FilmYar
‏- نه، نه! نه!
‏نه، نه، خواهش می‌کنم!
‏اوه، خواهش می‌کنم. نه، نه، نه!
‏- یک بار دیگر، ‏آن‌ها خودشان را بازیابی خواهند کرد.
‏قدرت منبع آن‌ها.
‏کریستین...
‏کریستین.
‏قدرت منبع آن‌ها.
‏کریستین.
‏تماس ورودی از مندی.
‏- الو؟
‏- هی، آره، زنگ زدی؟
‏- هی.
‏- سلام.
‏- هی، خب، آم، آرون گفت ‏که قراره بری دنبالش
‏از بازی، ‏واسه همین فکر کردم برسونمش
‏اگه برات مقدوره.
‏من از یه جلسه میام،
‏پس، می‌دونی، خوب می‌شد ‏اگه تو هم بتونی بیای،
‏یه کم حمایت کنی.
‏- ببین، امروز آخرین روز ‏کاری منه.
‏تمام هدف ‏از این بازنشستگی زودهنگام
‏اینه که بتونم زمان بیشتری ‏با اون و تو بگذرونم.
‏فقط... فقط بذار این کارو تموم کنم...
‏- می‌تونی به آرون ‏درباره جوراب‌هاش یادآوری کنی؟
‏- جوراب‌هاش؟ ‏آره، حتماً.
‏- عالیه.
‏- هی، صبح بخیر، قهرمان. ‏زود بیدار شدی.
‏- آره. مربی می‌خواد ‏واسه بازی بزرگ امروز آماده باشیم.
‏- آره، خب، من هر کاری ‏بتونم می‌کنم که اونجا باشم.
‏- برام آشناست.
‏- هی. هی، هی، هی، هی. ‏دارم هر کاری...
‏بذار برات صبحانه درست کنم.
‏- هیچ‌وقت قبل از تمرین.
‏- خب، نمی‌دونستم شماها ‏شب بازی هم تمرین می‌کنید.
‏- آره، چیزهای زیادی هست ‏که نمی‌دونی، بابا.
‏- خب، قراره همه این‌ها ‏از الان عوض بشه، باشه؟
‏امروز تو رو از اول بازی میده؟
‏- آره. ‏- آره؟ پسر خوب.
‏پسر خوب.
‏- چرا داری عجیب رفتار می‌کنی؟
‏- من... من فقط هیجان‌زده‌ام، ‏همین.
‏ببین، می‌دونم که از وقتی مامان رفته، ‏شرایط سخت بوده،
‏تقسیم زمان بین...
‏- میشه الان این بحث رو نکنیم؟ لطفاً؟
‏- آره. آره، ‏هر وقت آماده بودی.
‏میرم دوش بگیرم ‏و می‌رسونمت مدرسه.
‏- من ۱۶ سالمه، بابا. ‏خودم می‌تونم برم مدرسه.
‏- هی...
‏مامانت یه چیزی درباره جوراب‌ها ‏گفت.
‏می‌دونی منظورش چی بود؟
‏- آره.
‏- باشه. شاید بهتره اون لجبازی رو کنار بذاری.
‏- خداحافظ، بابا.
‏- آره، آره، آره، آره.
‏صبح بخیر، کیز.
‏- صبح بخیر.
‏- تنهایی این پایین ‏ول می‌گردی؟
‏- آره. ‏- آره؟
‏- می‌خواستم قهوه‌ت رو بخوری.
‏- اوه، خیلی لطف داری.
‏نکنه یه جشن غافلگیری ‏اون توئه،
‏هست؟
‏- فقط ادای غافلگیر شده‌ها رو در بیار.
‏- سعیم رو می‌کنم.
‏- غافلگیر شد!
‏- ممنون از همه‌تون.
‏ممنونم. ‏ممنونم.
‏- خب، شاید این ‏اوضاع خونه رو درست کنه.
‏و اگه نشد، من یه وکیل طلاق ‏خیلی خوب می‌شناسم.
‏- می‌دونی چیه،
‏تو همیشه حرف‌های ‏خیلی قشنگی می‌زنی، دیکن.
‏- این فقط اخلاق ‏ذاتی منه، می‌دونی.
‏- این یکی.
‏- خوش گذشت، اسلون.
‏- خیلی خب، ‏اول از همه، همگی،
‏می‌خوام از این مرد ‏برای بیش از ۲۰ سال خدمت
‏به این اداره تشکر کنم.
‏بیاید تشویقش کنیم.
‏- هو!
‏- ممنونم. ‏ممنونم.
‏- و به نمایندگی از شهر،
‏می‌خوایم این ‏خودکار زیبا رو بهت هدیه بدیم.
‏کیتلین، میشه بیای اینجا، ‏لطفاً؟
‏فقط یه عکس سریع، ‏اگه اشکالی نداره،
‏کارآگاه شا. ‏همین‌جا.
‏- یک، دو، سه. ‏- عالیه.
‏- بفرمایید.
‏- نباید زحمت می‌کشیدید. ‏ممنونم.
‏- آره، خب... آم، همچنین،
‏نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و ‏شنیدم که تو
‏با دیکن صحبت می‌کردی ‏و اون داشت بهت توصیه می‌کرد.
‏پس اول از همه، بذار بهت بگم،
‏به عنوان مردی که تقریباً ‏۲۰ ساله ازدواج کرده،
‏بهش بگو که دوستش داری... ‏- هوم.
‏- ...براش هدیه بخر، ‏براش گل بخر،
‏و اولین چیزی که نباید ‏انجام بدی اینه که به حرف دیکن گوش کنی.
‏- نگران نباشید، شهردار، ‏گوش نمیدم... گوش نمیدم.
‏ممنون بابت خودکار. ‏- خیلی خب. خیلی خب.
‏تبریک می‌گم.
‏-شهردار ریچاردز، اشکالی نداره چند لحظه ‏تنهایی با شاو صحبت کنم؟
‏-مال شماست، سروان.
‏-از همه‌تون ممنونم.
‏حالا برگردید سر کارتون، ‏میشه؟
‏- آره.
‏شلوار قشنگیه. ‏-ممنون.
‏-هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم ‏این روز رو ببینم.
‏-قرار نیست حالا واسه من احساساتی ‏بشی، مگه نه هاس؟
‏می‌خوای برام سخنرانی کنی؟
‏-شوخی به کنار، ‏تو یکی از بهترین‌ها بودی...
‏البته بعد از من.
‏ممنونم ازت.
‏-خب حالا چه برنامه‌ای داری؟
‏آینده برای این کارآگاه بزرگ ‏چی در چنته داره؟
‏-نمی‌دونم، سروان.
‏فقط، می‌دونی،
‏می‌خوام تا می‌تونم وقتم رو ‏با پسرم بگذرونم
‏قبل از اینکه بره دانشگاه.
‏واسه همین امیدوار بودم ‏که کارای اداری
‏پرونده کارتر رو تموم کنم
‏تا بتونم برم ‏مسابقه‌اش رو ببینم.
‏خیلی وقته نرفتم.
‏-برو خونه، من می‌گم دیکن ‏باقی کارها رو برات تموم کنه.
‏-شنیدمش.
‏-مطمئنی؟ ‏من تازه رسیدم.
‏-این یه دستوره.
‏برو به مسابقه آرون قبل از اینکه ‏یه اتفاق احمقانه بیفته.
‏آخر روز نشانت رو ‏از خودم می‌گیرم.
‏اون موقع می‌تونی برگردی.
‏-باشه. ممنونم.
‏باعث افتخارم بود، هاس.
‏♪ در تکاپوی داستان ‏زندگی‌ام هستم ♪
‏♪ و هر روز که تلاش می‌کنم ♪
‏♪ هیچ‌وقت نمی‌تونم کاری رو درست انجام بدم ♪
‏♪ و هر روز به سرعت می‌گذره ‏و روز دیگری از راه می‌رسه ♪
‏♪ و هر روز که زندگی می‌کنم ‏روزی دیگر از عمرم هست ♪
‏♪ در تکاپوی داستان ‏زندگی‌ام هستم ♪
‏♪ و هر روز ‏که تلاش می‌کنم ♪
‏♪ هیچ‌وقت نمی‌تونم کاری رو درست انجام بدم ♪
‏♪ و هر روز به سرعت می‌گذره ‏و روز دیگری از راه می‌رسه ♪
‏♪ و هر روز که زندگی می‌کنم ‏روزی دیگر از عمرم هست ♪
‏♪ در تکاپوی داستان ‏زندگی‌ام هستم ♪
‏♪ تلاش می‌کنم، آره ♪
‏♪ دارم تلاش می‌کنم ‏(آره، آره) ♪
‏♪ که بی‌دغدغه زندگی کنم ♪
‏-مگر اینکه گربه‌ات ‏زده باشه به سرش و آدم بکشه،
‏ما اینجا فقط با آدم‌ها سر و کار داریم.
‏موفق باشی.
‏این رو بذار تو دسته آدم‌هایی ‏که زیادی حیوون خونگی‌شون رو دوست دارن.
‏- چشم، کارآگاه.
‏-بفرمایید جلو.
‏سلام. می‌خوام یه قتل گزارش کنم.
‏-دستات رو نشون بده.
‏دست راستت رو ‏از جیبت بیار بیرون.
‏-باید خیلی ‏متقاعدکننده‌تر از این باشی.
‏-دست راستت ‏از جیبت بیاد بیرون، همین حالا!
‏-ببین، این خیلی بهتره.
‏-چاقو رو بنداز زمین. ‏بندازش.
‏بچرخ ‏و پشتت رو بکن به من.
‏انجامش بده.
‏- حالا شد، داریم به جایی می‌رسیم.
‏-برو روی زانوهات. ‏دستات رو بذار پشت سرت.
‏- بو!
‏- مقاومت نکن.
‏-حالا، حالا. ببین، ‏این همون واکنشیه که انتظار داریم
‏از نیروی پلیس‌مون ببینیم.
‏-خیلی خب، بچه. ‏بیا از اول شروع کنیم.
‏-من فقط با ‏کارآگاه شاو حرف می‌زنم.
‏-کارآگاه شاو اینجا نیست.
‏-خب، پس بهتره ‏اون رو بیاری اینجا.
‏♪ بیا و نجاتم بده ♪
‏♪ درست توی خیابونه ♪
‏♪ می‌خوام ببرمت ‏یه دوری بزنیم ♪
‏♪ با لینکلن کانتیننتالم ♪
‏♪ درست‌ها ♪
‏♪ نگاه کن و ببین ♪
‏♪ می‌خوام ببرمت یه دوری بزنیم ♪
‏♪ با لینکلن کانتیننتالم ♪
‏- بله؟ ‏- منم.
‏-آره، می‌دونم. ‏نمی‌تونستی یه ساعت صبر کنی، ها؟
‏- یه بچه اینجا داریم.
‏خون دیده شده. ‏اون سراغ تو رو می‌گیره.
‏به هیچ‌کس دیگه‌ای ‏حتی یه کلمه هم حرف نمی‌زنه.
‏-سلام، کارآگاه.
‏-اون همونه؟
‏- آره.
‏-اسمش رو می‌دونی، سنش چقدره؟
‏- هیچی.
‏-خیلی خب. بهم... بهم ده دقیقه وقت بده.
‏-تا جایی که من فهمیدم، ‏اون صبر می‌کنه.
‏-خب، اینم از ‏بازنشستگی زود هنگام.
‏-آره. کجاست؟
‏-توی اتاق بازجویی (مشاهده) است. ‏بیا بریم.
‏-اوه، بهتره چیز مهمی باشه، هاس.
‏-من پیگیر ‏این آزمایشگاه‌ها می‌شم،
‏بفهمم اون خون مال کیه.
‏-چیزی شد؟
‏-هیچی.
‏-می‌شناسیش؟
‏-نه. اثر انگشت چطور؟
‏-امتحان کردیم. این رو داشته باش، ‏نوک انگشت‌های بچه، همه‌اش سوخته.
‏نتونستیم یه اثر انگشت واضح بگیریم.
‏-بسیار خب.
‏-پس شنیدم می‌خواستی ‏با من صحبت کنی؟
‏-بله، خیلی زیاد، ‏کارآگاه شاو.
‏من اطلاعات خیلی ‏مربوطی برای تو دارم
‏که توی دفترچه‌ات یادداشت کنی.
‏- باشه، آره. ‏آره، به اون هم می‌رسیم.
‏ام، بیا از ‏اصول اولیه شروع کنیم.
‏میشه اسمت رو بپرسم، لطفا؟
‏-تو همین الانش اسم من رو می‌دونی.
‏-اوه، نه، نمی‌دونم.
‏-آره، می‌دونی.
‏-نه، نمی‌دونم. ‏به هر حال، مهم نیست.
‏اوه، سن‌ات...
‏-ببین، اگه زیر سن قانونی هستی،
‏باید یه بزرگتر ‏همراهت باشه.
‏- لازم نیست ‏نگران اون باشی.
‏پس باید نگران چی باشم؟
‏-همه چیزهایی که دارم سعی می‌کنم ‏بهت بگم.
‏-خب، یه قتلی رخ داده، مگه نه؟
‏- اوه آره، ولی خونش ‏روی دست‌های توئه.
‏-خونش روی دست‌های منه.
‏-اوهوم. ‏خب، تو و امثال تو.
‏-امثال من؟
‏- اونا می‌دونن.
‏-خیلی خب. اونا چی می‌دونن؟
‏اوه، متاسفم. دارم... ‏دارم ازت جلو می‌زنم؟
‏-من رو تحقیر نکن.
‏-می‌دونی چیه، بیا در مورد ‏قتل حرف بزنیم. باشه؟
‏-نه قتل. اونا.
‏-اونا، همون... همون آدم‌های ‏امثال من.
‏- آره. ‏- درسته.
‏-دقیقاً.
‏به خاطر کسی که هستی، ‏مردم به حرفت گوش میدن، درسته؟
‏اینو میگی؟ ‏مردم به حرف تو گوش میدن،
‏ولی به خاطر کسی که من هستم، ‏هیچ‌کس به حرف من گوش نمیده.
‏-من دارم گوش میدم. ‏-آره، حالا داری گوش میدی.
‏آیا ما اونقدر متفاوتیم؟
‏می‌تونی بگی که حرف من ‏به نوعی ارزش کمتری داره؟
‏آیا ما اونقدر ناهمانندیم؟
‏-احتمالا.
‏-همم.
‏-من تو رو نمی‌شناسم، ‏و تو من رو نمی‌شناسی، پس...
‏-خب، نه، نه. ‏من به اندازه کافی در مورد تو می‌دونم.
‏می‌دونم که تو کامل نیستی،
‏و ما انسان هستیم، ‏پس اشتباه می‌کنیم.
‏و گاهی اوقات اون اشتباهات ‏برمی‌گردن که ما رو آزار بدن.
‏-گمونم.
‏-امروز تو قراره ‏آزار ببینی.
‏-شاو، یه لحظه وقت داری؟
‏-آره.
‏- درست سر وقت. ‏زود می‌بینمت.
‏-بسیار خب، دیکن. نگاه کن، ‏اگه می‌خوای بیای اون تو--
‏-نتایج خون ‏بچه به دستمون رسید.
‏سه قربانی، انسان.
‏یکی گروه خونی ای مثبت، یکی ای منفی، ‏و یکی بی مثبت.
‏ما یه قاتل زنجیره‌ای داریم.
‏-نه، ما ممکنه ‏یه قاتل زنجیره‌ای داشته باشیم.
‏بذار من برم سراغ این بچه. ‏مجبورش می‌کنم حرف بزنه.
‏-خیلی خب، ‏اون بچه باید با من حرف بزنه.
‏بذار ببینم ‏باهاش به کجا می‌رسم.
‏حالا، اگه می‌خوای اونجا بشینی ‏و در سکوت مشاهده کنی، مشکلی نیست.
‏در غیر این صورت، من صحبت می‌کنم، ‏متوجه شدی؟
‏خب، به نظر میاد که ما ‏اطلاعات جدیدی داریم--
‏-می‌بینم که معاونِ کون‌کش رو ‏با خودت آوردی؟
‏-چی گفتی، عوضی؟ ‏-بی‌خیالش شو، کارآگاه.
‏فقط بی‌خیالش شو. ‏-کدومشون رو کشتی؟
‏اسم‌ها رو همین الان می‌خوام! ‏نه، همین الان!
‏- هی! هی!
‏بیاین اینجا! ‏بندازینش اینجا!
‏- برین عقب!
‏-به امدادگر زنگ بزنید! الان! ‏برید بیرون! امدادگر!
‏-برادر، ‏پیش من نمیر.
‏همکار برای تمام عمر، یادت میاد؟
‏کاپیتان؟ ‏-برو.
‏با برادرت برو.
‏-اینجا چه خبره؟
‏-دارم سعی می‌کنم بفهمم، قربان.
‏-سعی می‌کنی؟ تلاش کردن ‏کافی نیست، کارآگاه.
‏چطور ممکنه این اتفاق ‏توی اداره ما بیفته، کاپیتان؟
‏-درک می‌کنم که کلافه‌ای، ‏ولی روال قانونی وجود داره.
‏-پشیزی برام ‏روال قانونی شما اهمیت نداره.
‏اون همین الان یه پلیس رو چاقو زد.
‏-چرا آروم نمی‌گیری؟
‏-چرا تو آروم نمی‌گیری؟ ‏باید زودتر از این وضعیت پیش برم.
‏-فقط به نظر من اینطوریه، ‏یا اون خیلی آرومه؟
‏-اداره الان ‏یه صحنه جرم فعال شده.
‏خبرنگارها دارن جمع میشن،
‏باید ‏به همسر دیکن زنگ بزنم.
‏-چطور لعنتی ‏می‌خوای این رو توضیح بدی؟
‏-نمی‌دونم.
‏-اون عوضی کجاست؟
‏برین کنار! ‏برین کنار، عوضی‌ها!
‏-هی، هی، هی، هی. ‏چه خبره؟
‏-بهت میگم دقیقا ‏چه خبره.
‏اون آشغال ‏برادرم رو کشت.
‏-چی؟
‏-این احمق‌ها ‏دارن سعی می‌کنن ازش محافظت کنن.
‏-صبر کن، صبر کن، اون کشتش؟
‏-دیکن مرده.
‏-لعنتی.
‏-فقط پنج دقیقه به من وقت بده، ‏شا.
‏بجنب، فقط پنج دقیقه. ‏بجنب!
‏-اسلون، خودت می‌دونی ‏که نمی‌تونم بذارم این کار رو بکنی.
‏-می‌خوای جلوم رو بگیری؟
‏-من... من می‌فهمم. می‌فهمم،
‏و از شنیدن خبر ‏در مورد برادرت متاسفم،
‏اما این موضوع الان برای تو ‏خیلی شخصی شده.
‏باید آروم باشی ‏و بذاری کارم رو انجام بدم.
‏-این بچه همین الان از یک مظنون ‏به یک قاتل پلیس تبدیل شد.
‏همین الان تمومش می‌کنیم، شا.
‏-بچه‌ها، لطفاً نگهش دارید.
‏-می‌خوای از یک قاتل پلیس ‏محافظت کنی؟
‏جدی؟ ‏دست نزن... بهم دست نزن!
‏-شا، طرف کی هستی؟
‏-طرف درست.
‏-این هنوز تموم نشده!
‏-بجنب. بزن بریم.
‏-اوه، شا. خدا رو شکر.
‏خیلی ‏گرسنه شدم.
‏دارم از گرسنگی می‌میرم.
‏-اون مرد خانواده داشت.
‏و الان مرده.
‏پس ما همه چیز ‏برای انداختنت به زندان رو داریم.
‏-من همه اون چیزی که برای زندانی کردنم ‏نیاز داشتی رو بهت دادم.
‏من بهت دادمش.
‏اما می‌دونی چی ‏ندارم،
‏و واقعاً بهش نیاز دارم، ‏کمی چیپسه.
‏دیدم که موقع ورود ‏از کنار یک دستگاه فروش خودکار رد شدیم،
‏و امروز صبح فرصت نکردم ‏صبحانه بخورم.
‏-چیپس می‌خوای؟
‏-واقعاً گرسنمه.
‏-در مورد اون قتل بهم بگو.
‏-کدومشون؟
‏-بیشتر از یکیه؟
‏-اوه... بیخیال، ‏خودت هم اینو می‌دونستی.
‏به این آسونی‌ها نیست.
‏مراحلی داره.
‏-لعنتی.
‏-جواب بده.
‏-خفه شو.
‏بله.
‏-آرون پیش توئه؟
‏-چی؟ نه. ‏مگه مدرسه نیست؟
‏-اون مدرسه نیست.
‏بهم زنگ زدن گفتن ‏که اصلاً اونجا نرفته.
‏-خب، من... مطمئنم حالش خوبه.
‏پیداش می‌کنم ‏و بهت زنگ می‌زنم.
‏-صبر کن مت، وایسا. ‏صبر کن...
‏-مشکلی با خانواده داری؟
‏می‌تونم کمکت کنم. ‏بهش زنگ بزن.
‏سلام، شما به
‏صندوق صوتی شخصی ‏آرون شا تماس گرفتید.
‏او الان نمی‌تونه ‏به تلفن جواب بده.
‏اون یکم گرفتار شده،
‏پس امیدوارم ظرف ۱۰ ساعت ‏به شما زنگ بزنه.
‏-با پسرم چیکار کردی؟
‏-زنده‌به‌گورش کردم.
‏-چرنده.
‏-می‌تونم بهت نشون بدم.
‏گوشی خودم رو ندارم، ‏پس باید گوشی تو رو بگیرم.
‏بله.
‏-این تایمر... واسه چیه؟
‏-خوشحالم که پرسیدی.
‏تایمر داره بهت میگه
‏که اون کمتر از نه ساعت ‏اکسیژن براش باقی مونده
‏قبل از اینکه بیهوش بشه،
‏و بعد، خب... ‏میمیره، پس...
‏-کجاست؟
‏-من رو بکشی، ‏اون رو کشتی.
‏-چی از من می‌خوای؟
‏چی از من می‌خوای؟!
‏-چی می‌خوام؟
‏می‌خوام قبل از بازنشستگی‌ات ‏کارت رو انجام بدی!
‏سه تا قتل هست ‏که باید برام حل کنی،
‏و بعد بهت میگم ‏پسرت کجاست.
‏من باشم ‏از پیدا کردن گوشی‌اش شروع می‌کنم.
‏اون تو رو به ‏اولین پرونده می‌رسونه.
‏و دوستان احمق‌ات رو ‏وارد این ماجرا نکن.
‏این فقط بین من و توئه.
‏حالا برو. برو. ‏تیک تاک، تیک تاک.
‏بهت چی گفت، شا؟
‏-بهم... فقط چند دقیقه ‏وقت بده.
‏فقط یک دقیقه ‏با اون یارو به من وقت بده.
‏بجنب، تمومش کن.
‏-می‌خوای چیکار کنی، اسلون؟ ‏می‌خوای کتکش بزنی؟
‏با وجود دوربین‌ها ‏و شاهدها همه جا؟
‏می‌خوای کل شغل لعنتی‌ات رو ‏به باد بدی.
‏برو خونه.
‏برو خونه! ‏نذار بره اون تو.
‏-تمومش کن!
‏-هی، حالت خوبه؟
‏-اوه، به کمکت نیاز دارم، ‏باشه؟
‏-هر کاری باشه. چی نیاز داری؟
‏-من... نمی‌تونم الان بهت بگم.
‏فقط باید بدونم ‏که با منی، باشه؟
‏-همیشه.
‏-گوشی‌ات را روشن نگه دار
‏و به هیچ‌کس نگو ‏که من رفتم.
‏-بسیار خب، لطفاً آرام باشید.
‏اول از همه، می‌خواهم ‏عمیق‌ترین تسلیت خود را ابراز کنم
‏به کل خانواده دیکن،
‏و می‌خواهم بدانند ‏که ما متوقف نخواهیم شد
‏تا زمانی که این قاتل ‏به دست عدالت سپرده شود.
‏و وقتی برای شهرداری کاندید شدم،
‏به شما مردم خوب قول دادم
‏که نه تنها خانواده‌ام را ‏در امان نگه دارم،
‏بلکه خانواده شما را هم.
‏و این شامل مردان و زنان ‏شجاع پلیس هم می‌شود
‏که هر روز به ما خدمت می‌کنند.
‏حالا، ما یکی ‏از افراد خودمان را اینجا از دست دادیم.
‏این یکی شخصی است.
‏یکی‌یکی، ‏یکی‌یکی. بفرمایید.
‏-در مورد اتهامات اخیر ‏چه حرفی برای گفتن دارید؟
‏-این‌ها اتهام نیستند، ‏باشه؟
‏ما بچه‌ای را با چاقو ‏در ایستگاه گیر انداختیم.
‏ما قصد پیگرد قانونی داریم،
‏و من این یارو را ‏تا ابد حبس می‌کنم.
‏لعنتی.
‏هی.
‏-پیدایش کردی؟
‏-الان نمی‌توانم در موردش ‏توضیح بدهم، ولی بله،
‏من--من پیدایش خواهم کرد.
‏داری دیوانه‌ام می‌کنی، مت.
‏پسرم کجاست؟
‏-ببین، ما یک بچه را بازداشت کردیم و--و... او پسرت را برد.
‏-آرون را برد؟ ‏منظورت... منظورت چیست؟
‏-به محض اینکه خبری بشود ‏به تو می‌گویم، باشه؟
‏به تو قول می‌دهم، ‏همه چیز را به تو می‌گویم--
‏-پسرم را پیدا کن، مت.
‏-پیدایش می‌کنم. قول می‌دهم.
‏پلیس!
‏پلیس! داریم می‌آییم داخل!
‏پلیس!
‏یک فضیلت است.
‏تو اینجا چه کار می‌کنی؟
‏سیکامور.
‏-آره.
‏-آن بچه آرون را یک جایی نگه داشته.
‏-لعنتی. ‏خیلی متاسفم، مت.
‏-بگذار این را به هاس بگویم. ‏او می‌تواند کمک کند.
‏-نه، هنوز نه.
‏به مندی گفتم، ‏اما کس دیگری نباید بفهمد.
‏یک لطفی لازم دارم.
‏-آنها برای من هستند؟
‏-آن‌ها از طرف کارآگاه شا هستند.
‏او مرا در جریان گذاشت.
‏حدس می‌زنم زنی که ‏کشتی، شنونده خوبی نبود؟
‏-نه، نبود.
‏-آن بچه‌ای که در عکس‌ها ‏صورتش خط‌خطی شده،
‏تو هستی؟
‏یک استعاره دیگر؟
‏قربانی ویکتوریا هیوت بود.
‏-او مددکار اجتماعی تو بود؟
‏-بود، و مددکار خیلی خوبی هم نبود.
‏بگو کارآگاه شا، ‏از بازی من خوشت می‌آید؟
‏-فکر می‌کنی این یک بازی است؟
‏-این یک بازی است. ‏و می‌دانم که او پشت خط است.
‏سلام، کارآگاه شا.
‏-صدایت روی اسپیکر است، شا.
‏- شا، سرنخ‌ها را پیدا کردی؟
‏-پسرم کجاست؟ ‏او کجاست؟!
‏-به تو گفتم، ‏این اولین قتل است.
‏در کل سه تا وجود دارد.
‏کمتر از هشت ساعت وقت داری ‏قبل از اینکه اکسیژن پسرت تمام شود.
‏دارم از دست تو خسته می‌شوم
‏که سعی می‌کنی با زور ‏اطلاعات از من بگیری.
‏مثل یک کارآگاه واقعی ‏سرنخ‌ها را دنبال کن!
‏-این بساط برای چیست؟
‏-انتقام. ‏این چیپس‌ها لعنتی مانده‌اند.
‏-تا ۱۰۰ فوت دیگر، ‏مقصد شما در سمت چپ خواهد بود.
‏-سلام!
‏-نه.
‏-آه!
‏-پیدایش کردی؟
‏-نه، نه. ‏من--من قربانی دیگری پیدا کردم.
‏-چقدر وضعش بد است؟
‏-خیلی--خیلی--بد است.
‏اگر نتوانم پیدایش کنم چه؟ ‏اگر...
‏اگر برسم آنجا ‏و خیلی دیر شده باشد چه؟
‏-نه، ابداً.
‏آرون زنده است.
‏آن بچه گفت که ۱۰ ساعت وقت داری.
‏-خب، الان هفت ساعت و ‏۲۰ دقیقه مانده.
‏-حرکت کن. ‏می‌دانی داری کجا می‌روی؟
‏-آره.
‏-اطلاعات این یکی را ‏برایم بفرست.
‏-باشه، خبری جدید از آن بچه داری؟
‏-ما سوابق ‏مددکار اجتماعی را گرفتیم،
‏اما او ۱۵۰ پرونده داشته.
‏کاپیتان هاس ‏چند کارآگاه را مامور کرده
‏که روی آن کار کنند، اما--
‏-خب، احتمالش کم است.
‏-آره. آن بچه‌ای که در عکس است...
‏داریم درباره آزار و اذیت ‏در طول سال‌ها حرف می‌زنیم، نه؟
‏-آره، دیکن...
‏دیکن مسئول تمام جرایم ‏علیه کودکان بود،
‏پس اگه چیزی وجود داشته باشه، ‏باید توی پرونده‌هاش باشه.
‏- دریافت شد. مت؟
‏- چی؟
‏- این قضایا چه ربطی ‏به تو داره؟
‏- هیچ ایده‌ای ندارم.
‏- می‌خواستی منو ببینی؟
‏کیس، گوشیتو بده به من.
‏- گوشی من؟ ‏- آره. همین الان.
‏- هی.
‏- مت، اون کجاست؟
‏- مندی، ‏دارم هر کاری که می‌تونم می‌کنم.
‏باید بهم اعتماد کنی.
‏- به تو اعتماد کنم؟ ‏مت، پسرم در خطره!
‏- پسر ما... اون پسر خودمونه!
‏تا پیداش نکنم ‏دست از تلاش برنمی‌دارم.
‏متوجهی چی می‌گم؟
‏ببین مندی، من باید...
‏می‌دونم ترسیدی، باشه؟
‏می‌دونم ترسیدی، ‏ولی ما حال‌مون خوب می‌شه.
‏خیلی خب؟ باید برم. خداحافظ.
‏تونستی هویتش رو ‏شناسایی کنی؟
‏- هویت کی، شا؟
‏- متاسفم، ‏اون گیرم انداخت.
‏- هی، اون داره یه جورایی ‏یه بدهی رو پس می‌ده
‏و تو توی لیستش هستی.
‏باید همین الان بیای اداره.
‏چه آتوئی ازت داره؟
‏- لعنتی، کاپیتان، فقط...
‏- نه، کارآگاه. ‏وگرنه نشون‌ت رو ازت می‌گیرم.
‏- من... من بازنشسته‌ام، یادت رفته؟
‏- تا پنج ساعت دیگه نه.
‏- اوضاع داره ‏خیلی از کنترل خارج می‌شه.
‏باید بهش بگی.
‏- صبر کن، چی بهم بگی؟ ‏باید همین الان بیای اداره.
‏- شا، باید بذاری ‏بقیه هم وارد ماجرا بشن.
‏نمی‌تونی همه‌چیزو ‏به تنهایی انجام بدی.
‏- اون پسرم رو برد.
‏هاس، اگه بچه خودت بود چی؟
‏اگه یکی نیت رو می‌دزدید چی؟
‏اون‌وقت تو همه تلاشت رو می‌کردی ‏تا برش گردونی.
‏حالا ازت می‌خوام ‏یه کم بیشتر بهم وقت بدی.
‏چیز زیادی نمی‌خوام، ولی...
‏- اون شا هست؟ ‏می‌خوام همین الان بیاد اینجا.
‏- هاس، اینو به من مدیونی.
‏- خیلی خب، ادامه بده، اما ‏حسابی تحت نظرت می‌گیرم.
‏- ادامه بدم؟ ‏شنیدی چی گفتم؟
‏همین الان بیارش، ‏وگرنه تو هم نشونت رو از دست می‌دی، کاپیتان.
‏- هاس.
‏- هر کاری لازمه بکن، ‏بعد سریع برگرد اینجا.
‏- فهمیدم.
‏- بهت زنگ می‌زنم.
‏- خیابان استاکتون، پلاک ۱۷۶۳.
‏- آه. دانیلا ویتبی، ۳۵ ساله.
‏هر چیزی که می‌تونی درباره‌اش پیدا کن.
‏- فهمیدم.
‏- خب، ببین کی اینجاست. ‏دلم برام تنگ شده بود؟
‏نه!
‏نه، نه، نه، خواهش می‌کنم!
‏- خدای من.
‏گرفتار شدی.
‏- هاس هستم.
‏- هی. دارم می‌رم ‏دبیرستان وودینگتون.
‏بگو یه تیم بیاد اونجا پیشم.
‏- دنبال کی هستیم؟
‏- همین الان برات یه عکس فرستادم.
‏سعی کن بفهمی کیه.
‏- شا، بهم بگو این یکی ‏زنده است.
‏- فکر کنم بالاخره ‏کسی رو پیدا کردیم
‏که توی لیست ترور نیست.
‏چطوری افسر بیس؟
‏ممنون.
‏می‌دونی این کیه؟
‏- اون جکسون آدامز هست.
‏توی کلاس اسپانیایی من بود.
‏اون... اون اخیراً مرد.
‏- چطور؟
‏- خودکشی کرد.
‏پسر خیلی خوبی بود.
‏من... واقعاً از حضورش ‏توی کلاسم لذت می‌بردم.
‏- و... اون یکی پسر چطور؟
‏- ای‌جی آدامز، برادرش.
‏اون حدود پنج سال بزرگتره.
‏خیلی به هم وابسته بودن، ‏مثل برادرای واقعی.
‏ای‌جی همیشه خیلی مراقب ‏جکسون بود.
‏- و چرا... چرا جکسون خودکشی کرد؟
‏- نمی‌دونم.
‏شاید چون دیگه نمی‌تونست ‏اون همه آزار و اذیت رو تحمل کنه.
‏جکسون با استخوان ترقوه شکسته ‏اومد مدرسه
‏یه ماه بعد از اینکه ‏گچ دستش رو باز کرده بود.
‏من دانیلا، ‏مادرخوانده‌اش رو گزارش کردم،
‏چندین بار به پلیس.
‏گفتن که دارن ‏بهش رسیدگی می‌کنن.
‏- هیچ اسمی یادت میاد؟
‏- یه کارآگاه. ‏کارتم رو یه جایی دارم.
‏- باشه، و... و... بیشتر درباره ای‌جی برام بگو.
‏- همون‌طور که گفتم، اون... خیلی از ‏جکسون بزرگتر بود.
‏پسر خیلی باهوشی بود.
‏یادمه که فکر می‌کردم
‏اون یکی از باهوش‌ترین دانش‌آموزایی بود ‏که تا حالا داشتم.
‏جکسون شرایط بدی داشت، ‏اما ای‌جی... شرایطش خیلی بدتر بود.
‏او هیچ‌وقت در موردش ‏چیزی نگفت.
‏او دلیلی بود که می‌دانستم ‏باید دنبال نشانه‌هایی در جکسون بگردم.
‏نه اینکه لازم باشد ‏سخت‌تر جستجو کنم.
‏این بچه‌ها، حسابی ‏کتک خورده بودند.
‏ـ آیا... آیا هیچ‌کدام از این‌ها را ‏گزارش دادی؟
‏ـ معلومه که گزارش دادم. ‏فکر کردی ندادم؟
‏ـ نه، نه، نه. ‏من... من باورت می‌کنم،
‏ولی فقط کنجکاوم بدونم،
‏آیا مشکلی در مورد ‏ای‌جی وجود داشت؟
‏ـ ساکت بود، تودار بود، ‏مگر وقتی که نوبت به جکسون می‌رسید.
‏این تنها چیزی بود ‏که همیشه باعث می‌شد عصبی بشه.
‏ـ فکر می‌کنی ممکنه ‏که ای‌جی
‏بتونه مرتکب قتل بشه؟
‏ـ خب، با وجود ‏ضربه روحی
‏علاوه بر کودک‌آزاری جسمی--
‏ـ این یک فاجعه تمام‌عیاره.
‏ـ آره. بفرما، پیداش کردم.
‏ام... کارآگاه دیکن.
‏ـ خدای من.
‏ممنونم.
‏ـ چی نیاز داری؟
‏ـ هیچی. ممنونم.
‏ـ ما آرون رو پیدا می‌کنیم. ‏قول میدم.
‏ـ شاو! الان بشین.
‏ـ به پلیس ویژه خبر دادی؟
‏ـ دیدی ‏اون بیرون چه خبره؟
‏ـ می‌خوام این بچه منتقل بشه. ‏می‌خوام همین الان منتقلش کنید.
‏ـ ما آماده‌ایم منتقلش کنیم. ‏ـ نه، نمی‌تونی.
‏ـ لعنتی، ما حتماً می‌تونیم. ‏من از تو دستور نمی‌گیرم.
‏ـ کارم هنوز باهاش تموم نشده.
‏ـ اینجا براش امن نیست، شاو.
‏ـ گفتم می‌خوام بچه منتقل بشه.
‏ـ اون پسرم رو دزدیده!
‏ـ چی؟
‏ـ آره. کل صبح رو ‏داشتم این‌ور و اون‌ور می‌دویدم.
‏سه قتل، همگی صحنه‌سازی شده، ‏و من هنوز نمی‌دونم چرا.
‏یا... یا پسرم کجاست.
‏من... من زمان بیشتری لازم دارم.
‏ـ ۲۰ دقیقه وقت داری.
‏ـ ممنونم.
‏ـ ممنون، هاس.
‏۲۰ دقیقه، شاو. ‏گفت ۲۰ دقیقه.
‏ـ خیلی خب. ‏عجله کن. ۲۰ دقیقه.
‏ـ بریم، همگی. ‏برگردید سر کارتون.
‏ـ من درست پشت سرتم.
‏ـ دوربین‌ها رو خاموش کنید.
‏توجه منو جلب کردی.
‏ـ مدرسه رفتی؟
‏ـ آره، رفتم.
‏ـ ماریا چطوره؟
‏اون همیشه ‏نسبت به من حس مهربانی داشت.
‏ـ نه اون‌قدرها هم مهربان.
‏اون همیشه می‌گفت ‏یه جای کارت می‌لنگه.
‏ـ آخ، قلبم! ‏قراره این حرف دردناک باشه؟
‏ـ حدس می‌زنم نه به اندازه مرگ جکسون.
‏ـ امتیاز برای تو.
‏ـ می‌دونی، منم می‌تونم ‏همین رو در مورد تو بگم، ای‌جی.
‏همه فکر کردن تو ‏دیکن رو بی‌دلیل کشتی،
‏ولی من حس می‌کنم ‏که همه‌چیز برنامه‌ریزی شده بود، مگه نه؟
‏ـ نزدیک بود فکر کنم ‏اون نمی‌خواد بهم حمله کنه.
‏ـ همه‌چیز برنامه‌ریزی شده بود؟
‏ـ آره.
‏ـ آیا واقعاً مجبور بودن ‏اون‌جوری بمیرن،
‏تو عوضیِ مریض؟
‏ـ تو بهم بگو.
‏ـ خب، دانیلا ظالم بود.
‏عکس‌ها رو دیدم. ‏وحشتناک بود.
‏پس فکر کنم ‏بتونم اون یکی رو درک کنم.
‏ولی بقیه‌شون چی؟
‏ـ تو حتی نصفش رو هم ‏نمی‌دونی، شاو.
‏ـ اون دو تای دیگه، ‏مددکار اجتماعی
‏و اون مردی که در ‏خانه برادر بزرگ‌تر کار می‌کرد،
‏اون دیگه زیاده‌روی بود.
‏ـ بود؟
‏ـ آره، بود.
‏ـ من بی‌شمار شکایت فرستادم.
‏بی‌شمار. ‏اون همه‌شون رو نادیده گرفت.
‏اون دلیل مرگ جکسونه!
‏ـ پس اون مرد ‏در خانه برادر بزرگ‌تر،
‏واقعاً چقدر ‏می‌شناختیش؟
‏ـ اون‌قدر که اون بشناسه.
‏ـ و این برای تو کافی بود ‏که دارش بزنی
‏و زبون لعنتی‌اش رو ببری؟
‏ـ من دارش نزدم. ‏تو دارش زدی!
‏وقتی در رو باز کردی ‏و اون تخته چوبی رو انداختی.
‏خب، چه حسی داره، شاو؟
‏دیدن مرگ کسی به خاطر اینکه ‏اهمیت ندادی و دقت نکردی؟
‏جکسون و من فقط توسط ‏مادرخوانده‌مون نادیده گرفته نمی‌شدیم.
‏نه، اون فقط یادش نمی‌رفت ‏که یکی دو بار به ما غذا بده.
‏این سیستماتیک بود.
‏در واقع، اجباری بود.
‏اونا جکسون رو هر هفته می‌بردن.
‏هر... لعنتی.
‏و هر بار که برمی‌گشت، ‏کبودی‌های بیشتری داشت،
‏درست مثل من.
‏ـ ببین، درک می‌کنم.
‏تو و جکسون قربانی ‏این سیستم شدید.
‏من، کاملاً درک می‌کنم.
‏اما پسرم... پسرم هیچ ‏نقشی در این ماجرا نداشت.
‏آرون کجاست؟ ‏اون کجاست؟
‏- آرون؟
‏تو آرون رو هم نادیده گرفتی، ‏طبق چیزی که اون می‌گه.
‏ازدواج کرده با شغلش، ‏چه کلیشه‌ای.
‏حتی نتونستی بری ‏به یکی از مسابقه‌های توپش.
‏اون مثل یه سگ گریه کرد،
‏و حتی فکر نکرد ‏که اسم تو رو صدا بزنه.
‏می‌خوای ‏دوباره این کار رو بکنی؟
‏- دیگه ازت نمی‌پرسیم.
‏پسرم کجاست؟
‏- زنده‌به‌گورش کردم. ‏زمان زیادی باقی نمونده.
‏- بهم بگو کجاست. ‏اون کجاست؟!
‏- حالا، می‌تونیم قبل از اینکه ‏اکسیژنش تموم بشه بهش برسیم.
‏باید با هم بریم.
‏ما؟
‏- منظورت از «ما» چیه؟
‏- فکر می‌کنی همه چیز تموم شده، ‏مگه نه؟
‏این تموم نشده.
‏می‌دونم می‌خوای ببینیش.
‏با هم می‌ریم، ‏و من بهت نشون می‌دم.
‏وگرنه، اون می‌میره.
‏- آماده رفتنیم، قربان.
‏- هی، من... من باید ‏اون بچه رو با خودم ببرم.
‏- چی گفتی؟
‏- بهم نمی‌گه کجاست، ‏بنابراین باید خودش بهم نشون بده.
‏- خب، این اتفاق نمی‌افته.
‏- ابداً. ‏- لعنتی.
‏اون رو زنده‌به‌گور کرده. ‏- خدایا.
‏- و اکسیژنش تقریباً داره تموم می‌شه،
‏پس من باید... باید... باید ‏همین الان اون بچه رو با خودم ببرم.
‏همین الان!
‏- یه فکری دارم.
‏- این‌ها رو دستت کن.
‏- من اون‌ها رو دستم نمی‌کنم. ‏و من کل روز رو وقت دارم.
‏آرون نداره.
‏- نگران نباش، ‏نمی‌بندمشون.
‏عجله کن.
‏- وقت رفتنه. ‏بجنبید!
‏ممنونم، کارآگاه.
‏- خیلی خب، آماده‌ای؟
‏- کاملاً.
‏- خیلی خب، یگان ویژه ‏ما رو گم می‌کنه
‏وقتی داریم تو رو منتقل می‌کنیم.
‏زمان زیادی نیست، ‏اما کافیه.
‏- بهتره که باشه.
‏- و اون اینجاست تا مطمئن بشه
‏که تو با شکنجه، جای آرون رو ‏از من بیرون نمی‌کشی.
‏- یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‏- آیا این همون کاریه که می‌خوای بکنی؟ ‏شکنجه‌ام کنی؟
‏- به این جواب نده.
‏- کدوم طرفی باید برم؟
‏- بپیچ سمت راست.
‏- ماشین ۲، دریافت کردی؟ ‏ماشین ۲.
‏- ماشین ۲، بگو.
‏- ماشین ۲، ما دیدِ خودمون رو ‏به ماشین جلویی از دست دادیم.
‏شما دید دارید؟
‏- بله، داریم.
‏- و؟
‏- من، اوه، نمی‌تونم... صدات رو بشنوم. ‏صدات قطع و وصل می‌شه.
‏- داری چیکار می‌کنی؟
‏- باید بذاریم اون‌ها ‏از ما جلو بیفتن.
‏- چی؟ ‏- فقط یه دقیقه یا دو دقیقه.
‏- کارآگاه، ‏داری بهم دستور می‌دی؟
‏- دارم خواهش می‌کنم. لطفاً.
‏- کدوم طرف؟
‏کدوم طرف؟!
‏- سمت چپ.
‏- چرا قتل، ای‌جی؟ هان؟
‏می‌دونم این آدم‌ها کارهای وحشتناکی ‏کردن، اما... اما قتل؟
‏- سعی کردم به روش تو عمل کنم.
‏در واقع، چندین بار.
‏جواب نداد.
‏- آره، خب، کشتن ‏معمولاً قدم بعدی نیست.
‏- الان دیگه توجهت رو جلب کردم، ‏مگه نه؟
‏- هر بچه‌ای که مورد سوءاستفاده قرار گرفته ‏به قتل رو نمی‌آره.
‏- تو نمی‌دونی ‏اون‌ها با ما چیکار کردن.
‏بپیچ راست.
‏- اونا کی هستن، هان؟
‏باز هم هستن؟
‏- ما تنها نبودیم.
‏- چی رو داری بهم نمی‌گی؟
‏هی، چی رو داری ‏بهم نمی‌گی؟
‏اون‌ها باهات چیکار کردن؟
‏اون‌ها باهات چیکار کردن؟!
‏- مجبورمون می‌کردن مبارزه کنیم.
‏هر وقت حوصله‌شون سر می‌رفت...
‏یه باشگاه مبارزه زیرزمینی برای بچه‌ها.
‏این کرکس‌ها ما رو می‌نداختن تو رینگ
‏تا وقتی که فقط یکی از ما ‏سرپا بمونه.
‏- کارش رو تموم کن!
‏- حالا، اگه می‌بردیم، ‏یه امتیازاتی می‌گرفتیم.
‏اما اگه می‌باختیم...
‏احتمالاً یه هفته تو اتاق بهداری بودیم.
‏- یا بدتر...
‏...مرگ.
‏- خدایا. اما این هنوز ‏کارهایی که کردی رو توجیه نمی‌کنه.
‏و پسر من هیچ ربطی ‏به این ماجرا نداشت.
‏- تو نمی‌فهمی. ‏این خیلی بزرگ‌تر از ماست.
‏من فقط نوک ‏کوه یخ هستم، شاو.
‏پلیس‌های فاسد،
‏و این تا بالاترین سطوح ‏ادامه داره.
‏اهداکننده بزرگ.
‏-کدوم اهداکننده بزرگ؟
‏اسلون. اسلون! ‏بندازش! بندازش!
‏-توی ماشین بمون. ‏تقریباً تمومه.
‏- بندازش.
‏- هی!
‏لعنتی، بهم شلیک کردی!
‏-فقط فشارش بده. ‏بعداً ازم تشکر می‌کنی.
‏-اصلاً خبر نداری.
‏این قضیه از من و تو ‏بزرگتره.
‏-افسر مجروح در نبش ‏کپیتول و لیک.
‏یه امدادگر بفرستید.
‏ای‌جی! ای‌جی! اون کجاست؟
‏پسرم کجاست؟
‏-هنوز یه معمای دیگه ‏مونده که حل کنی، شاو.
‏-نه! دیگه تمومه!
‏من هر کاری که ‏ازم خواستی رو انجام دادم!
‏-خفه شو! خیلی نزدیکی،
‏و اون فقط چند دقیقه ‏اکسیژن براش باقی مونده،
‏پس بهتره سؤال‌هات رو ‏با دقت انتخاب کنی.
‏-من از کارِ ‏مددکار اجتماعی سر در آوردم.
‏از کارِ مادرت سر در آوردم.
‏-مادرخوانده‌ام.
‏-اون یارو توی بی.اس.ای. ‏همون... همون دوست‌پسر سابقش.
‏اون یکی رو نمی‌فهمم.
‏-منظورت چیه؟
‏من موضوع مبارزه‌ها رو بهش گزارش دادم،
‏و بعد دانیلا ادعا کرد ‏که من یه بچه شلوغ‌کارم.
‏و چون اون جذابه ‏و مرده یه خوکِ کثیفه،
‏من رو از برنامه خانه برادر بزرگ‌تر ‏اخراج کرد.
‏پس اون کبودی‌ها رو از نزدیک دید ‏و هیچ‌کاری نکرد.
‏-خب باید به ‏پلیس گزارش می‌دادی.
‏باید می‌ذاشتی کارشون رو بکنن.
‏-انجام دادم!
‏- چی؟ ‏- به تو!
‏من به تو گزارش دادم!
‏-داری چی میگی؟
‏-اونا جسدش رو سوزوندن...
‏قبل از اینکه حتی فرصت کنم ‏ببینمش.
‏گفتن که خودش رو کشته...
‏ولی هر دومون می‌دونیم ‏که این اتفاق نیفتاده.
‏-چه اتفاقی افتاد؟
‏-اون... توی آخرین مبارزه‌اش مرد.
‏اون کشته شد...
‏و بعد اونا ردپای خودشون رو ‏پاک کردن
‏با سوزوندن بدنش و ‏چپوندنش توی یه جعبه لعنتی.
‏حتی بهم یه خاکستردان هم ‏ندادن.
‏بهم یه جعبه کفش لعنتی دادن!
‏-ای‌جی، وقتم داره تموم میشه.
‏من هر کاری که ‏ازم خواستی رو انجام دادم.
‏بچه‌ام کجاست؟ ‏-خب، اون لیاقتش بیشتر از اینا بود.
‏-بچه‌ام کجاست؟
‏-پس بهم بگو، شاو--
‏-من هر کاری که ‏ازم خواستی رو انجام دادم. بیخیال.
‏-آیا اگه این قبر آرون بود ‏راضی می‌شدی؟
‏لعنت به این زندگی! لعنتی! ‏نه، نه، نه!
‏چرا داری این کار رو با من می‌کنی؟
‏-تو ما رو ناامید کردی!
‏-چطور ناامیدتون کردم؟
‏-فکر کن، شاو!
‏-به چی فکر کنم؟ ‏-پنج سال پیش رو به یاد بیار.
‏اومدم پیشت.
‏در مورد اون پرورشگاه ‏بهت گفتم.
‏در مورد اون مبارزه‌ها بهت گفتم. ‏فکر کن.
‏-شاو.
‏-اوه، سلام دیکن. ‏چه خبر؟
‏-آره، آم... اون قضیه چی بود؟
‏-چی؟ اوه، اون پسره؟
‏-آره. ‏-نمی‌دونم.
‏یه چیزایی گفت که ‏یه اتفاقات بدی داره میفته
‏توی اون پرورشگاهِ ‏خیابون کالینز.
‏یه چیزی که دولت ازش حمایت می‌کنه،
‏باشگاه مبارزه زیرزمینی ‏یا یه همچین چیزی.
‏-بذار حدس بزنم، اسمش ای‌جی هست.
‏-آره، آره، آره، آره. ای‌جی. می‌شناسیش؟
‏شاید بهتر باشه بریم اونجا ‏و بررسی‌ش کنیم.
‏-ببین، ما تا حالا ‏شیش بار رفتیم اونجا.
‏هیچ خبری نیست. ‏هیچ‌چیزی اونجا نیست.
‏ولی بررسی‌ش می‌کنم.
‏-خیلی خب. خب، مطمئنی ‏کمکم رو نمی‌خوای؟
‏-نه، خودم ردیفش می‌کنم.
‏-باشه. یه کار کمتر ‏دارم که باید انجام بدم.
‏-آره، خیلی خب. ‏-باشه. می‌بینمت.
‏من سپردمش به دیکن.
‏-من پیش دیکن نرفتم. ‏اومدم پیش تو.
‏-اون بهم گفت که حلش کرده.
‏-تو هم مثل بقیه ‏ما رو نادیده گرفتی.
‏-باید خودم ‏بهش رسیدگی می‌کردم.
‏متأسفم. متأسفم.
‏-تو... تو اولین نفری ‏هستی که عذرخواهی می‌کنی.
‏-ببین، اگه می‌تونستم ‏این سیستم رو عوض کنم، حتماً این کار رو می‌کردم.
‏واقعاً می‌کردم.
‏واقعاً امیدوارم از ته دلت گفته باشی.
‏قبل از اینکه برم، ‏یه سرنخ دیگه برات دارم.
‏-نه. نه. پسرم کجاست؟
‏-اونا همیشه بهمون می‌گفتن که این ‏آخرین خونه‌مون خواهد بود
‏توی این محله برای ما.
‏-داری... داری چیکار می‌کنی؟
‏هی.
‏صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‏-فکر کنم وقتشه ‏برادرم رو ببینم.
‏-ای‌جی، نه. نه! نه! ‏- اون اسلحه داره!
‏-ای‌جی، بس کن! ‏خواهش می‌کنم. صبر کن!
‏اسلحه خالیه! ‏خالیه!
‏-همین الان اون اسلحه رو بذار زمین!
‏-بهش شلیک نکن! ‏بهش شلیک نکن!
‏نه، نه!
‏نه، نه، نه، نه!
‏هی، هی، هی، هی، هی! ‏خالی بود!
‏-چی؟ ‏-هی، هی، هی.
‏حق نداری بمیری.
‏به من گوش کن. ‏هی. من بازی تو رو انجام دادم.
‏کاری که گفتی رو انجام دادم. ‏حالا اون کجاست؟
‏زود باش، اون کجاست؟
‏-آخرین خونه در این بلوک.
‏-آخرین خونه؟ ‏-آخرین خونه در این بلوک.
‏خونه جانسون، ‏همون متروکه.
‏آرون!
‏آرون! آرون!
‏آرون!
‏آرون! آرون!
‏-خیلی متأسفم، مت. ‏خیلی دیر رسیدیم.
‏- نه. ‏- اون دیگه رفته.
‏- نه، اون...
‏زود باش.
‏حتماً همینه. ‏اون باید اینجا باشه.
‏بکن، بکن!
‏داریم می‌آییم داخل!
‏اون بیل رو بگیر.
‏زود باش، آرون! آرون!
‏طاقت بیار، آرون.
‏همین‌جاست.
‏اون امدادگر رو بیار اینجا.
‏آرون؟ آرون. ‏زود باش. زود باش. زود باش.
‏بیارینش بیرون! ‏بیارینش بیرون!
‏یک، دو، سه!
‏بسیار خب.
‏گرفتمت. گرفتمت.
‏زود باش، بهش اکسیژن بدین! ‏زود باش.
‏زود باش. زود باش، آرون!
‏زود باش، رفیق! ‏زود باش.
‏بابا. ‏-آره، آره.
‏-بابا.
‏-خوبی رفیق. ‏همه چیز درست می‌شه.
‏باشه. اونا می‌برنت ‏به بیمارستان، باشه؟
‏من پشت سرت می‌آم، باشه؟ ‏من پشت سرت می‌آم، پسر.
‏باشه؟
‏باشه، اونجا می‌بینمت.
‏سوار شو.
‏بسیار خب.
‏می‌تونم از تلفنت استفاده کنم؟
‏ممنون.
‏-الو؟
‏-هی، مندی. منم.
‏وای خدای من، پیداش کردی؟
‏-آره. ‏-آره.
‏-برش گردوندیم. ‏برش گردوندیم.
‏خیلی خب، من رو ‏در بیمارستان ببین.
‏پس من ساعت ۲:۳۰ می‌آم دنبالت ‏از مدرسه،
‏و مامان ساعت چهار از اینجا ‏می‌آد دنبالت.
‏-بابا، من خوبم.
‏-می‌دونم، ولی من هنوزم باباتم ‏و هنوزم نگرانتم.
‏-اون دیگه نمی‌تونه به ما آسیب بزنه.
‏-می‌دونم. ‏-آره.
‏-این چیه؟
‏-مافین شکلاتی.
‏یه کم بخور. شاید اون موز...
‏-مربی‌ت با این موافقه؟
‏پرتقال بخور.
‏-هی!
‏-خیلی خب، ‏خیلی خب، خیلی خب.
‏-خوش برگشتی، کارآگاه. ‏دلت برامون تنگ شده بود؟
‏-خب، آره، به‌جز ‏لری که اینجاست.
‏ولی دلم برای بقیه تنگ شده بود. ‏از دیدنتون خوشحالم.
‏-مواظب خودت باش. ‏-خیلی خب.
‏هی، یه لحظه بیا اینجا.
‏آره.
‏خب، اوم، وقت زیادی داشتم ‏که در مورد این فکر کنم،
‏و می‌دونیم که دیکن ‏دست داشته.
‏-هنوز داریم این کار رو می‌کنیم؟
‏-گوش کن، اسلون یه چیزی گفت.
‏اون گفت که این قضیه ‏از جفت ما بزرگ‌تره.
‏-ما هنوز داریم این کار رو می‌کنیم.
‏خیلی خب، این یعنی چی؟
‏-ای‌جی اشاره کرد که مردی ‏که مجبورش می‌کرده بجنگه،
‏اونا فقط اون رو ‏به اسم اهداکننده بزرگ می‌شناختن،
‏که باعث می‌شه فکر کنم فقط ‏باید رد پول رو بگیریم.
‏-راننده می‌خوای؟
‏-آره. بزن بریم.
‏-اوه، هی. من شما رو می‌شناسم.
‏شما همه‌جا توی اخبار بودین.
‏چه کمکی از دستم برمی‌آد؟
‏-آره، ما به‌خاطر یکی ‏از اهداکننده‌هاتون اینجاییم.
‏-اوه؟
‏-ما باید به پایگاه داده ‏اهداکننده‌هاتون دسترسی پیدا کنیم.
‏داریم کارهای تکمیلی ‏یه پرونده اخیر رو انجام می‌دیم.
‏-اوه بله، اون هم همه‌جا ‏توی اخبار بوده،
‏و نه به شکل خوبی.
‏کلینتون رو بی‌جهت بدنام کردن.
‏-کجا می‌تونیم ‏اون پایگاه داده رو پیدا کنیم؟
‏-اون کار خانم شهردار ریچاردز هست.
‏اون تمام این کارها رو برای ما مدیریت می‌کنه.
‏-همسر شهردار ریچاردز؟
‏-همون یک نفر.
‏اون و همسرش کارهای خیر زیادی ‏برای کلینتون انجام می‌دن
‏و سیستم فرزندخواندگی،
‏اما به نظر نمی‌رسه ‏اینا خبری بشه.
‏به هر حال، دفترش ‏همون‌جا هست.
‏اون یه جورایی بامزه‌ست.
‏- ممنون. ‏- ممنون.
‏-خواهش می‌کنم.
‏-خانم شهردار ریچاردز، ‏سلام، من کارآگاه...
‏-کارآگاه شاو. ‏خوشحالم که می‌بینم سالمی.
‏تو یه قهرمانی. ‏آرون چطوره؟
‏-اون... اون عالیه، ممنون.
‏اوه، ایشون کارآگاه کیز هستن.
‏اشکالی نداره اگه ‏یه لحظه بشینیم؟
‏-بفرمایید.
‏-ممنون.
‏چه کاری از دستم برمیاد؟
‏-در مورد اون پرونده ‏فرزندخواندگی که تازه روش کار کردیم چیزی می‌دونید؟
‏ما فکر می‌کنیم ممکنه ‏ارتباطی به مرگ جکسون وجود داشته باشه.
‏اون برادر ای‌جی هست.
‏-اوه، متاسفم، ‏من چیز زیادی نمی‌دونم
‏از جزئیات، جز اون چیزی که ‏آنلاین خوندم.
‏چطور می‌تونم کمک کنم؟
‏-ما دنبال ‏یه کمک مالی ماهانه بزرگ هستیم،
‏نمی‌دونم، بیست، ‏بیست و پنج هزار دلار.
‏-اوه، خب، من... من واقعاً ‏کسی رو نمی‌شناسم که این کار رو کنه
‏به جز شهر.
‏ما بیشتر بودجه رو تامین می‌کنیم
‏فقط برای اینکه ‏خونه‌ها سرپا بمونن.
‏-پس از دفتر شهردار ریچاردز ‏میاد؟
‏-خب، از نظر فنی از ‏ایالت میاد،
‏اما همسرم ‏حامی بزرگ فرزندخواندگیه
‏و پول زیادی رو ‏به اون سمت اختصاص می‌ده.
‏این بچه‌ها ‏آینده ما هستن، می‌دونید؟
‏-همین‌طوره. قطعا هستن.
‏فکر کنم همین. ممنون.
‏-وظیفه بود.
‏-اون حالت رو توی ‏چشمات داری.
‏-یه حدسی دارم.
‏-چی؟
‏-هنوز نمی‌دونم. ‏دنبال من بیا.
‏-اوه، نه، ایشون در حال مکالمه هستن. ‏نمی‌تونید...
‏-من همون‌ام. ‏اون...
‏-متاسفم قربان. ‏اونا همین‌جوری سرشون رو انداختن و اومدن تو.
‏-عیبی نداره، چلسی.
‏من... من باید بعداً بهت زنگ بزنم.
‏کارآگاه شاو، قهرمان.
‏چه کاری از دستم برمیاد؟
‏-چرا در مورد اون مرد ‏به من چیزی نگفتی؟
‏-اون مرد؟ ‏-آره.
‏همون مردی که بچه‌های پرورشگاهی رو مجبور می‌کرد
‏وارد باشگاه مبارزه زیرزمینی بشن.
‏-نمی‌دونم داری در مورد چه کوفتی حرف می‌زنی.
‏-همون مرد. کسی که ای‌جی و جکسون
‏هر هفته پیشش برده می‌شدن و مجبور بودن با بقیه بچه‌ها مبارزه کنن
‏برای سرگرمی و منفعت مالی خودش.
‏من دارم در مورد تو حرف می‌زنم.
‏-من؟ ‏-آره.
‏-گورت رو از دفتر من گم کن.
‏-ما با همسرت صحبت کردیم.
‏اون گفت که داشتی پول قابل توجهی می‌فرستادی
‏به آژانس فرزندخواندگی.
‏-با همسرم حرف زدی؟
‏-چرا این‌قدر پول؟
‏-چون دارم سعی می‌کنم ‏به این بچه‌ها کمک کنم.
‏-چرت نگو. ‏-ببخشید؟
‏-من یه حس... واقعاً ‏چندش‌آوری توی معده‌ام داشتم
‏دفعه آخری که توی اداره دیدمت.
‏-رفیق، این حس خوبی نیست.
‏-آره، و بعد دوباره همون حس رو داشتم
‏وقتی دفعه بعد دیدمت.
‏پس یکم عمیق‌تر بررسی کردم،
‏و فهمیدم که دیکن و اسلون
‏داشتن کارهای دیگه‌ای می‌کردن که شهرداری پولش رو می‌داد.
‏و بعد، اون خونه‌های فرزندخواندگی بودن.
‏شماها بهشون پول می‌دادین که بچه‌ها رو براتون بیارن،
‏سرسپردگی و آزارها رو مخفی کنید،
‏و بعد به فرستادن پول براشون ادامه می‌دادین.
‏-درست گفتم؟
‏-به خاطر این کار، کاری می‌کنم که نشان‌هاتون رو ازتون بگیرن.
‏-می‌دونی، شرط می‌بندم خیلی سریع تاییدیه می‌گیریم
‏اگه با چند تا از این بچه‌ها حرف بزنیم.
‏-فکر کنم چند نفر تا حالا بودن.
‏-فکر می‌کنید خیلی زرنگید، ‏هر دوتون، هان؟
‏شما نمی‌تونید هیچ کدوم از اینا رو ثابت کنید، ‏و می‌دونی چی خنده‌داره، شاو،
‏اینکه تو تقریبا برای یه روز قهرمان بودی، اما حالا...
‏-می‌دونی چی واقعاً خنده‌داره
‏اینکه وقتی بدونی ‏کجا رو نگاه کنی،
‏پیدا کردنش واقعاً سخت نیست.
‏ببین، همه جا ‏دوربین هست.
‏من می‌تونم تو رو تا خود صحنه ردیابی کنم.
‏می‌تونم ردت رو بگیرم که داری می‌ری ‏توی باشگاه بوکس،
‏و می‌تونم رد اون بچه‌ها رو بگیرم که
‏با کبودی یا بدتر از اون خارج می‌شن.
‏-تکنولوژی، عزیزم.
‏-من به اون بچه‌ها یاد دادم که مرد باشن.
‏من به اون‌ها نظم رو یاد دادم.
‏-تو بهشون یاد دادی که قاتل بشن ‏قاتل‌هایی که نمی‌تونن با خودشون کنار بیان.
‏می‌خوام وقتی تو زندان می‌پوسی ‏به این موضوع فکر کنی،
‏و بعدش... بعدش می‌بینیم ‏که چه جور آدمی می‌شی.
‏-شهردار ریچاردز، شهردار ریچاردز.
‏شما متهم هستید ‏که سردسته
‏یک باشگاه مبارزه زیرزمینی ‏با نوجوانان تحت سرپرستی ما بودید.
‏چه حرفی برای گفتن دارید؟
‏-بدون شرح.
‏- آقای شهردار، ‏این طرف. ما یه سوال داریم.
‏- حرفی ندارید؟
‏صبر کنید، صبر کنید. آقای شهردار، صبر کنید.
‏چه حرفی برای گفتن دارید؟
‏شهردار، حرفی برای گفتن ندارید؟
‏-اون رو از جلوی صورت من ببر کنار.
‏-هنوز داریم این کار رو انجام می‌دیم؟
‏-کدوم کار رو؟
‏-بازنشسته شدن.
‏-بسیار خب.
‏برمی‌گردم، ‏ولی فقط پاره‌وقت، باشه؟
‏باید پدر بهتری باشم،
‏و یه نفر باید ‏اون پرونده‌هایی رو کشف کنه
‏که دیکن ازشون غفلت کرده، پس...
‏-باید زیاد باشن. ‏می‌خوای اون‌ها رو بگیری؟
‏-آره. آره. ‏من اون بچه‌ها رو ناامید کردم.
‏-هی، تو هیچ‌کس رو ‏ناامید نکردی.
‏تو بهترین پلیسی هستی که تا حالا داشتم.
‏تو اون پرونده رو تو یه روز حل کردی.
‏این خودش یه نوع رکورده.
‏کلی بچه دیگه اون بیرون هستن ‏که قطعاً به کمک تو نیاز دارن.
‏کیز دیروز اومد پیشم.
‏گفت که می‌خواد ‏این پرونده‌های راکد رو با تو کار کنه.
‏-آره؟ در مورد شهردار چی؟
‏-هنوز منتظر دادگاهه،
‏ولی اون‌ها قرار نیست ‏بهش رحم کنن.
‏مخصوصاً وقتی بچه‌ها در میون باشن.
‏-خوبه.
‏-خیلی خب. می‌تونی از ‏فردا با این شروع کنی.
‏برو به بازی آرون.
‏-واقعاً؟
‏-آره.
‏-مطمئنی؟
‏باشه. باشه.
‏-از طرف یه پدر به یه پدر دیگه.
‏- تو کارت درسته، هاس.
‏-من کارم درسته.
‏- در تازه‌ترین اخبار ‏از باشگاه مبارزه زیرزمینی
‏پرونده سوءاستفاده از بچه‌های تحت سرپرستی
‏علیه شهردار سابق ‏استیون ریچاردز،
‏به نظر می‌رسه دادستان منطقه کلینتون ‏شاهد اصلی خودش رو پیدا کرده،
‏کارآگاه رابرت اسلون،
‏که به عنوان یکی از کثیف‌ترین ‏پلیس‌های حقوق‌بگیر شهردار شناخته می‌شه.
‏اگر محکوم بشه، شهردار سابق
‏ممکنه تا ۲۰ سال ‏زندان در انتظارش باشه.
‏♪ باد عوض شد همون روز اولی ‏که از اینجا گذشتی ♪
‏♪ ذرت‌ها رو چیدم، ‏تمیز شستمشون ♪
‏♪ حالا هر چیزی ‏که قبلاً اتفاق افتاده ♪
‏♪ مثل یه تصویر مبهمه ♪
‏♪ و همه‌ش به خاطر توئه ♪
‏♪ و حالا می‌بینم که این شهر ‏برام مثل یه غریبه‌ست ♪
‏♪ یه زمانی گولِ ‏کادیلاک‌ها و شیرین‌زبونی‌ها رو می‌خوردم ♪
‏♪ و هیچ‌کس شبیه تو نیست ♪
‏♪ شبیه تو نیست ♪
‏- هی.
‏-هی. مت.
‏بالاخره اومدی.
‏-نمی‌خواستم این رو از دست بدم.
‏♪ یه گروه موسیقی رژه ‏توی یه روز آفتابی ♪
‏♪ دو تا چشم زیبا ‏یا یه صورت قشنگ ♪
‏اوه، باشه، باشه. ‏اشکالی نداره، اشکالی نداره.
‏خیلی خب، تو می‌تونی.
‏♪ روی سنگ‌های سخت ‏و باستانی دراز بکش ♪
‏خدای من... ‏- اه، بیخیال.
‏-دیدی چی شد؟ ‏زود باش داور!
‏خیلی خب، خیلی خب، ‏حالا شروع کنیم.
‏خیلی خب، بریم، ‏بجنبید بچه‌ها، بزنید بریم!
‏بجنب آرون!
‏♪ هنوز خیلی دیر نشده ♪
‏♪ و می‌دونم زمان‌هایی هست ‏که باید دنبالت بدوم ♪
‏آره! خیلی خوبه! عالیه!
‏اوه، آره!
‏-تو بازنشسته نشدی، شدی؟
‏-می‌دونی چیه؟ ‏من اینجام. الان اینجام.
‏-می‌دونم. اشکالی نداره.
‏تو ذاتت اینه.
‏کارت همینه.
‏بخشی از همون دلیلی هست که عاشقتم.
‏ممنونم.
‏-برای چی؟
‏-برای آرون.
‏برای پیدا کردنش ‏و برای نجات دادنش.
‏-اون پسر منه، مندی.
‏-می‌دونم. ‏-اون پسرِ ماست.
‏می‌دونم، می‌دونم، ‏ولی تو تسلیم نشدی.
‏-من هر کاری برای اون بچه می‌کنم. ‏و برای تو.
‏-خب، امشب لازانیا درست کردم.
‏می‌خوای... می‌خوای به ما ملحق بشی؟
‏بیا دیگه، ‏این‌قدر شوکه نشو.
‏ما خانواده هستیم.
‏-دلم برای لازانیای تو تنگ شده.
‏بله، من اونجا خواهم بود.
‏آره.
‏♪ هنوز خیلی دیر نشده ♪
‏- بجنب، بجنب.
‏♪ و در جنگل ‏خانه‌ام را ساختم ♪
‏♪ روی سنگ سخت ‏و باستانی دراز کشیدم ♪
‏♪ و اگر قلبم ‏به‌طریقی از کار بایستد ♪
‏♪ به امید تکیه خواهم کرد ♪
‏♪ که هنوز خیلی دیر نشده ♪
‏♪ و می‌دانم زمان‌هایی هست ‏که باید دنبالت بدوم ♪
‏♪ هرچه از من دورتر شوی ‏اشتیاق بیشتر می‌شود ♪
‏♪ و از این متنفر خواهم بود، ‏اما باز هم تو را می‌خواهم ♪
‏♪ آره، ازش متنفر خواهم بود، ‏اما الان باز هم تو را می‌خواهم ♪
‏♪ چون حتی وقتی ‏گل پژمرده می‌شود ♪
‏♪ چیزی کنارش هست ♪
‏♪ یک دست یاری‌رسان ‏یا بوسه‌ای برای خداحافظی ♪
‏♪ تا راهش را آسان کند ♪
‏♪ در جنگل خانه‌ام را ساختم ♪
‏♪ روی سنگ سخت ‏و باستانی دراز کشیدم ♪
‏♪ و اگر قلبم ‏به‌طریقی از کار بایستد ♪
‏♪ به امید تکیه خواهم کرد ♪
‏♪ که هنوز خیلی دیر نشده ♪
‏-سلام، شهردار ریچاردز.
‏♪ بیا جلو ♪
‏♪ چالش رو قبول می‌کنی؟ ♪
‏♪ بیا جلو ♪
‏♪ تعادلت رو محک می‌زنم ♪
‏♪ بیا جلو ♪
‏♪ نمی‌تونی خشونت رو تحمل کنی ‏(بیا جلو) ♪
‏♪ پس دمت رو ‏بذار لای پات ♪
‏♪ و در سکوت برو ♪
‏♪ بیا جلو ♪
‏♪ نمی‌تونی این داغی رو تحمل کنی ♪
‏♪ بیا جلو ♪
‏♪ این آدم‌خوار ‏تشنه‌ی گوشته ♪
‏♪ بیا جلو ♪
‏♪ و من آماده خوردنم ‏(بیا جلو) ♪
‏♪ پس اگه ترسیدی ‏بزن به چاک ♪
‏♪ قبل از اینکه له بشی ♪
‏♪ بیا جلو ♪
‏♪ پول رو بهم نشون بده، ‏شکوه رو بهم نشون بده ♪
‏♪ یه لحظه بهم وقت بده تا نشون بدم ‏بذار داستان رو برات تعریف کنم ♪
‏♪ یه لطف در حقم کن، وانمود کن که اسمم ‏توی خیابون نبوده ♪
‏♪ اگه رفیق منی مشکلی نداری که ‏این گرما رو نگه داری ♪
‏♪ اگه دشمن منی، پس ‏دور شو که هیچ عشقی دریافت نمی‌کنی ♪
‏♪ تصور کن روحت داره فرار می‌کنه، ‏فقط اون بالا شناوره ♪
‏♪ یه روز دیگه، یه دلار دیگه، ‏پول رو خیلی زرنگ درآوردم ♪
‏♪ آه، فرقی نمی‌کنه ‏اگه غیرقانونی باشه ♪
‏♪ در هر صورت قراره به چیزی که می‌خوایم ‏برسیم و سریع هم بهش برسیم ♪
‏♪ اگه سر راهم باشی، محتویات این ‏خشاب رو حس می‌کنی ♪
‏♪ من گانگستر نیستم، ولی می‌دونم ‏گانگسترها جاشون تو آشغالدونیه ♪
‏♪ من آدم ضعیفی نیستم، بیا، ‏بذار ببینم خودت رو آدم احمقی نشون می‌دی ♪
‏♪ یه پسربچه هم نیستم که ‏حرفای گنده گنده بزنه ♪
‏♪ من یه آدم سردم، هیچ‌وقت ‏منو بدون اسلحه پیدا نمی‌کنی ♪
‏♪ درام می‌خوای، برات دارم ‏انگار که برادوی باشه ♪
‏♪ نخواستی گوش بدی، حالا ‏مجبوری به روش سخت یاد بگیری ♪
‏♪ بیا جلو ♪
‏♪ چالش رو قبول می‌کنی؟ ♪
‏♪ بیا جلو ♪
‏♪ تعادلت رو محک می‌زنم ♪
‏♪ بیا جلو ♪
‏♪ نمی‌تونی خشونت رو تحمل کنی ‏(بیا جلو) ♪
‏♪ پس دمت رو ‏بذار لای پات ♪
‏♪ و در سکوت برو ♪
‏♪ بیا جلو ♪
‏♪ نمی‌تونی این داغی رو تحمل کنی ♪
‏♪ بیا جلو ♪
‏♪ این آدم‌خوار ‏تشنه‌ی گوشته ♪
‏♪ بیا جلو ♪
‏♪ و من آماده خوردنم ‏(بیا جلو) ♪
‏♪ پس اگه ترسیدی ‏بزن به چاک ♪
‏♪ قبل از اینکه له بشی ♪
‏♪ تو با من مهربونی ♪
‏♪ از دل تاریکی ♪
‏♪ تو اسم جدیدی رو صدا می‌زنی ♪
‏♪ تو از سایه‌ها ‏بیرون می‌آیی ♪
‏♪ تو باعث شدی حس ‏جدیدی داشته باشم ♪
‏♪ شاید یک روز ‏منو با خودت ببری ♪
زيرنويس از مهدي shine021
FilmYar