ‫انگشت‌هات رو داری.
‫خب، وقتی دیگه اون رو نداشته ‫باشم، کار رو تعطیل می‌کنم.
‫و سازتون، دوشیزه پارلو، چیه؟
‫اون یه ویوتی گوارنری ‫دل جزو هستش.
‫یه سازِ خیلی خیلی ‫ارزشمند و مشهوره.
‫چیزی حدود ۶۰ تا ۷۰ هزار دلار؟
‫باید همین‌طور باشه، آره، همینه.
‫- چند ساله‌ست؟ ‫- ۱۷۳۵.
‫سازِ دیگه‌ای هم ‫داری، یه سازِ زاپاس؟
‫آره، یه روجیری ‫دارم که اونم خوبه.
‫چرا ویولنیست‌ها دوتا ‫با خودشون می‌برن؟
‫خب، می‌دونی، ممکنه ‫یه مشکلی پیش بیاد.
‫اونا به آب‌وهوا خیلی حساسن.
‫اینم به خاطرِ تغییرِ هوا، ‫دو روز تو تعمیرگاه بود.
‫اونا از تغییرِ آب‌وهوا ‫خوششون نمی‌آد.
‫ایتالیا یا کالیفرنیا جاهایی ‫هستن که بهشون می‌سازه.
‫فکر می‌کنی چرا امروز دیگه ‫ویولنیست‌های بزرگی نداریم؟
‫واقعاً نمی‌تونم بهت بگم.
‫هر کسی یه نظرِ جدیدی ‫داره که مشکل از کجاست.
‫راک‌ان‌رول یکیشونه،
‫تلویزیون و صفحه‌های ‫موسیقی هم یکی دیگه. نمی‌دونم.
‫این غول‌های گذشته رو ‫چطور رتبه‌بندی می‌کنی
‫در مقایسه با اسم‌های بزرگی که ‫امروز به عنوان ویولنیست می‌شناسیم؟
‫این سوال یه جورایی سخته،
‫چون تو ذهن من هیچی ‫مثل ایزایی و کرایسلر نمی‌شه
‫و آور تو دوران اوجش.
‫آخرای عمرش خوب ساز ‫نمی‌زد، خیلی مضطرب بود.
‫ولی تو خونه‌ی خودش ‫نوازندگیش رو شنیدم
‫و هنوز همون شور و ‫حال قدیمی رو داشت.
‫کاتلین؟
‫مامان؟
‫برو!
‫نه...
خسته‌ای کتلین؟
‫هیچ‌وقت شده در برابر ‫تمرین کردن مقاومت کنی؟
‫مگه یه کار وقتی تبدیل به عادت ‫بشه، معناش رو از دست نمی‌ده؟
‫فکر می‌کنی با وقف ‫کردن زندگیت برای ویولن
‫چیزی رو از دست دادی؟
‫چیزی نیست که نتونسته باشم
‫از طریق ویولن تجربه‌ش کنم.
‫بهم اجازه داد دنیا و مرزهای ‫وجودی خودم رو کاملاً حس کنم.
‫مادرم فوت کرد.
‫متاسفم.
‫یه بار، یکی از دوستای ‫خانوادگی بهم گفت
‫که بازوهام عین بازوهای مادرمه.
‫عجیب‌ترین درک رو پیدا کردم
‫که منظور واقعیش این بود،
‫با اینکه اون موقع ‫نداشتم، ولی یه چیزی
‫تو بازوهام بود که بهش می‌گفت
‫که یه روزی بازوهام ‫عین بازوهای مادرم می‌شه.
‫چند ماه پیش داشتم راه می‌رفتم
‫و یهو تو طرز ایستادنم حس کردم
‫و جوری که بازوهام ‫رو نگه داشته بودم
‫که دقیقاً مثل بازوهای مادرم شدن.
‫یهو ترس برم داشت.
‫نمی‌دونم چطوری ‫توصیفش کنم جز اینکه
‫حس اجتناب‌ناپذیر بودن بود
‫حسِ به عقب کشیده ‫شدن و بلعیده شدن.
‫جفتمون احساسات زیادی ‫رو تو بازوهامون نشون می‌دیم.
‫اونا خیلی در دسترسن،
‫ولی اولین چیزی هستن که ‫خجالتمون رو نشون می‌دن،
‫یا حسِ طرد شدگی رو.
‫بدم می‌اومد از اینکه می‌دیدم به ‫همون اندازه راحت آسیب می‌بینم
‫و مثل اون دستم خونده می‌شه.
‫ویولن نیاز به شل بودنِ ‫بازوها و مچ‌ها داره.
‫شاید بازوهاش بود که لوِش داد.
‫آیا ما متعلق به بقیه هستیم؟
‫چه مسئولیتی در قبال آدمایی ‫داریم که دوستمون دارن؟
‫یه زمانی بود که ‫عشق بهم زندگی بخشید.
‫اینار تحت تاثیر من قرار گرفت.
‫اون می‌خواست من ‫خودم رو کاملاً پیدا کنم
‫و بقیه رو تحت‌تأثیر قرار بدم.
‫عشق ما با فداکاری‌مون برای ‫نوازندگی من ابراز می‌شد.
‫اما یه لحظه‌ای هست
‫که شرایط زندگی همه‌چیز ‫رو غیرممکن می‌کنه.
‫و اگه قبولشون نکنی،
‫حسن‌نیت هم باهاش عوض ‫می‌شه و عشق از بین میره.
‫اما اگه واقعیت رو قبول کنی،
‫عشق حفظ می‌شه
‫و می‌تونی تا آخر عمرت ‫با خودت همراهش کنی.
‫اما چطوری می‌فهمی ‫چی خواسته‌ی خودته
‫و چی خواسته‌ی یکی دیگه؟
‫ممکنه بفهمی در حالی که ‫داری یه مسیر رو میری،
‫اون یکی مسیر هم یه ‫جایی به وجودش ادامه میده،
‫درست مثل آینده‌های ممکنی که ‫وجود دارن ولی هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتن.
‫فکر کنم تنها سوال این میشه که
‫چطوری می‌تونی ‫احساس سردرگمی نکنی؟
‫گاهی یه راهی رو ‫جلوی پام می‌بینم،
‫ولی بعد اون حس رو از دست میدم
‫و نمی‌دونم چطوری خودم رو ‫دوباره به اون مسیر برگردونم.
‫حاضری دوباره تک‌نوازی ‫ویولن اپوس ۲۸ رو یاد بگیری؟
‫مونترال
‫الیزا بودرو - آلتو
‫دنیل کودین - ویولن
‫آنتوان مایو - ترومپت تکنواز (سولیست)
‫اندرو بناک - ویولن
‫ماری-آندره بنی – فلوت اصلی (اول)
‫یانیک نِزِه-سِگن – رهبر ارکستر
‫کاتلین پارلیه – ویولن تکنواز (سولیست)
‫نه فقط وقتی که
‫روی صحنه کنسرت می‌ایستاد،
‫بلکه در زندگی روزمره‌ش هم،
‫موسیقی حرف اول رو می‌زد.
‫عکس‌هایی که برای اولین ‫اجرای رسمیش گرفته شده
‫یک دختر ترکه و ‫باریک رو نشون میده،
‫که قدش نزدیک شش فوته و ‫زیباییِ خاص و متفاوتی داره.
‫موهای پرپشت و بافته‌ش که خیلی ‫ساده از روی پیشونیش شونه شده
‫و از روی شونه‌هاش کنار زده شده.
‫لباس مخملی که ‫چین‌خورده و جمع شده بود
‫از یه یقه توریِ بلند،
‫بهش ظاهری داده بود
‫شبیه به یه شخصیت ‫توی نقاشی‌های رنسانس.
FilmYar
‫«میزان‌هایی برای یک مراسم تدفین»
‫به پاسِ گرامیداشتِ روحِ پاینده و نغمه‌هایِ ‫جاودانِ کاتلین پارلو (۱۹۶۳–۱۸۹۰)
‫در تاریخ ۹ مهٔ ۲۰۱۵، کشفی شگرف در کتابخانهٔ موسیقی ادوارد جانسون ‫در تورنتوی کانادا صورت پذیرفت: «اُپوس ۲۸» اثر یوهان هالوورسن،
‫کنسرتویی که مدتها تصور می‌شد در گذر زمان از میان رفته است، توسط ‫هومن بهزادی و تیم آرشیوی او کشف گردید. هشت سال بعد، در تاریخ ۱۸ نوامبر،
‫نخستین اجرای این کنسرتو در آمریکای شمالی، با ارکستر متروپولیتن ‫در تالار میسون سمفونیک به روی صحنه رفت. ما عمیق‌ترین سپاسگزاری
‫خود را نثار هومن و تیم او می‌کنیم؛ چراکه کوشش‌های ایشان سبب ‫شد تا این کنسرت، که در این فیلم ضبط شده است، امکان‌پذیر گردد.
FilmYar