« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
‫« جابجایی »
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
‫خب، خب، خب، همینجا وایسید. ‫اسم من آلیه.
‫شاید براتون عجیب باشه، ‫ولی این بدترین روز زندگیم نیست.
‫اوه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫اون مال خیلی وقت پیشه، مال وقتی که بچه بودم.
‫از وقتی که یادم میاد،
‫کنجکاوی همیشه کار دستم می‌داد.
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
‫اوه، سلام، بابا. ام... اه...
‫تشنه‌ای؟
‫آلی، هیچ‌وقت به هیچ موجود دیگه‌ای اعتماد نکن.
‫آلی کوچولوی من!
‫برات یه کلاه برداشت جدید درست کردم.
‫اون از جزیره رفته بیرون.
‫از جزیره رفتی بیرون؟
‫مامان، باورت نمی‌شه چی دیدم!
‫باور نکردنی بود.
‫یه برگ‌هایی بودن که چشم داشتن.
‫اوه، اوه، یه ماهی بزرگ با پولک‌های رنگین‌کمونی بود که بهم لبخند زد.
‫واقعاً؟ ماهی بزرگ رنگین‌کمونی؟
‫برام مهم نیست! حق نداری از جزیره بری بیرون.
‫- آخه چرا؟ ‫- چون خطرناکه، به این دلیل.
‫ما نگرانتیم.
‫نمی‌فهمم چرا انقدر بزرگش می‌کنین. ‫فقط داشتم یکم می‌گشتم.
‫پسرم، پوکوها قرار نیست کنجکاو باشن.
‫شعارمون چیه؟
‫- «امروز پنهان شو تا فردا زنده بمونی.» ‫- دقیقاً.
‫برای همینه که دماغ پوکوییمون رو داریم،
‫که بتونیم خطر رو بو بکشیم و ازش دوری کنیم.
‫ما همه‌چی رو بو می‌کشیم، ولی همه‌چی که تهدید نیست.
‫می‌دونی چیه؟ دیگه بسه. قصه رو براش تعریف می‌کنم.
‫کالو! نه...
‫وایسا. قصه؟
‫همون قصه‌ی معروف؟ ‫می‌خوام بشنومش.
‫برای شنیدن درباره‌ی... گرگ خیلی بچه‌ست. ‫شب‌ها کابوس می‌بینه.
‫نمی‌بینم. مامان‌بابای لاد بهش گفتن.
‫فکر نکنم خوب باشه از مامان بابای لاد الگو بگیریم.
‫وای خدایا، بیخیال.
‫- چی... ‫- باید بدونه!
‫مامان‌بزرگ؟
‫وقتی باد با صدایی وهم‌آلود لای دره‌ها سوت می‌کشید،
‫اون موجود تاریک در شبی سیاه و بی‌ابر بیرون اومد.
‫ویرانگر بزرگ که آتش جهنمی به پا کرد
‫و دره رو به آتیش کشید.
‫اوه، وای. این قراره خیلی خفن باشه!
‫می‌شه یکم شدتش رو کم کنی، لطفاً؟
‫نه!
‫همه‌چی از خیلی وقت پیش شروع شد،
‫وقتی دره جای کاملاً متفاوتی بود.
‫پوکوها همیشه مثل الان روی جزیره زندگی نمی‌کردن.
‫اونا بین بقیه‌ی حیوانات زندگیش می‌کردن...
‫و همه از گرگ درنده‌ای که توی دره پرسه می‌زد می‌ترسیدن.
‫اما بعد همه‌چی عوض شد.
‫موجود خیلی عظیمی وارد دره شد،
‫زوها، باغ‌های متحرک باشکوه.
‫با خرد و مهربونی بی‌پایانشون، زوها هدیه‌ای به موجودات دادن.
‫روی شاخه‌هاشون غلافی جادویی و درخشان رشد می‌کرد،
‫که قدرت شگفت‌انگیزی داشت تا یک موجود رو به موجودی دیگه تبدیل کنه.
‫اون غلاف‌ها بهشون این توانایی رو داد که همدیگه رو بفهمن،
‫و همین باعث شد بهم نزدیک‌تر بشن.
‫اما گرگ،
‫که از دست دادن کنترل دره عصبانی شده بود،
‫از این روش جدید بیزار بود،
‫پس هدیه‌ی زوها رو دزدید تا خودش رو به هیولا تبدیل کنه.
‫تا تبدیل بشه به گرگ آتشین!
‫و برای نابود کردن غلاف‌ها، به زوها حمله کرد!
‫چهارتای اول رو کشت!
‫و باقی رو فراری داد.
‫باعث ریزش کوه شد،
‫که یه سد درست کرد.
‫و زوهای باقی مونده رو برای همیشه از دره تبعید کرد.
‫بدون زوها، اون موجودات دره رو
‫به زندگی پر از ترس و بی‌اعتماد برگردوند.
‫و گرگ آتشین تا همین امروز هنوز حاکم دره‌ست.
‫هوم؟ خیلی خوب بود، نه؟
‫اه.
‫اه»؟» ‫اه یعنی چی؟
‫پس خون و دل‌وروده‌ش کو؟ صحنه‌های خونین؟
‫مثلاً گرگ آتشین کاج‌تیغی‌ها رو تیکه‌پاره کنه
‫و با دل‌وروده‌شون جشن بگیره؟
‫اون‌وقت خفن می‌شد.
‫می‌دونی چیه؟ این پسر خودته.
‫ما دوستت داریم. فقط می‌خوایم در امان باشی.
‫- می‌دونم. ‫- دور‌وبرت رو ببین، کوچولو.
‫اینجا، این پوکوها،
‫تنها چیزیه که لازم نیست ازشون بترسی.
‫برای همینه که داریم جشن می‌گیریم،
‫تا بابت برداشت پیپلت‌ها شکرگزاری کنیم.
‫ما واقعاً خوش‌شانسیم که همه‌ی اینا رو داریم.
‫آماده، شروع، پیپلت رو پاس‌کاری کنید!
‫یه جاوان؟
‫می‌دونم که نباید کنجکاو باشیم...
‫آلی!
‫می‌تونم بوت رو یه جایی همین اطراف حس کنم.
‫هی، کجایی؟
‫هی، بابا، نگران نباش. خطرناک نیست.
‫باهوشه. ببین.
‫این حرکتو بهش یاد دادم.
‫یادش دادم چطوری غذا بخوره.
‫آلی.
‫چیکار کردی؟
‫آره، همون بود. بدترین روز زندگیم.
‫اون ضرب‌المثله چی بود؟ ‫کنجکاوی گربه رو کشت.
‫نمی‌دونم گربه چیه،
‫ولی کنجکاوی من قطعاً پوکوها رو به فنا داد.
‫جاوان‌ها دارن همه‌چی رو می‌خورن.
‫هر سال هم تعدادشون بیشتر می‌شه.
‫- فقط برمی‌دارن، برمی‌دارن، برمی‌دارن. کارشون همینه. ‫- ولی خب آذوقه‌ی اضطراری چی؟
‫تموم شده.
‫انبار تقریباً خالیه.
‫قراره چطوری توی زمستون دووم بیاریم؟
‫باید پیپلت بیشتری پیدا کنیم وگرنه... وگرنه...
‫وگرنه چی؟
‫از گرسنگی می‌میریم.
‫اه، بابا.
‫هی، بابا، من با استتار برگی رفته بودم روی سطح.
‫و من... و من تونستم اینو پیدا کنم.
‫چرا باید به اون جاوان غذا می‌دادم؟
‫چرا؟ ها؟ آخه مشکل من چیه؟
‫کار می‌کنه؟
‫بابا، کار می‌کنه!
‫همه گوش کنید!
‫من راه‌حل رو پیدا کردم!
‫آره، آره، آره، آره!
‫آه، خوبه.
‫خب، ببین کی اینجاست.
‫یه قهرمان.
‫بجنب، بیا جلو.
‫کیسه‌ی گنده‌ی پری خنک! ‫بیا منو بگیر.
‫منتظر چی هستی؟ یالا بیا!
‫بیا منو بگیر!
‫غلاف درخشان؟
‫قصه‌ی مامان بزرگ...
‫واقعیه.
‫نه، نه، نه، من از اینجا میرم، نه.
‫دیگه هیچی رو تغییر نمیدیم. نه.
‫نیازی به این غلاف‌های جادویی مسخره نداریم. نه.
‫اینا همه‌ش تقصیر توئه، جاوان احمق!
‫آلی!
‫زودباش.
‫آلی! سلام؟
‫آلی!
‫سرم.
‫آلی!
‫خودتی؟
‫آره. این پایینم!
‫پیداش کردم! بچه‌ها، پیداش کردم.
‫توی گوداله! ‫توی یه گودال خیلی، خیلی تاریکه.
‫- اونجا چیکار می‌کنی؟ ‫- گیر کردی، عزیزم؟
‫کجات درد می‌کنه؟ ‫مچ پا؟ پا؟ دست؟ دنده؟ کمر؟
‫- نگو که سرته! ‫- نه، سرم نیست.
‫فقط یکم حالم عجیبه.
‫خب بیا بیرون دیگه.
‫دارم میام.
‫جاوان!
‫چی؟ چی؟ کجا؟ کجا؟
‫وایسا، وایسا، وای. من یه...
‫نه، نه، نه. من یه...
‫جاوان!
‫نه، مامان! کمک، کمکم کن!
‫مامان، منم!
‫آلی؟
‫کمکم کن.
‫می‌ترسم، مامان.
‫صدای آلی... از اون پرنده میاد؟
‫خب، این یعنی...
‫پرنده آلی رو خورده!
‫جاوان آلی رو خورده!
‫نه! آلی!
‫- کالی! ‫- اون جاوان آلی رو خورده!
‫وای!
‫جزیره‌ی پوکو؟
‫آه!
‫وای!
‫آه!
‫جاوان! جاوان! جاوان!
‫سلام!
‫آه! آه! آه!
‫برید عقب! از... از من دور شید!
‫وایسا، صبرکن، صبرکن.
‫- اه، آیوی؟ ‫عقب وایسید!
‫- بله، لیلی؟ ‫- به نظرت یکم عجیب نیست؟
‫یکم؟ ببین باهاش چیکار کردی، آیوی.
‫برید عقب!
‫وایولت، انقدر گنده‌ش نکن.
‫حالش خوبه.
‫سلام، رفیق گنده. حالت چطوره؟
‫عقب وایسا. هی، عقب وایسا. عقب وایسید.
‫چه روش عجیبی برای تشکر کردن. ‫من جونت رو نجات دادم.
‫اه، ما جونت رو نجات دادیم.
‫اگه منظورت از «ما» خودمم، اونم کاملاً تنها، بدون کمک شما، مثل همیشه،
‫اون‌وقت آره، ما نجاتت دادیم.
‫عقب وایسا! تکون نخور. ‫تو. و تو. تو!
‫از این استفاده می‌کنم‌ها!
‫اون چوب رو بذار زمین.
‫وای، مغزشو خراب کردی.
‫من مغزش رو خراب نکردم.
‫سلام. ‫اسم من آیویه. اینا هم خواهرامن.
‫ام، خودمون هم می‌تونیم خودمونو معرفی کنیم.
‫- من وایولتم. ‫اون وایولته.
‫- اون لیلیه. ‫- سلام!
‫فقط یه کوچولو، یکم مراقبت پزشکی لازم داری،
‫برای همین می‌خوام ببرمت به صخره‌ی جاوان.
‫ها؟ صخره‌ی جاوان؟
‫آره، خونه، اونجاست.
‫من به صخره‌ی جاوان نمیام! اونجا خونه‌ی من نیست!
‫باشه، رفیق. آروم.
‫صخره‌ی جاوان هرچی که برای درمانت لازم هست رو داره.
‫- به من اعتماد کن. ‫- اعتماد کنم؟ به تو؟
‫خیلی خنده‌داره.
‫شاید اون سقوط گوشش رو بهم ریخته.
‫حرفم رو می‌فهمی؟
‫اوه، می‌فهمم. خیلی هم خوب می‌فهمم که تو و این حقه‌بازی‌ها، دزدی...
‫من... وایسا، وایسا، وایسا. من...
‫من حرفتو می‌فهمم.
‫چطوری دارم حرف تورو می‌فهمم؟
‫چون گیر افتادم.
‫چون توی بدن یه جاوان گیر افتادم!
‫این پرها رو ازم جدا کنید! جداشون کنید!
‫این پرها رو از تنم بکنین!
‫وای نه، دیگه رفتنیه. ما چیکار کردیم؟
‫- ما؟ منظورت اینه که اون چیکار کرد؟ ‫- گیر افتادم!
‫هیچ کمکی نمی‌کنی!
‫من توی این بدن گیر کردم! کمک! یکی کمکم کنه!
‫کمک به تو؟ اول به من کمک کن!
‫اینجا دارم سرگین قل میدم! ‫می‌خوای از سر راهم بری کنار یا نه؟
‫تو هم می‌تونی حرف بزنی؟
‫آره، درسته، نابغه، و دارم با تو حرف می‌زنم.
‫حالا گمشو کنار. تکون بخور.
‫می‌شه انقدر طولش ندی؟
‫چقدر باید منتظر این سرگین بمونم؟
‫حالا تو هم می‌خوای مخمو بخوری؟ ‫اول اون احمق، و حالا تو!
‫لازم نیست داد بزنی.
‫از کجا باید بدونم؟ ‫واسه من شبیه‌ یه خاک توپی کوچولوئه.
‫ام، آیوی، الان داره با حشره‌ها حرف می‌زنه.
‫درباره‌ی سرگین. آیدی، داره درباره‌ی سرگین حرف می‌زنه. ‫بهش بگو چیکار کردی.
‫- هوم، منظورت نجات قهرمانانه‌ی جونشه؟ ‫- فکر کنم منظورش اون، امم، اون یکی چیزه؟
‫چیزای دیگه! جمع!
‫دارین درباره‌ی چی حرف می‌زنین؟
‫خب، باشه. وقتی داشتم نجاتت می‌دادم،
‫ممکنه یکم توانایی شنا کردنت رو دست بالا گرفته باشم.
‫- وایسا. سر منو بردی زیر آب؟ ‫- و؟
‫و بعدش هم شاید اتفاقی به یه سنگ‌ریزه کوبیده باشمت.
‫چیکار کردی؟
‫یه چیز دیگه هم بود...
‫باشه، کافیه!
‫لیز بودی. و البته حسابی هم سنگین. ‫منم فقط یه دستم آزاد بود!
‫وایسا، وایسا، وایسا، خودتی!
‫تو همون جاوان قهرمانی که منو هل داد توی گودال.
‫آره! من یه قهرمانم.
‫به لطف من، الان از دست اون موش کوچولوی عصبانی در امانی.
‫اون موش کوچولو خود منم!
‫و این‌که موش نیستم، پوکوام!
‫پوکو؟ پوکو دیگه چیه؟
‫دیگه داره کلمه می‌سازه. ‫هنوز فکر می‌کنی مغزش رو خراب نکردی؟
‫- من مغزشو خراب نکردم! ‫- اون مغزتو خراب کرده.
‫در بهترین حالت، یه ضربه‌ی مغزی خفیف داری، برای همین باید ببریمت خونه.
‫باز از اون کلمه استفاده کردی، «خونه». ‫منظورت چیه؟
‫- صخره‌ی جاوان. ‫- صخره‌ی جاوان خونه‌ی من نیست.
‫- اون چیه؟ ‫- الان وقت سوال نیست.
‫خوشش نمیاد ازش سوال بپرسن.
‫مشکلی ندارم! ‫فقط چیزی برای پرسیدن وجود نداره،
‫پس کاری که میگم رو بکن و پرواز کن!
‫من نمی‌تونم پرواز کنم! ولم کن!
‫- آیوی... ‫- باشه، نقشه‌ی دوم.
‫اگه نتونه بوشو حس کنه، نمی‌تونه بخورتش.
‫لیلی، نگهش دار. ‫وایولت، سرگین رو بمال بهش.
‫- چی؟ ‫- من به اون چیزه دست نمی‌زنم.
‫واقعاً می‌میری اگه فقط یه بار به حرف من گوش کنی؟
‫اه، خیلی دستور میدی!
‫نه، نه! اون‌طوری نه! اینجوری.
‫می‌بینی پرها چطوری دارن گلی می‌شن؟
‫سرگین رو تا ته روی ساقه‌ی پر فرو کن.
‫اوه، چقدر نازه. مثل یه نوزاد سرگینه.
‫خب، شما دوتا به صخره‌ی جاوان برید. ‫لیلی، تا من برگردم تو مسئولی.
‫- هورا! ‫- چی؟
‫- من بزرگ‌ترم! ‫- موضوع بزرگ‌تر بودن نیست.
‫- از کی؟ ‫- از اونجایی که من بزرگ‌ترم.
‫حالا همون کاری رو بکن که به لیلی گفتم بهت بگه انجام بدی!
‫- دیکتاتور لعنتی. ‫- موفق باشی، نوزاد سرگین!
‫زودباش! عجله کن!
‫سرجات بمون. بهم اعتماد کن.
‫ها، به تو اعتماد کنم؟
‫گرگ آتشین؟
‫بابا راست می‌گفت؟
‫غلاف‌های مسخره، پرنده‌های احمق.
‫تبدیل شدن‌های مسخره.
‫اه.
‫سلام!
‫اه!
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- هیس، یه گرگ آتشین این دور و براست!
‫گرگ آتشین؟ کجاست؟
‫- گرگ آتشین دیگه چیه؟ ‫- هیس. فکر کنم رفت.
‫وایسا. من تو رو می‌شناسم. ‫خیلی وقت پیش همو ندیدیم؟
‫- آره. ‫- می‌دونستم!
‫یه لحظه پیش، جزو خیلی وقت پیش حساب میشه دیگه، درسته؟
‫- نه. ‫- خب پس نه.
‫ولی من تنها بوگل این دریاچه‌ام، پس آره!
‫تو کی هستی؟
‫آره، درباره‌ی اون... ام...
‫توضیحش سخته. ‫من توی بدن اشتباهی‌ام.
‫اوه، بدن اشتباهی.
‫باحال به نظر میاد. چطوری اینجوری شدی؟
‫افتادم توی این گودال،
‫و اونجا یه غلاف درخشان بود که مادربزرگم درباره‌ش تعریف کرده بود،
‫مال زوها.
‫اون موجودات باغ‌شکل متحرک که مال خیلی وقت پیشن.
‫چرا دارم خودمو اذیت می‌کنم؟ ‫هیچ منطقی نداره.
‫غلاف درخشان قشنگی بود؟
‫آره.
‫آره، دیدمشون.
‫دیدی؟ کجا؟ می‌دونی یکی دیگه‌ش کجاست؟
‫هوم، آره، می‌دونم.
‫می‌بینیش؟ درست اون طرف بیشه‌ست.
‫دنبال اون درخت بزرگ، گرد و خشک بگرد.
‫گرفتم. غلاف درخشان. درخت بزرگ خشکیده.
‫- ممنون! راستی اسمت چیه؟ ‫- بوگل. اسم تو چیه؟
‫آلی. ممنون، بوگل.
‫درخت بزرگ گرد خشکیده، غلاف درخشان.
‫- درخت بزرگ گرد خشکیده، غلاف درخشان. ‫- ام، سلام.
‫رفیق! اون بخش رو یادت رفته که خیلی واضح گفتم «همونجا بمون»؟
‫دوباره یه پوکو شو. درخت رو پیدا کن. غلاف درخشان. دوباره یه پوکو بشو.
‫- یه ماهی خندون بهم گفت. ‫- ماهی خندون. غلاف‌های جادویی درخشان.
‫- یه ماهی که لبخند می‌زد بهم گفت. وای! ‫- داره بدتر میشه.
‫خب، بسه!
‫دوباره به خودت صدمه می‌زنی.
‫چی لازم داری؟
‫من... من اون غلاف رو لازم دارم.
‫من... اون غلافو لازم دارم تا برگردم، باشه؟
‫پوکو بشم. پوکو.
‫پس وقتی این غلاف جادویی رو پیدا کردی، ‫قول میدی به صخره‌ی جاوان بیای؟
‫- آره، باشه، هرچی. ‫- خیلی‌خب.
‫اینم غلاف ارزشمندت.
‫نه، بهش دست نزن!
‫- که بتونی به یه پوکو تبدیل بشی... ‫- نه، لطفاً! نکن.
‫اون موجود عجیبی که از خودت ساختی، و بعدش می‌تونیم به صخره‌ی جاوان برگردیم.
‫نه!
‫نه. حالا دیگه قول دادی.
‫وایسا، این بوی چیه؟ ‫چرا همه‌چی انقدر بو میده؟
‫نه، نه، نه... خواهش می‌کنم، نه.
‫آه! پرهای خوشگل من کجان؟ ‫بال‌های خوشگلم کجان؟
‫اه، این چنگال‌های کوچولوی چندش دیگه چین؟
‫- تو چیکار کردی؟ ‫- وایسا، وایسا، صبرکن، نه ببخشید.
‫من چیکار کردم؟
‫تو غلاف منو برداشتی و پوکو شدی.
‫غلاف؟ پوکو؟ ‫وایسا ببینم. یعنی من مغزت رو خراب نکرده بودم؟
‫- نه! ‫- اه، می‌دونستم! ضایع شدی، وایولت.
‫چرا به غلاف من دست زدی؟ چرا؟
‫چرا نگفتی دست نزنم؟
‫- گفتم! ‫- کی؟
‫دقیقاً قبل از این‌که بهش دست بزنی.
‫خب، مشخصه که خوب توضیح ندادی،
‫چون اگه داده بودی، متوجه می‌شدم.
‫می‌دونی چیه؟ خسته شدم، دیگه بسه! ‫دیگه یه ثانیه‌م وقتمو واسه تو تلف نمی‌کنم،
‫چون فقط زندگی منو به گند کشیدی!
‫اوه، مشکلت چیه؟
‫تو... توی احمق... دیوانه‌ی احمق!
‫نمی‌دونم چرا انقدر ناراحتی. ‫انگار تقصیر من بوده.
‫انگار؟ همه‌ش. همه‌ش تقصیر توئه.
‫- یدونه‌شو بگو. ‫- تو منو انداختی توی اون گودال.
‫وایسا، تو همون موش کوچولوی عصبانی کورکننده‌ی جاوان بودی؟
‫بازم میگم من موش نیستم، یه پوکوام!
‫راستی، پوکو واقعاً اسم احمقانه‌ایه.
‫- باید بیشتر روش کار می‌کردی. ‫- اصلاً هم نیست!
‫اصلاً متوجه‌این که توی اسمتون کلمه‌ی «پو» رو دارین؟ ‫(پی‌پی)
‫قبلاً فکر می‌کردم ازت متنفرم، ولی الان...
‫- عاشقمی؟ ‫- نه.
‫اه، مسخره نباش. من فوق‌العاده‌ام!
‫- خداحافظ. ‫- هی! وایسا! کجا داری میری؟
‫- هیچ‌جا. ‫- باور نمی‌کنم.
‫- برام مهم نیست. ‫- یه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌ته.
‫تو می‌دونی چطوری یه غلاف دیگه پیدا کنی.
‫- نه. ‫- دروغ میگی.
‫- نمی‌گم. ‫- باشه، پس اگه دنبالت بیام ناراحت نمیشی.
‫- بس کن. ‫- متاسفم، داداش.
‫از این‌جا به بعد، تا لحظه‌ی مرگت من همراهتم.
‫ترجیح میدم بمیرم.
‫وایسا، بوگل، بوگل! عالیه، عالیه.
‫هی، آلی، غلاف رو پیدا کردی؟
‫- نه، دزدیدنش. توضیحش طولانیه. ‫- ببخشید! من ندزدیدمش!
‫اوه! آلی، دوستت کیه؟
‫هیچ‌کس. اون هیچ‌کسی نیست. ‫زودباش، بگو اون یکی غلاف کجاست.
‫- می‌دونی، من از این لحن... ‫- سلام، هیچ‌کس.
‫ماهی بوگل... حرف می‌زنه؟
‫- واقعاً؟ کجاست؟ ‫- سوال احمقانه نپرس. معلومه که می‌تونن.
‫- تا الان داشتی باهاش حرف می‌زدی دیگه، نه؟ ‫- آره.
‫ولی تا الان نتونسته بودم تیکه‌ها رو کنار هم بچینم.
‫- چون زیاد باهوش نیستی. ‫- بیخیال، من نابغه‌ام.
‫سلام، بوگل!
‫- چرا این‌طوری حرف می‌زنی؟ ‫- می خوام بفهمه چی میگم.
‫اون قشنگ حرف تو رو می‌فهمه. ‫متاسفانه، همه‌ی ما می‌فهمیم چی میگی.
‫می‌تونی بهم بگی
‫اون یکی غلاف کجاست؟
‫نه، بهش اعتماد نکن. اون یه جاوانه. ‫همه‌شون دروغگو و دزدن.
‫خب، همه‌ی پوکوها هم جونده‌های حسود و خبیثن.
‫آه، وقتی اون غلاف رو بگیرم، فوری همه‌تون رو از جزیره‌م بیرون می‌کنم.
‫هی، هی. به اندازه‌ی کافی غلاف واسه هردوتون هست.
‫من دیدمشون.
‫تمام عمرم تنها بودم.
‫خب، از وقتی که رانش بزرگ زمین رخ داد و دره رو زیر آب برد.
‫وقت زیادی داشتم که دور و بر شنا کنم و همه‌چی رو ببینم.
‫وای. چه چیزایی دیدم.
‫درخت‌ها، صد‌ها، سنگ‌ها،
‫سنگ‌های ترسناک، سنگ‌های غیرترسناک...
‫آره، باشه، هرچی. سنگ‌های ترسناک.
‫غلاف‌ها چی؟
‫طبق چیزی که دیدم،
‫غلاف‌های درخشان خوشگل فقط روی زوهای قدیمی هستن.
‫زو.
‫- همون درخت‌های بزرگ متحرک؟ ‫- درسته.
‫جاوان‌ها قدیما روی شاخه‌هاشون زندگی می‌کردن.
‫ولی... اونا ناپدید شدن.
‫آره، همه‌شون، به جز چهار تای مرده.
‫ببخشید. می‌دونم گفتن «مرده» یکم ترسناکه،
‫ولی نمی‌دونم چطور باید بگم که زنده نیست.
‫- زنده نیستن، مرده‌ن. ‫- باشه، می‌شه برگردیم سر بحث غلاف‌ها؟
‫لطفاً. بگو نزدیک‌ترین زوی مرده‌ی بعدی کجاست؟
‫اوه آره، اون یکی کنار آبشار بزرگه.
‫آره، خیلی هم بزرگه.
‫هم زو، هم آبشار. هردوشون بزرگن.
‫این آبشار بزرگ کجاست؟
‫اون طرف دره‌ست، خیلی دورتر از اون صخره‌ها.
‫راستی، یه چیزی بود می‌خواستم بگم،
‫ولی نمی‌دونم چه حسی می‌گیری اگه...
‫آلی؟
‫هیچ‌کس؟
‫کسی نیست؟
‫بریم.
‫چرا اینجوری میری؟
‫این پنجه‌ها رو ببین! ‫با اینا مگه میشه بالا رفت؟
‫بهشون میگن بال. ‫برای همینه که پرواز می‌کنیم.
‫- من پرواز نمی‌کنم. ‫- اگه بخوای می‌تونی.
‫حتی بچه جاوان‌ها هم می‌تونن پرواز کنن.
‫خب من چیکار کنم؟ ‫بالامو باز کنم و...
‫بال‌های مسخره.
‫نمی‌تونی زمین بکنی.
‫نمی‌تونی چیزی رو بگیری.
‫نمی‌تونی بالا بری. اینا...
‫- کاملاً به درد نخورن. ‫- بس کن دیگه.
‫تو یه موجود با ابهتی.
‫اما من...
‫کوتاه، پشمالو، تقریباً هر چیزی توی دره دوست داره منو بخوره.
‫خیلی اعتماد به نفس نگیر. ‫شرط می‌بندم مزه‌ت افتضاحه.
‫- زودباش، سرگین پیدا کن! ‫- وقت نیست!
‫اون توپک‌های کثیف رو بمال به من. ‫منو به یه نوزاد سرگینی تبدیل کن.
‫بابا؟ بابا؟ کجایی؟
‫وایسا، اون یه توله‌ی گرگ آتشینه؟
‫کجا رفتی؟
‫گرگ‌ها حرف می‌زنن؟
‫بعد از این‌که غلاف رو لمس کنی، همه می‌تونن حرف بزنن. حواستو جمع کن.
‫کوچولوی بیچاره گم شده. آه.
‫- فقط یکم کمک لازم داره. ‫- آره، می‌دونم.
‫بعدش هم می‌بینی دوستاشو صدا می‌کنه و می‌ریزن سرت،
‫و تا ابد زندگیت رو نابود می‌کنن.
‫خب، این خیلی دقیق و عجیبه.
‫- هی، این بوی چیه؟ ‫- می‌شه ساکت شی؟
‫نه، اه. اینجا واقعاً بو میده.
‫هیس! بابای اون یه جایی همین دوروبراست.
‫همین جاست.
‫پیدات کردم. چیکار می‌کنی؟
‫دنبال شکارمون می‌گردیم.
‫منظورت همونایین که دارن در میرن؟
‫پرواز کن! بدن جاوانت رو بپذیر!
‫- بال بزن، آلی! ‫- خفه شو! دارم سعی می‌کنم بدوئم!
‫- مراقب باش! ‫- وای!
‫تقریباً شبیه پرواز کردن بود.
‫- بدو توی غار! ‫- فکر می‌کنی دارم چیکار می‌کنم؟
‫چرا... چرا دنبالمون نمیان تو؟
‫وای!
‫شاید به خاطر این بوی افتضاحه.
‫بوی چی میده؟
‫هوم. نمی‌دونم. اه.
‫دقیق توصیفش کن.
‫مثل یه کابوس، ولی کابوس بوئه.
‫می‌تونم حسش کنم.
‫کجا؟
‫همه‌جا.
‫افتادیم توی لونه‌ی مار ریشه‌ای.
‫نه، نه، نه، بیخیال. نه، من نیستم.
‫گوش کن، من ازت خوشم نمیاد، ‫و تو هم فکر می‌کنی از من خوشت نمیاد...
‫آروم‌تر. صدامونو می‌شنون.
‫اه. مارهای ریشه‌ای خیلی خوب نمی‌شنون. ‫لرزش رو حس می‌کنن.
‫باشه.
‫نقشه اینه. باید از روی ریشه‌ها رد بشیم.
‫امم، گفتیم که نمی‌شنون، ‫همین الان گفتم لرزش رو حس می‌کنن،
‫و این‌که ریشه‌ها و مارها دقیقاً شبیه‌ همن. پس نه، نه.
‫این جواب نمیده. ‫یه نقشه‌ی دیگه می‌ریزم.
‫یه ثانیه این دستور دادن‌ها رو بذار کنار و به من گوش بده.
‫باید از دماغ پوکوییت استفاده کنی.
‫پوکوها بوها رو می‌بینن.
‫پوکوها می‌تونن بوها رو ببینن؟
‫خب، خب. اول، چشم‌هات رو ببند.
‫توی لونه‌ی مار چشمامو ببندم؟
‫گوش کن، هیچ بویی جز بویی که درست جلوی روته مهم نیست.
‫اوه، وای! واقعاً بوها رو می‌بینید!
‫آه، انگار توی دماغت چشم داری!
‫- می شه لطفاً روی کارمون تمرکز کنیم؟ ‫- آها، باشه.
‫- ریشه. ‫- جونمون بهش بنده.
‫کاملاً مطمئنی؟
‫اوه، آره صد‌درصد.
‫اون ریشه‌ست. به من اعتماد کن.
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
‫هاها!
‫باشه، باشه. از پسش برمیام.
‫می‌تونم ببینم که اون...
‫- یه مار ریشه‌ایه. ‫- گفتی ریشه‌ست یا ماره؟
‫دارم میگم مار ریشه‌ایه.
‫فهمیدی؟ تاکید روی ماره.
‫وقتی ریشه باشه، روی «ریشه» تاکید می‌کنم.
‫فقط بگو «ریشه» یا «مار». ‫ریشه یا مار.
‫باشه، مار.
‫خوبه. بو بکش.
‫خب، ریشه. برو.
‫ریشه، ریشه. خوبه، خوبه.
‫مار، قطعاً ماره.
‫اون بزرگ سمت راست رو امتحان کن.
‫ریشه.
‫ریشه. یه قدم به چپ.
‫نه، مار!
‫این طرف. این طرف. اه وایسا.
‫یه قدم بزرگ به راستت.
‫آها همینه. ریشه.
‫مار، راست.
‫چپ، مار، مار. از اون طرف.
‫باشه، ریشه ریشه، خوبه. ‫ادامه بده. برو، آره آره آره.
‫نزدیکیم.
‫داریم انجامش میدیم. خب، بیشترش رو من دارم انجام میدم.
‫هوم.
‫شام.
‫خوش‌طعم.
‫گرسنه‌ایم.
‫این خوب نیست.
‫بدو.
‫خوش‌طعم!
‫- گیر کردن. ‫- گرفتیمشون.
‫فکر کنم از پسشون بربیایم. ‫من چشم‌هاشون رو می‌زنم، تو باهاشون گلاویز شو.
‫دیوانه شدی؟ نه! باید پرواز کنی!
‫بهت گفتم! من پرواز نمی‌کنم!
‫ما می‌میریم!
‫وحشت نکن! ‫روی نیروهای برآ، پسا و رانش خودش تمرکز کن!
‫جریان هوای بالا رونده رو حس کن که داره از لای پرهات رد می‌شه!
‫کدوم پرها؟ اینا؟
‫نه، اونا پرهای اصلی‌تن! ‫دارم پرهای محوریت رو می‌گم!
‫- محو-چی؟ ‫- خب، آلی، یا بال بزن یا له می‌شی!
‫- له می‌شم؟ ‫- نه، بال بزن!
‫همه‌ی جاوان‌ها همین‌جوری پرواز یاد می‌گیرن. ‫به من اعتماد کن!
‫- می‌ترسم، آیوی! ‫- به خودت اعتماد داشته باش!
‫بال بزن، آلی، بال بزن!
‫آلی، داری پرواز می‌کنی.
‫واقعاً؟ من... واقعاً؟
‫- آره! ‫- مواظب باش!
‫حواست باشه.
‫همینه.
‫آره! توی ذاتته.
‫یوهو! این عالیه! خیلی حس خوبی داره!
‫امم، سعی نکن از بینشون پرواز کنی.
‫چی گفتی؟ بینشون؟ دارم میام!
‫وای! مراقب باش.
‫وای، این دیگه چیه؟
‫یه جریان بالا رونده‌ست. فقط سوارش شو.
‫خب، آلی. الان می‌تونی ما رو ببری پایین.
‫الان گفتی «بریم پایین»؟
‫آلی...
‫آلی!
‫یوهو!
‫اووه!
‫چرا زودتر درباره‌ی پرواز بهم نگفتی؟
‫ام، گفتم. چند بار.
‫خب، معلومه خیلی خوب توضیحش ندادی،
‫چون اگه داده بودی، متوجه می‌شدم.
‫ممنونم. می‌دونی، واسه...
‫- واسه این‌که اونجا هلم دادی. ‫- اوه!
‫خواهش می‌کنم.
‫تا حالا هیچ‌کس به خاطر زورگو بودن ازم تشکر نکرده بود.
‫خیلی‌خب. آبشار بزرگ باید همین اطراف باشه.
‫بیا بریم دنبالش.
‫امم، نور داره کم می‌شه،
‫و خیلی مه گرفته‌ست.
‫صبح پیداش می‌کنیم.
‫اوه. این صدا رو می‌شناسم.
‫یکی گرسنه‌ست.
‫- من خوبم. ‫- اوهوم.
‫حتماً.
‫جاوان‌ها باید در طول روز غذا بخورن.
‫پس با حساب‌وکتاب من، تو به زور سرپایی.
‫بیا. ریشه‌ی بوته. کمک می‌کنه با گرسنگی مبارزه کنی.
‫هوم.
‫اه!
‫عادت می‌کنی... چند سال دیگه.
‫نمی‌تونم... شما...
‫شما واقعاً با میل خودتون اینو می‌خورید؟
‫جاوان‌ها زندگیشون رو مدیون همین‌ها هستن.
‫وقتی زوها رفتن، منبع غذامون رو از دست دادیم.
‫ریشه‌ی بوته گرسنگی رو کم می‌کرد، ولی فقط برای یه مدت کوتاه.
‫جاوان‌ها تقریباً از گرسنگی مردن.
‫اینو نمی‌دونستم.
‫خیلی‌ها رو از دست دادیم.
‫دوست‌ها، دخترعمو، پسرعموها،
‫خاله‌ها، عموها.
‫مامان و بابام.
‫من از همه بزرگ‌تر بودم، برای همین، ام...
‫وظیفه‌ی من بود برای خواهرهام غذا پیدا کنم که از گرسنگی نمیرن.
‫البته که ذره‌ای قدرش رو نمی‌دونن.
‫اونا فقط منو یه خواهر بزرگ زورگو و اعصاب‌خردکن می‌بینن.
‫ولی اگه من حواسم بهشون نباشه،
‫کی می‌خواد باشه؟
‫این به نظر... بار خیلی سنگینیه.
‫آره.
‫خداروشکر که پیپلت‌ها رو پیدا کردم.
‫واقعاً نجاتمون دادن.
‫تو چی؟
‫منبع غذایی جدیدمون رو کشف کردم.
‫سال‌ها پیش بود.
‫حالا که فکرشو می‌کنم، اون اولین باری بود که یه پوکو دیدم.
‫اون موقع نمی‌دونستم اسمشون چیه، ‫ولی یه کوچولویی بود
‫که نشونم داد چطوری دونه‌های پیپلت رو باز کنم.
‫ها.
‫خیلی خسته به نظر میای.
‫فکر کنم وقتشه بخوابیم.
‫شب‌بخیر، آلی.
‫اوه راستی جاوان‌ها وارونه می‌خوابن.
‫شوخی کردم!
‫ام، آلی؟
‫آلی!
‫آبشار بزرگ!
‫نگاه کن! اون زوئه!
‫بابا، گرسنمه.
‫می‌دونم. هر دقیقه یادآوری می‌کنی.
‫چون گرسنه‌ام!
‫گرگ‌ها! این لونه‌ی گرگ‌هاست.
‫سلام بچه‌ها!
‫اه خداروشکر. قبلش فرصت نشد بگم، ولی...
‫آره، لونه‌ی گرگ‌ها. ‫آره، واقعاً مهم بود، لونه‌ی گرگ‌ها.
‫هیچ راه ورودی‌ای نداره.
‫من یه راه دارم که ببرمتون داخل. ‫نگران نباشید. حواسشون رو پرت می‌کنم.
‫وایسا، وایسا. واقعاً این کارو برامون می‌کنی؟
‫خب... شما تنها دوست‌هام هستین.
‫و وقتی شما برگردین به حالت قبل، من دیگه هیچ دوستی ندارم، پس...
‫خب امیدوار بودم شاید بتونین...
‫برات یه غلاف بیاریم!
‫می‌تونی یه جاوان بشی.
‫یا پوکو. ‫اونا دماغ خفنی دارن.
‫اوه... پوکو...
‫آه! این عالی میشه!
‫ما برات یه غلاف پیدا می‌کنیم، بوگل.
‫قول میدیم.
‫ممنونم. خب، حالا عجله کنید. ‫وقت زیادی ندارین.
‫ولی صبرکن. چطوری می‌خوای حواس گرگ‌ها رو پرت کنی؟
‫می‌خوام ناهارشون بشم.
‫عجب ماهی گنده‌ایه.
‫سرش مال منه!
‫بابا، داری می‌ذاری در بره!
‫غلاف‌ها! غلاف‌ها!
‫ولی فقط یکیه.
‫نه، باید بیشتر باشه. ‫بوگل گفت کلی ازشون هست.
‫ببین خیلی وقت نداریم. ‫من برش می‌دارم.
‫هی، وایسا، صبرکن، صبرکن. چرا؟
‫چون دوباره جاوان میشم،
‫می‌تونیم باهم پرواز کنیم و یکی دیگه پیدا کنیم.
‫چیه؟ به من اعتماد نداری؟
‫تو به من اعتماد نداری؟
‫اخ.
‫باشه. خب، جامعه‌ی من به من وابسته‌ست.
‫اوه، و مال من نیست؟
‫بیخیال. اصلاً قابل مقایسه نیست. ‫از هیچ نظری.
‫بد نیست بدونی
‫وظیفه‌ی منه که مطمئن شم جاوان‌ها برای زمستون حسابی چاق بشن.
‫چاق بشن؟
‫بله، و ذخیره‌ی پیپلت‌هامون داره کم می‌شه.
‫پیپلت‌های شما؟
‫- بله. ‫- منظورت هموناست که از من گرفتی؟
‫چی؟ من هیچ‌وقت از تو چیزی نگرفتم.
‫واقعاً یادت نمیاد، نه؟
‫چی رو یادم نمیاد؟ ‫آلی، درباره‌ی چی حرف می‌زنی؟
‫اون پوکوی کوچولویی که بهت یاد داد چطور پیپلت‌ها رو باز کنی؟
‫اون من بودم.
‫شما همه‌چیز رو خوردین، ما رو مجبور کردین زیر زمین زندگی کنیم،
‫و حالا ما با ته‌مونده‌های شما زندگی می‌کنیم.
‫بابام همیشه می‌گفت به غریبه‌ها نباید اعتماد کرد،
‫ولی من گوش نکردم. هیچ‌وقت گوش نمی‌کنم!
‫و همه‌ش تقصیر منه،
‫چون خیلی ساده‌لوح و خام و احمق بودم!
‫ما زمستون رو زنده نمی‌مونیم. ‫این رو می‌فهمی؟
‫ما از گرسنگی می‌میریم.
‫من...
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫می‌دونی...
‫حتی پدر خودم...
‫حاضر نیست دیگه توی چشم‌هام نگاه کنه.
‫و همه‌ش به خاطر اینه که
‫به تو اعتماد کردم.
‫بوگل، بوگل!
‫- بوگل کمک کن! ‫- بوگل، کمک!
‫بوگل! بوگل!
‫کمک!
‫آلی؟
‫و هیچ‌کس؟
‫شما بوگل شدین؟ چی شد؟
‫اه، فقط یه غلاف بود،
‫و ما درست قبل از اینکه لمسش کنیم گفتیم بوگل.
‫الان که فکر می‌کنم، منم قبل از لمس اون یکی غلاف گفتم «پوکو».
‫پس حتماً این‌طوری کار می‌کنه.
‫هر چی که بگی، همون میشی.
‫عالیه. آره. وقتی توی زمان به عقب برگردیم
‫و همه‌چی رو دوباره انجام بدیم، به دردمون می‌خوره!
‫آیوی، ما ماهی شدیم.
‫به لطف تو، من حتی از قبل هم از خونه‌م
‫و نجات دهکده‌م دورتر شدم.
‫- آلی، گوش کن... ‫- ببین گوش کن.
‫تو یه جاوانی.
‫من یه پوکوام.
‫ما همیشه قرار بود از هم جدا باشیم.
‫اینجاست که باید خداحافظی کنیم.
‫پس...
‫خداحافظ، آلی! دلم برات تنگ میشه!
‫به عنوان یه بوگل زندگی خوبی داشته باشی!
‫درباره‌ی باقی غلاف‌ها به آیوی میگم!
‫کلی ازشون هست!
‫به امید دیدار، آلی!
‫همیشه به یادت می‌مونم!
‫هی، نمی‌خوام فضولی کنم،
‫ولی به نظر نمیاد شما دو تا خیلی خوب با هم کنار بیاید.
‫آره. همینه که هست.
‫اون غلاف‌ها، ببین...
‫بالای آبشار صخره‌ی ترسناک هستن.
‫حتی گفتن اسمش هم منو می‌ترسونه.
‫ترسناک‌ترین جای دره.
‫باید با هم کار کنیم تا بتونیم بریم اون بالا،
‫پس شما دوتا هم بهتره سریع آشتی کنین، خب؟
‫خب. یه راز کوچیک بهت میگم.
‫وقتی منو می‌بینین، احتمالاً میگین «وای، بوگل همه‌چی داره.»
‫مغز، قیافه، جذبه، مغز.
‫اما حقیقت اینه که...
‫بوگل هیچی نداره.
‫تمام عمرمو توی این دریاچه ول گشتم و ‫همیشه حس می‌کردم یه چیزی کمه.
‫بعد فهمیدم چی بوده.
‫من کاملاً تنها بودم.
‫و باور کنین، وقتی خیلی طولانی تنها می‌مونی...
‫وارد جاهای خیلی، خیلی تاریکی می‌شی.
‫منظورم اینه که...
‫باعث می‌شه بفهمی چرا باید همدیگه رو داشته باشیم.
‫الی.
‫من...
‫وقتی بچه بودیم، تو اولین پوکویی بودی که دیدم.
‫خواهرهام چند روز بود چیزی نخورده بودم.
‫منم ترسیده بودم.
‫ولی یه چیزی توی وجود تو بود که باعث شد بهت اعتماد کنم.
‫با من مهربون بودی.
‫یادم دادی چطوری پیپلت‌ها رو باز کنم.
‫و بعد رفتی.
‫هیچ‌وقت نفهمیدم کجا رفتی.
‫ولی... هیچ‌وقت فراموشت نکردم.
‫و، الی...
‫من نمی‌دونستم که این همه بهت آسیب زدم.
‫من خیلی، خیلی متاسفم.
‫ببینید!
‫ما رسیدیم!
‫آبشار صخره‌ی ترسناک.
‫غلاف‌ها! کلی غلاف!
‫من میرم سراغشون! من میرم!
‫آره، امتحان کرده بودم.
‫آبشار برای یه بوگل خیلی قویه،
‫اما برای سه تا بوگل نه.
‫تشکیل ابرماهی!
‫- ابرماهی؟ ‫- ابرماهی، درسته.
‫باله‌ها رو قفل کنین و با هم شنا کنید. ابرماهی!
‫مثل یه ماهی شنا کنید!
‫- یوهو! ‫- خوب بود. یکی رد شد، دو تا مونده.
‫ایول همینه!
‫چی می‌بینم؟ این چیه؟
‫ماهی؟
‫اونا چی‌ان؟
‫اونا؟ همون صخره‌های ترسناکن دیگه.
‫ماهی!
‫تشکیل دوباره‌ی ابرماهی!
‫تقریباً رسیدیم!
‫خب، حالا باید چیکار کنیم؟ ‫یکی یه چیزی بگه!
‫آه، بابا!
‫الان فرصت ماست.
‫منتظر چی هستیم؟ بیا بریم!
‫توله! دممو بگیر!
‫- اوه! ‫- آره!
‫تونستیم. ‫چطوری همه‌ی اون کارا رو کردی:؟
‫من؟ تو خودت کلی مهارت نشون دادی.
‫واقعاً توی ذاتته.
‫شنیدی؟
‫زوها هستن.
‫خودشونن.
‫خب نظرت چیه؟ با هم، با شمارش سه.
‫یک، دو، سه!
‫- پوکو! ‫- جاوان!
‫- آره! ممنون! ‫- آره! برگشتم!
‫من برگشتم، عزیزم!
‫هی، بچه‌ها!
‫هی، بوگل، تو می‌خوای چی بشی؟
‫همین الان داشتم بهش فکر می‌کردم.
‫پوکو، جاوان، یه کاج‌تیغی یا...
‫یا، وایسا، فهمیدم.
‫شاید بتونم تبدیل بشم به...
‫گرگ آتشین!
‫بوگل؟
‫هیچ‌وقت بوگلی در کار نبود.
‫تمام این مدت فقط...
‫من بودم.
‫قصه.
‫تو همونی... تو بودی که دره رو نابود کردی.
‫تو سد رو ساختی و زوها رو فراری دادی.
‫بله، بله، و بله.
‫من خوبم. چی بگم؟
‫ولی چرا؟ تو همه‌چی رو خراب کردی.
‫اینجا آرامش و صلح داشت، و تو نابودش کردی.
‫- تو این همه در به وجود آوردی. ‫- پس درد من چی؟
‫من کوچک‌ترین بچه‌ی دسته‌م بودم،
‫گله‌م منو پرت کرد بیرون تا بمیرم،
‫و هیچ‌کدوم از موجودات دیگه نمی‌خواستن من اطرافشون باشم.
‫پس به خودم قول دادم یه روز دره رو با آتیش می‌سوزونم،
‫و هر کی زنده بمونه مجبوره جلوی من تعظیم کنه.
‫من به اینجا حکومت می‌کردم
‫تا اون هیولاهای درختی آخرین غلافشون رو فرستادن
‫و من رو توی اون بدن ماهی مزخرف زندونی کردن.
‫غلاف‌ها.
‫سال‌ها صبر کردم تا یکی پیداش بشه.
‫یه احمق ساده‌لوح، قابل اعتماد مثل تو!
‫اوه، الی، این کارو به خاطر من می‌کنی؟ وای.
‫تو بهترین دوستمی.
‫تو اصلاً به هیچ‌کدوم از اینا فکر کردی؟
‫تو فکر کردی اون دسته گرگ درختی ریزه‌میزه
‫گرگ آتشینن؟
‫آیوی!
‫نه، نه، نه، نه، نه! آیوی! آیوی!
‫«آیوی! آیوی!»
‫برای چی گریه می‌کنی؟ ‫خودت می‌خواستی از شرش خلاص بشی، نه؟
‫فکر می‌کنی اون دوستته؟
‫توی دره هیچ دوستی وجود نداره.
‫وقتش رسیده که ترس دوباره روی دره حکم‌فرما بشه.
‫الی.
‫اون درباره‌ت اشتباه می‌کنه.
‫قلبت رو...
‫باز...
‫نگه دار.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه! آیوی! آیوی!
‫نه.
‫من تورو به صخره‌ی جاوان می‌رسونم.
ا‌مـپـایـر‌بـسـت‌تـی‌و‌ی
‫آیوی؟
‫کمکش کنید.
‫آیوی! آیوی!
‫آیوی کجاست؟
‫اه، متاسفم، عزیزم.
‫اون... رفته.
‫آیوی...
‫نه.
‫خیلی متاسفم.
‫تو...
‫بهترین دوستی بودی...
‫که تا حالا داشتم.
‫آروم باش، آروم.
‫گفتن اون همه‌چیزهای خوب درباره‌ی من رو قطع نکن.
‫چطور ممکنه اینجا اگه... ‫اما اون گفت که تو رفتی.
‫رفتم برات غذا بیارم.
‫می‌دونی که حق با من بود.
‫تو هنوز هم همون پوکوی مهربونی.
‫آره، خب، اون پوکوی مهربون...
‫ظاهراً همیشه همه‌چی رو خراب می‌کنه.
‫بذار یه چیزی نشونت بدم.
‫بو!
‫هی، بچه‌ها، شنیدین لونه‌ی برادرم چی شده؟ ‫آب بهش آسیب زده.
‫- نوه‌م می‌تونه کمک کنه. ‫- واقعاً؟
‫اوه آره. توی تعمیر کردن چیزا کارش خوبه.
‫توی خراب کردنشون هم خوبه!
‫بال بزن یا له شو! ‫بال بزن یا له شو! بال بزن یا له شو!
‫بال بزن یا له شو!
‫اوه!
‫له شد!
‫من خوبم.
‫می‌دونم این، آسیبی رو که ما... و من به جامعه شما زدیم، عوضی نمی‌کنه.
‫و برای اون، واقعاً متاسفم.
‫ولی می‌خوام بدونی
‫همه‌ی کارهایی که می‌کنی بد از آب درنمیاد.
‫تمام پدر و مادرهاشون به خاطر پیپلت‌هایی که
‫تو یادم دادی چطوری بخورم نجات پیدا کردن.
‫اگه تو نبودی، هیچ‌کدومشون الان اینجا نبودن.
‫ممنونم.
‫اونه! اون الیه!
‫- خیلی بامزه‌ست! ‫- چه دماغ بزرگی!
‫چرا انقدر پشمالوئه؟
‫چطور با این بال‌های کوچیک تا اینجا پرواز کرده؟
‫اوه، من نمی‌تونم پرواز کنم، یه پوکوام.
‫می‌تونه حرف بزنه!
‫سلام، سرگین کوچولو! ما رو یادت میاد؟
‫- ما بودیم که با سرگین پوشوندیمت. ‫- آره، یادمه.
‫ولی ممنون. شما نجاتم دادین.
‫ببینید! داره برف میاد!
‫- داره برف میاد! ‫- من عاشق برفم!
‫برف میاد! وای!
‫- برف میاد! ‫- آره! مدرسه تعطیله!
‫داره برف میاد.
‫این برف نیست.
‫گرگ آتشین.
‫آتیش خیلی سریع داره پخش می‌شه.
‫آسمون‌ها امن نیستن. ‫همه رو بفرستین توی لونه‌هاشون!
‫ما باید به دره کمک کنیم.
‫صبر کنید! همه وایسین!
‫باید کمک کنیم.
‫خیلی خطرناکه. ‫ما باید مراقب گونه‌ی خودمون باشیم.
‫همگی گوش کنید!
‫خب، خواهر بزرگ من شاید دستوری، اعصاب‌خردکن و زیادی سخت‌گیر باشه...
‫بعضی‌ها حتی ممکنه بگن خیلی دیکتاتوره...
‫وایسا ببینم!
‫دارم صحبت می‌کنم.
‫نه‌تنها وسط حرف می‌پره، خیلی هم زیاد حرف می‌زنه.
‫تازه، کاکلش هم زیاده از حد بزرگ و رومخه.
‫اینا چیزهاییه که واضحه همه‌مون سرش توافق داریم، اما...
‫اون همیشه خودش رو به خطر انداخته تا از ما مراقبت کنه.
‫و اگه اون نبود، هیچ‌کدوم از ما الان اینجا نبودیم.
‫فکر می‌کنه من اینو نمی‌دونم، ولی می‌دونم.
‫ببینید، شاید همیشه حق باهاش نباشه، اما قطعاً ‫توی این یکی حق باهاشه.
‫دره به کمک ما نیاز داره.
‫وایولت درباره‌ی این‌که آیوی درست می‌گه، درست می‌گه.
‫تمام این موجودات! گیر افتادن!
‫بریم کمکشون کنیم. ‫می‌تونیم تا ساحل هدایتشون کنیم.
‫این ایده‌ی فوق‌العاده‌ایه، وایولت.
‫ما هم همین‌کارو می‌کنیم.
‫نزدیک بمون!
‫چیزی نیست. ما برای کمک اومدیم.
‫اه...
‫جزیره‌ی پوکو. ‫تنها جای امنیه که مونده.
‫چطوری می‌خوایم ببریمشون اونجا؟
‫ممنون که پسرم رو نجات دادی.
‫الان باید چی بگی؟
‫ممنون!
‫ما می‌تونیم کمک کنیم.
‫همه سوار شید! ‫وقت تلف نکنید! نترسید!
‫قهرمان من!
‫بیاید بریم!
‫- الی؟ ‫- زنده‌ست؟
‫مامان! بابا! به کمکتون نیاز دارم!
‫الی!
‫نه!
‫آیوی!
‫مواظب باش! از اون چیزها دور شو!
‫بابا، به حرفم گوش بده. این یه حمله نیست. ‫اینا موجودات دره هستن.
‫جای دیگه‌ای برای رفتن ندارن. ‫به کمک ما نیاز دارن.
‫بابا.
‫اونا به کمکمون نیاز دارن.
‫کمکم کن بیاریمشون توی جزیره.
‫نمی‌تونیم این کارو بکنیم، الی.
‫هیچ‌وقت به چیزی غیر از پوکو اعتماد نکن. ‫خودت اینو می‌دونی.
‫نه، بابا. قصه. واقعیه.
‫دزوها، گرگ آتشین، غلاف‌ها...
‫من از اون غلاف‌ها استفاده کردم تا به موجودات دره تبدیل بشم،
‫و یه چیزی یاد گرفتم.
‫وقتی باهمیم...
‫قوی‌تریم.
‫بابا، می‌دونم ترسیدی.
‫اما باید به همدیگه اعتماد کنیم.
‫الی!
‫وقت زیادی نداریم.
‫دنبالم بیا.
‫- برنامه چیه؟ ‫- گرگ آتشین خودش گفت.
‫زوها یه بار با غلاف گیرش انداختن. ‫شاید دوباره بتونیم این کارو بکنیم.
‫در اینباره مطمئنی؟
‫نه.
‫زو، اونجایی؟
‫صدای منو می‌شنوی؟
‫الی، عجله کن!
‫من فقط یه غلاف دیگه لازم دارم. ‫می‌تونی یه غلاف دیگه برام بفرستی؟
‫لطفاً، لطفاً، لطفاً. ‫دره به کمکت نیاز داره.
‫لطفاً...
‫زو.
‫زو...
‫ممکن نیست.
‫خب، الی، از پسش برمیایم.
‫الی؟
‫اون پسر ماست.
‫ازشون دور شو!
‫الی، یه غلاف دیگه پیدا کردی.
‫اوه، متوجه شدی.
‫گرگ آتشین ساده‌لوح کوچولو.
‫بیشتر دوستت داشتم وقتی که یه...
‫بوگل!
‫فکر کردی برای همون تله‌ی احمقانه‌ی قبلی آماده نیستم؟
‫حالا کی ساده‌لوحه؟
‫الی، الی، الی...
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌تونی بپری توی آب، چون خیلی عمیقه،
‫و زوها غرق میشن.
‫مواظب باش، الی!
‫فکر کردی یه زویی؟
‫که صلح و آرامش رو به دره برمی‌گردونه؟
‫تو فقط یه موش کوچیک خشمگینی ‫که بیهوده برای چیزی می‌جنگی که فکر می‌کنی مال خودته.
‫فقط این‌که، این بار جونت وسطه.
‫این دیگه دره‌ی منه.
‫چی؟
‫نه.
‫این دره‌ی ماست.
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه.
‫داری چیکار می‌کنی؟ وایسا.
‫نباید این کارو کنی.
‫هی. به من اعتماد کن.
‫نه!
‫الی!
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
‫الی! الی!
‫تو زنده‌ای!
‫اه! فکر کردم برای همیشه رفتی!
‫کجا... چطوری... من...
‫زوها. اونا منو پیدا کردن.
‫می‌دونی، اونا یه چیزهایی دارن به اسم... غلاف‌های جادویی.
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »