FilmYar
می‌دونی چی رو بیشتر از همه دوست دارم؟ سالی چهار بار می‌رم میامی.
-چهار بار در سال؟ -آره.
مسئله این است که من آنجا یک آپارتمان دارم. منظره اقیانوس فوق‌العاده است.
چقدر خوب! من عاشق اقیانوس هستم.
-حالت خوبه؟ -آره، خوبم.
-خب، تابستون رو دوست داری؟ -من عاشق تابستونم.
می‌توانستیم با هم سفر کنیم.
می‌تونم یه کم اطراف رو بهت نشون بدم.
پلیس! دست‌ها روی ماشین.
بفرمایید.
تو هم! تو که راه فراری نداری، عوضی!
صبر کن، اینجوری بهش دست نزن. -دهنت رو ببند! خودتو به حماقت نزن.
-تو به یه دلیلی با این عوضی هستی. -صبر کن!اشتباه گرفتی.
-من نیستم. صبر کن. -این چیه؟
-این برای چیه رفیق؟ -اون چیه؟
دیوونه شدی؟ چیز خوبیه.
من اصلاً نمی‌فهمم اون چیه. -خفه شو. خودتو به حماقت نزن.
صبر کن. من همین الان تو بار دیدمش.
ساکت بمون، عوضی!
چه کار کردی؟
بیا اینجا.
ببین مجبورم کردی چیکار کنم، احمق.
چه کار کردی؟
لعنت!
-من هیچ ربطی به این ندارم. -خفه شو!
نه، منو نکش. به بچه‌هام قسم می‌خورم، یه کلمه هم حرف نمی‌زنم!
بلند شو. ساعت رو بده به من. ساعت رو بده به من!
حالا تو قراره بری.
-تو در این مورد به هیچکس چیزی نگو. -هیچی.
کارت‌های اعتباری‌ات را باطل نکن. من می‌دانم کجا زندگی می‌کنی.
-بله. -از اینجا برو! بجنب!
او رفته است.
من موفق شدم، درسته؟
جعبه آبی
-سلام، النا. خوبی؟ -حالت چطوره؟ خوبی؟
-پابلو امروز چطوره؟ -خوبم.
ببخشید.
-سلام، خاویر. -حالتون چطوره، پابلو؟
-همه چی خوبه؟ -همه چی خوبه. تو؟
یه سری برگه آوردم که امضا کنی.
-چی شده؟ -درباره شرکته.
برای فروش مشکی و قرمز.
من فقط به امضای تو نیاز دارم...
فقط یه ثانیه. زیاد طول نمی‌کشه.
نه، ممنون.
خیلی خب.
بی‌نقص.
اوه، بهش نگاه کن!
برای تو هم فرستادند.
خیلی عالیه.
حدس می‌زنم که می‌روی.
خیر.
چطور ممکنه؟
هیچ چیز در مورد آن جلسه برایم جالب نیست. حس رفتن ندارم.
ببین، پابلو، یه لحظه به حرفام گوش کن.
فکر کنم رفتن برات خوب باشه، باشه؟
مهم‌ترین کارآفرینان آنجا خواهند بود.
فکر کنم وقتشه... اونا تو رو ببینن.
این نشان دهنده اعتماد به نفس و ثبات است.
و به نوعی، به هر شایعه‌ای قبل از شروع آن پایان می‌دهد.
حرف مردم برام مهم نیست، پس…
اما اگر بگویند حالت خوب نیست یا مشکل داری،
در نهایت در تجارت علیه ما عمل خواهد کرد.
گذشته از این، پابلو، خوب است که کمی بیرون بروی، با مردم آشنا شوی،
تا به زندگیت برگردی.
خیلی وقته گذشته.
از وقتی تصادف کردم حتی نمیتونم سوار ماشین بشم.
بله، می‌دانم.
اما این را هم می‌دانم که پدر و مادرت تو را می‌خواستند.
برای ادامه زندگی و داشتن یک زندگی عادی.
بیا اینجا، پابلو.
فقط یک ثانیه.
بی‌نقص.
بلو باکس رو میشناسی؟
جعبه آبی؟ اپلیکیشن؟
-بله. -همون که تو برای ... استفاده می‌کنی.
بله، برای گروه نویسندگان،
یا تخته نرد بازی می‌کنم... - از کجا باید وارد شوم؟
اینجا جایی برای ملاقات با مردم، برای به اشتراک گذاشتن علایق مشترک است…
خب، آره. باشه.
اعتراف می‌کنم که یک یا دو بار از آن برای ملاقات با زنان استفاده کرده‌ام.
معمول. نه زیاد. درست است؟
منظورم این است که خوب است که یک حساب کاربری باز کنید و با افراد آشنا شوید.
فقط عمل بیرون رفتن برای ملاقات با مردم
شما را به اوضاع برمی‌گرداند.
همه چیز خوب خواهد شد.
برای پیدا کردن یک دوست جدید، صفحه را به راست بکشید
LARA2408 می‌خواهد با شما ارتباط برقرار کند!
من عاشق زندگی در لحظه هستم
صید خوبی بود، آفرین!
-صبح بخیر. -صبح بخیر.
امروز زود بیدار شدی.
-ههه.
پابلو
چی انقدر طول کشید تا برداشتی؟ مگه نمی‌خواستی منو ببینی؟
داشتم صبحانه می‌خوردم.
دارم بررسی می‌کنم که تو همونی هستی که تو عکسه.
می‌دانید که چطور در این برنامه‌ها، گاهی اوقات مردم عکس‌ها را پست می‌کنند...
-که کاملاً واقعی نیستند. -آره.
اما حالا که تو را می‌بینم، تو همانی هستی که در عکست هست.
من هم همونی هستم که تو عکسم هست.
الان فقط باید حضوری همدیگه رو ببینیم، همین.
کجا دوست داری بری؟
جایی... ساکت.
ترک خانه برایم سخت است.
چی، فقط تنبلی؟
نه، این نیست.
-توضیحش سخته، اما… -خب…
بیا بعدا حرف بزنیم، باشه؟
نگران نباش.
تو از خونه ات بیرون نمیری.
و من نه…
من اگه تازه با یه پسر آشنا شده باشم، خونه‌اش نمیرم، پس... نمی‌دونم.
ما باید برای این موضوع به یک واحد بررسی باران زنگ بزنیم.
خداحافظ. خداحافظ.
-چه قیافه‌ای دارم؟ -عالی.
-عصر بخیر. -عصر بخیر.
-رزرو زیر نظر لارا؟ -بله، از همین طرف.
عالیه. میشه لطفا اینو برام بذاری؟
لارا
-پابلو. -آره.
فکر کردم نمیای. - ببخشید، پیاده اومدم اینجا.
-پیاده رفتی؟ -آره.
من ماشین نمی‌سازم.
برای همین بهت گفتم زیاد بیرون نمیرم.
دور زندگی می‌کنی؟
یک مایل و کمی دورتر.
-فراموش نکردی. -نه. می‌بینم که تو هم فراموش نکردی.
-نه. -بریم؟ الان؟
حالا.
من عاشقشم.
مال مادربزرگم بود.
زیباست.
نوبت توئه. نوبت منه.
«کوپن برای یک جعبه آبی دیگر.»
آره، می‌دونم که هدیه بخشی از بلو باکسه،
اما اول باید با یکی آشنا بشم.
وگرنه نمی‌دانم چه چیزی به آنها بدهم.
-می‌فهمی چی می‌گم؟ -منطق خودش رو داره.
و نان تست؟
من مشروب نمی‌خورم.
-فکر کردم گفتی. -نه. من با آب مشکلی ندارم.
خب، پس، آب است.
به این جلسه.
نه. باید دو بار صدای تق تق بده.
میدونی وقتی بچه ای چطور،
تو اون لیست‌های طولانی رو می‌نویسی
از تمام چیزهایی که می‌خواهی وقتی بزرگ شدی، بشوی.
مثل فضانورد، پلیس، آتش‌نشان…
یا، نمی‌دانم، یک شطرنج‌باز حرفه‌ای…
کتابدار، پزشک…
و بعد در نهایت کاملاً مشغول کار دیگری می‌شوید.
الان چه کار می‌کنی؟ -من فروشنده هستم.
چیز جالبی نیست،
اما از وقتی به جنوب نقل مکان کردم، این تنها شغلیه که تونستم پیدا کنم.
-خب... -اما دوست داشتی چیکاره بشی؟
یک بازیگر زن.
-خیلی کلیشه‌ایه؟ -نه.
نمی‌دانم، حتماً آرامش‌بخش است که دیگر خودت نباشی
و برای مدتی شخص دیگری باشی، درست است؟
خب، برای بعضی‌ها، همین که خودشان باشند به اندازه کافی جالب است.
بیایید به سلامتی آن بنوشیم.
باشه. دو بار.
دو بار.
-اینا تموم شد؟ -ما خوبیم. ممنون.
ممنون.
غذا خوشمزه بود، من واقعاً آن را دوست داشتم. اما تو به ندرت غذا خوردی.
-مطمئن نیستم که آنقدر خوب بوده باشد. -رستوران نظرات خوبی داشت.
من کاملاً موافق نیستم. من عاشق ماهی قزل آلا هستم.
اما قربانی کردن آن حیوان نجیب فقط برای پر کردنش با پنیر
چی درست کنم، فوندو؟
متاسفم.
شیشه ساعت شما شکسته است.
اون هم کار نمی کنه.
چرا درستش نمی‌کنی؟
چون…
مال پدرم بود، و او فوت کرد.
دسر خاصی؟
من که بهت گفته بودم. در نهایت، نقدها درست بودند.
فقط در مورد کیک لاوا شکلاتی.
دور دوم کی میاد؟
خیلی دوست دارم.
حالا که حضوری همدیگر را ملاقات کرده‌ایم، دوست داری به خانه من بیایی؟
گذشته از این، تو یه هدیه به من بدهکاری.
شاید.
آدرست رو برام بفرست.
خواهیم دید…
سلام، کی هست؟
سلام، من لارا هستم. من اینجام تا پابلو رو ببینم.
اوه، بله، لطفاً بفرمایید داخل.
خوش آمدید.
ممنون.
-بستنی آوردم. -باشه.
-حالت چطوره؟ -من خوبم.
این الینا هست. اون برای من مثل یه خاله‌ست.
-سلام. -سلام.
-بیا تو. -اجازه هست؟
خواهش می‌کنم.
-خونه‌ی قشنگی داری. -خوشت اومد؟
-اونها پدر و مادرت هستن؟ -بله.
-میخوای اطراف رو بهت نشون بدم؟ -حتما.
این قسمت از خانه، نوعی موزه است.
اینجا از هر چیزی یه کم پیدا میشه. پدرم کلی چیز جمع کرده بود.
مثلاً اسلحه.
این آخرین چیزی است که او خریده است.
یک قبضه اسلحه Webley Mk VI کالیبر ۴۵ مربوط به جنگ جهانی اول.
وقتی چیزی پیدا می‌کنم، اگر به آن علاقه داشته باشم، آن را می‌خرم.
فقط برای اینکه مجموعه بزرگتر بشه.
و از همه چیز کمی وجود دارد. کتاب‌های قدیمی، ماشین تحریرها…
-ماهیگیری رو دوست داری؟ -آره، وقتی بچه بودم، عاشقش بودم.
می‌دونی چیه؟ من هم همینطور.
خب، در واقع، پدرم این کار را کرد.
من وقتی دختر بودم زیاد با او می‌رفتم و از تماشایش لذت می‌بردم.
آره، عکسش رو دیدم. خیلی قشنگ بود.
پابلو؟
ببخشید. شام آماده است. من همه چیز را آماده گذاشته‌ام.
-ممنون. -الان میرم. عصر بخیر.
عصر بخیر، النا.
تنها کسی که مراقب منه.
خب، امیدوارم این تغییر کند.
من این را دوست دارم.
من اینجا خیلی باهاشون وقت میگذرونم.
اونا می‌دونن کی حالت خوبه، کی نه.
تو را حس می‌کنند.
یک ۹۱۱ اصلی؟
به هیچ وجه…
و؟ -هفت دقیقه.
-هفت؟ -آره.
دو تا جعبه بهم بدهکاری، شیاد. -دو تا؟
متقلب!
-تو خیلی چیزها میدونی. -و همچنین... بله.
خاویر!
بذار لارا رو بهت معرفی کنم.
باعث افتخار منه.
-از آشنایی با شما خوشبختم. -من هم همینطور.
خاویر همکار خانوادگی ماست. او مدت زیادی با ما کار کرده است.
آره، درسته.
می‌خواستم حرف بزنم، اما بذار برای بعد بذاریمش.
-باشه. -از غذات لذت ببر.
متشکرم.
ما تصادف رانندگی داشتیم.
وقتی به هوش آمدم، در بیمارستان بودم و چند هفته گذشته بود.
و آخرین چیزی که یادم میاد اینه که…
نگاهی که به چهره مادرم در آینه عقب ماشین انداختم.
یک مخلوط…
از عشق و ترس.
این بود خداحافظی ما.
بعد از اون اتفاق زندگیم تبدیل به جهنم شد.
من دچار فوبیای رانندگی یا حتی سوار شدن به ماشین شدم.
اولش فقط اگه تند می‌رفتم، منو می‌گرفت.
بعداً، حتی نمی‌توانستم سرعت پیاده‌روی را تحمل کنم.
حالا، به سختی می‌توانم وارد شوم.
خوشبختانه، خاویر همه چیز را مدیریت کرد.
دیشب از من پرسیدی…
که چرا درستش نکردم.
این ساعت مال پدرم بود.
او در زمان تصادف آن را پوشیده بود.
دست‌هایش درست در همان لحظه تصادف یخ زدند.
این یه راهه برای اینکه باهاش ​​در ارتباط باشی.
بنابراین، من هرگز آن را از خودم جدا نمی‌کنم.
یک «هدیه» دیگر از تصادف.
نگاه کن…
من کسی نیستم که به شما بگویم چه کار کنید یا چگونه آن را انجام دهید.
اما احساس می‌کنم که گاهی اوقات ما به چیزهایی از گذشته می‌چسبیم
که نمیذارن ما به زندگیمون ادامه بدیم
دارم در مورد ساعت مچی صحبت می‌کنم.
نگذارید تبدیل به چیزی شود که کورتاسار نوشته است.
«وقتی به تو ساعتی می‌دهند،
آنها به شما زمستانی پر از گل و گیاه می‌دهند."
«گردنبند گل رز.»
«سیاه‌چاله‌ای از هوا.»
«آن را به تو می‌دهند.»
«آنها این را نمی‌دانند. قسمت وحشتناک ماجرا این است که آنها این را نمی‌دانند.»
«آنها به شما چیزی شکننده می‌دهند.»
«بهت ساعت نمی‌دن.»
«تو کسی هستی که به او موهبت داده شده است.»
«به عنوان هدیه تولد ساعت به تو داده شده.»
خیلی خوب.
لارا،
می‌خواهم بدانی که اگر بخواهی، دوست دارم دعوتت کنم…
دوست دارم…
خوشحال میشم باهام بیای…
خوشحال میشم با من به ماهیگیری بیای…
دوست دارم با من برای ماهیگیری به این مکان باورنکردنی بیایی.
مایلم شما را به چند مرداب شگفت‌انگیز دعوت کنم
جایی که می‌توانیم ماهیگیری کنیم.
-مطمئنی؟ -بله.
از وقتی با تو آشنا شدم، زندگیم به سمت بهتر شدن تغییر کرده.
احساس می‌کنم دارم جرات می‌کنم کارهایی را انجام دهم که قبلاً جرات انجامشان را نداشتم.
-نظرت چیه؟ -بله. معلومه که از این ایده خوشم میاد.
عالیه. پس، فردا می‌بینمت.
باشه. بوس.
برات خوشحالم. پابلو، لیاقتش رو داشتی.
این باعث خوشحالی من هم می‌شود، چون…
من از او خوشم می‌آید.
-خوبه. -آره.
شاید الان متوجه نشی،
اما برگشتن به ماشین قدم خیلی بزرگیه.
و من اینو به تو مدیونم. -نه...
-بله، متشکرم. -نه، شما هیچ بدهی به من ندارید.
میدونی؟
تو مثل پسرم هستی.
-پابلو. -بله؟
اینو تو دستشویی جا گذاشتی.
ممنون، النا.
ممنون.
باشه، کیف رو میذارم عقب.
نگاه کن.
-تو آوردیش؟ -معلومه که آوردیش.
من بازش می‌کنم. نه، صبر کن.
بیا شروع داستان رو بذاریم برای بعد، باشه؟ -باشه.
بیا بریم.
قراره حسابی خوش بگذرونیم. خواهی دید.
باید انجامش بدیم؟
لارا، ما خیلی تند میریم. آروم تر.
خیلی داریم تند میریم.
-باشه، ببخشید. -بس کن!
ریلکس کنید.
چرا اینقدر تند میری؟ -من فقط هیجان زده شدم.
زدمش، و سرعتش زیاد شد. ببخشید.
نه، خواهش می‌کنم، بیایید برگردیم.
ما در خانه من خوب بودیم.
-ما لازم نداریم-- -پابلو، آروم باش.
همه چیز خوب است.
من می‌توانم سرعتم را کم کنم.
من سرعتم رو کم می‌کنم، باشه؟
-باشه؟ -باشه. باشه.
چه جای قشنگی.
می‌دونی، وقتی تو بوئنوس آیرس زندگی می‌کردم، ازش خوشم نمیومد.
حواست پرت نشه. چشم‌هات به جاده‌ست. - مشکلی نیست، جاده خلوته.
حیوانات زیادی از این منطقه عبور می‌کنند. توجه کنید.
-واقعاً؟ -بله، من اینجا رو خوب می‌شناسم.
-اونا همیشه از اینجا رد میشن. -خیلی خب. تمرکز کن، پس، تمرکز کن!
بیا دیگه لارا، خواهش می‌کنم.
شوخی می‌کنم.
می‌دانم کاری که امروز انجام دادی مهم است.
و از اینکه به من اعتماد دارید، سپاسگزارم.
نگران نباش، تا من کنارت باشم، هیچ اتفاقی برات نمی‌افته.
دلم داره میمیره برای یه چیز شیرین.
من انواع و اقسام چیزها را توی آن کیسه گذاشتم. اما شکلات را فراموش کردم.
یه ایستگاه استراحت نزدیکه.
-واقعاً؟ -بله.
-اشکالی نداره اگه تمومش کنم؟ -نه
خواروبارفروشی کوچک
-چیزی نمی‌خوای؟ -نه.
-آب؟ -نه، خوبم.
-مطمئنی؟ -بله.
-الو؟ -خوب به حرفام گوش کن رفیق.
تو منو نمیشناسی، ولی تو دردسر بزرگی افتادی.
این کیه؟
اون تو رو دیوونه می‌کنه.
اون زن توی ماشینت اونی نیست که میگه.
تو اونو نمی‌شناسی. تو در خطری.
او با چند نفر کار می‌کند که برای امرار معاش از مردم کلاهبرداری می‌کنند.
همه چیز را از من گرفتند.
او زندگی من را خراب کرد.
-چی؟ -بهم بگو الان کجایی؟
ببخشید، این کیه؟
کجایی؟
سلام.
تو گوشی رو روی من گذاشتی!
میفهمی چی میگم؟ تو دردسر بزرگی افتادی!
شوخی نیست! همه چیزت را ازت می گیرند!
-حرومزاده! -پابلو!
جرات نکن دوباره تلفن رو قطع کنی.
داره بهت دروغ میگه.
ببینیم، گفت اسمش چی بود؟ آنا، پائولا، ویکی؟
اسمش مارتیناست، احمق.
بفرمایید.
باید انجامش بدیم؟
آیا مقداری میل دارید؟
حالت خوبه؟
عجیب به نظر میای. اتفاقی افتاده؟
یه پسر همین الان بهم زنگ زد، تو گوشی جیغ میزد.
گفت من در خطرم.
نگران نباش. آنها همیشه این کار را می‌کنند.
این کار را می‌کنند تا از مردم پول بگیرند.
بریم؟
شاید، اما او با تلفن همراهم تماس گرفت.
-خب؟ -گفت که تو رو می‌شناسه.
اینکه همه چیز را از او گرفتی، اینکه دیوانه ای.
من؟ همه چیز را از کسی گرفتن؟
این شوخیه؟
اونا یه شماره تصادفی گرفتن و تو گول خوردی.
تصادفی نبود. او دو بار دیگر هم با من تماس گرفت.
او گفت من در خطر هستم و تو با دو مرد کار می‌کنی.
پابلو، اونا این کارو می‌کنن تا از مردم پول بگیرن.
-کافیه. همین. -«پابلو.»
او من را «پابلو» صدا زد. او داشت مرا صدا می‌زد.
او شماره تلفن من را دارد. او می‌داند من کی هستم.
او کیست؟ چه می‌خواهد؟
تفش کن بیرون!
مردی که بهت زنگ زد، دوست پسر سابق منه.
او شیفته‌ی من شده است.
او همیشه راهی پیدا می‌کند تا مردم حرف‌هایش را باور کنند.
دوباره داره دنبالم میگرده.
کمکم کن، پابلو.
لطفا کمکم کنید.
اسم من لارا نیست.
اسم من مارتینا است.
یک روز…
من در شبکه‌های اجتماعی بودم،
و دیدم که یک نفر دارد برای همه عکس‌های من نظر می‌دهد.
او همه پست‌های من را لایک کرده بود.
رفتم تو پروفایلش دیدم خیلی نازه.
و ما شروع به صحبت کردن بیشتر و بیشتر کردیم.
ببخشید، دو تا اسپرسو با یه کم شیر.
و خب، وقتی او را دیدم، از او خوشم آمد.
من…
از او خوشم آمد. از طرز صحبت کردنش خوشم آمد، به نظر بافرهنگ می‌آمد.
داستان‌هایی که برایم تعریف کرد…
او به من گفت که پلیس است.
و کلی با هم خوش گذروندیم.
ما خوش گذراندیم.
دوست دخترهایم او را دوست داشتند. خانواده‌ام هم همینطور.
یه روز رفتیم جشن تولد یکی از دوستام...
و ما داشتیم می‌رقصیدیم، مشروب می‌خوردیم…
یادم هست که داشت برای همه دوستانم نوشیدنی می‌خرید.
یه دفعه رفت دستشویی
و وقتی برگشت، مردی را دید که با من صحبت می‌کرد.
به سمتش آمد، بازویش را گرفت و شروع به زدنش کرد.
و او مدام او را می‌زد، و می‌زد و می‌زد…
وحشتناک بود.
بعدش بهش گفتم که... دیگه نمی‌خوام ببینمش.
اینکه نمی‌خواستم با یه آدم خشن قرار بذارم.
و بعد از مدتی دوباره با من تماس گرفت.
او گفت که... دیگر این کار را نخواهد کرد.
التماس می‌کرد که حرفش را باور کنم، و گریه می‌کرد...
و من حرفش را باور کردم.
همه چیز حسادتش را برمی انگیخت.
هر وقت تلفنی صحبت می‌کردم، حسادت می‌کرد.
هر وقت دوست دخترهایم را می‌دیدم، حسادت می‌کرد.
هر وقت من را با خانواده‌ام می‌دید، حسادت می‌کرد.
همه چیز. تا اینکه خودم را منزوی کردم.
خودم را از همه کس و همه چیز جدا کردم.
من از خودم بودن دست کشیدم.
او مرا مجبور به انجام کارهایی کرد که…
که می‌دانستم اشتباه هستند.
و الان پشیمانم.
چه چیزهایی؟
یک شب چیزی توی نوشیدنی‌اش ریختم تا خوابش ببرد و فرار کردم.
به خانه پدر و مادرم رفتم و گزارش تهیه کردیم.
اما او نایستاد.
سگم را وسط حیاط مرده پیدا کردم.
بعدش رفتم شمال
و گزارش ارائه داد.
اما او اول به آنجا رسید و آنها حرفش را باور کردند.
طوری وانمود کرد که انگار من تعقیب‌کننده هستم.
به همین دلیل است که به جنوب آمدم
و اسمم را عوض کردم.
فکر می‌کردم پیدایم نمی‌کند.
اشکالی نداره. حالا تو با منی.
اینجوری، درسته؟
راست، آرام آرام رها کن… با چپت رها کن…
همین و بس.
هر زمان که خواستید آن را رها کنید تا جلوتر برود.
می‌دونی، یادم رفت کرم ضد آفتاب بزنم.
الان برمی‌گردم.
مهمانخانه افق‌های آندین
اینجا جایی بود که ما رفتیم.
پیشنهاد می‌کنم فردا بریم اینجا.
خوشمزه! نمی‌خوای یه کم امتحان کنی؟
نه، ممنون.
-مطمئنی؟ -بله.
-کدوم یکی؟ -این یکی.
حدود یک ساعت از اینجا فاصله داره.
بیایید ببینیم…
بفرمایید، ما امروز رفتیم.
و بفرمایید، می‌خواهی فردا بروی. بگذار ببینم. باشه.
خب، باید زود بیدار شویم.
مارتینا
یه چیزی هست که باید بدونی.
شب حادثه…
من و پدر و مادرم برای یک شام کاری رفته بودیم.
یکی از آن رویدادها…
ما همیشه دعوت بودیم.
از آن شام‌ها متنفر بودم.
اما پدرم گفت برای روابط عمومی خوب است
و اینکه من مجبور بودم یاد بگیرم.
و چون حوصله‌ام سر رفته بود…
من شراب خوردم، و بعد…
ویسکی خورده بودم.
وقتی رفتیم، پدرم از من خواست رانندگی کنم چون زیاد مشروب خورده بود.
به محض اینکه به جاده زدیم، فهمیدم که نمی‌توانم رانندگی کنم.
یه دفعه، یهو تغییر مسیر دادم…
خیلی سریع، و مادرم پرسید که آیا حالم خوب است؟
از توی آینه عقب بهش نگاه کردم و گفتم: باشه.
به او گفتم که آن جاده را از بَر می‌دانم، به من اعتماد کن.
بعدش کنترل ماشین از دستم خارج شد.
تقصیر من بود.
قرص‌ها را پیدا نمی‌کنم.
مطمئنی؟
امکان نداره. اونا همینجا بودن.
اگر به آنها نیاز دارید، می‌توانیم به شهر برویم.
نه، این یک آماده‌سازی خاص است. آنها آنها را نمی‌خواستند.
-بیا اینجا. -تا وقتی که برگردم خونه، فکر کنم بتونم...
بیا اینجا، بشین. -... مدیریت کن، اما...
تقصیر تو نبود.
این یک تصادف بود.
با من نفس بکش.
به چیزی آرامش‌بخش فکر کنید.
به کارهایی که امروز انجام دادیم فکر کنیم.
خواهی دید، کم کم، آرام خواهی شد.
بفرمایید.
متشکرم.
ممنون.
خب؟ بهت گفت فردا کجا میری؟
عالی. جای خیلی خوبیه.
مطمئنی پابلو نمی‌دونه توی اون ساعت چیه؟
بله، مثبت. من تنها کسی هستم که می‌دانم پدرش کلمات کلیدی را آنجا نگه داشته است.
-نمیدونم... -چی؟
من در مورد نقشه مطمئن نیستم. چی؟
نمیشه مثل قبل راحت‌ترش کنیم؟
کاری که شماها می‌کنید... پابلو گول نمی‌خوره، اون احمق نیست.
ببین با من چطور پیش رفت. و حالا آیا او هم همینطور خواهد بود؟
بله، او الان این کار را خواهد کرد.
نمی‌دانم.
قرص‌هاش رو خوردی؟
-بله. -و تو اونا رو بیرون انداختی، درسته؟
آره، انداختمشون بیرون.
بی‌نقص.
به این ترتیب او قادر نخواهد بود درست فکر کند.
به هیچ کس رحم نکن.
پابلو درست مثل پدر و مادرش یک آشغال است.
من او را از وقتی که به دنیا آمد می‌شناسم.
و بله، او شکسته است.
نقطه ضعفش همینه.
چهره مادرش او را شکنجه می‌دهد.
الان برمی‌گردم.
صبر کن!
شک شما چیست؟
انگار واقعاً به من وابسته نیست.
شاید بهش وابسته شدی.
چرا باید ساعت را به من بدهد؟
اگر مهمترین چیزی است که دارد،
تنها چیزی که او را به یاد والدینش می‌اندازد؟
می‌دانی چرا؟
چون تو بهترین بازیگر زن دنیایی،
و فقط ما دو نفر این را می‌دانیم.
چه کسی می‌توانست در برابر تو که از ناامیدی گریه می‌کردی، مقاومت کند؟
او حرف تو را باور خواهد کرد و آن را به تو خواهد داد.
تازه، او می‌داند که این تنها چیزی است که برای فرار به شیلی لازم داری.
نگاه کن.
اینجا را هدف قرار دهید.
این قراره زندگی ما رو برای همیشه تغییر بده.
کمی جلوتر، یک گذرگاه وجود دارد.
ما به سمت راست می‌پیچیم، دریاچه حدود ده مایل جلوتر خواهد بود.
و این یعنی چند دقیقه؟
بیست دقیقه، نیم ساعت.
-اشکالی نداره اگه تمومش کنم؟ چون من... -نه. اشکالی نداره.
سریع می‌رم، باشه؟
لعنت.
دوباره؟
سلام.
دارم بهت هشدار میدم، دیگه زنگ نمیزنم.
این یه کلاهبرداریه رفیق.
داری میری تو تله.
اولین شهری که به آن می‌رسید،
او به کلانتری می‌رود و می‌گوید که شما سعی کردید او را بدزدید،
تو او را زدی و به او حمله کردی.
او خواهد گفت که تو را نمی‌شناسد، اما تو دیوانه‌ای.
و تو را به زندان خواهند انداخت.
و وقتی اسلحه را پیدا می‌کنند…
اسلحه؟ چه اسلحه‌ای؟
البته، او هنوز به شما اجازه نداده است که جعبه آبی را باز کنید.
چشماتو باز کن. تو فقط یه احمق دیگه توی این لیست هستی.
موفق باشید.
پابلو! داری چیکار می‌کنی؟
جعبه رو باز کردی؟
-این چیه؟ -هدیه تو.
فکر کردم ازش خوشت میاد. بهم گفتن که یه چیز عتیقه‌ست.
دوباره بهم زنگ زد، گفت داری گزارشم میدی.
نه. نه، این نمی‌تونه اتفاق بیفته.
همه چی اوکیه؟ کمکی لازم داری؟
خودشه. -مشکلی برای ماشین پیش اومده؟
-تو کی هستی؟ -پابلو، مواظب باش.
-هیچکس. من فقط وایستادم که کمک کنم. -باور نکن.
نه! صبر کن، مارتینا!
-حرومزاده، ازت متنفرم. -بس کن. اشکالی نداره.
من چیکار کردم؟ چی شد؟
آروم باش. اسلحه رو بده به من. من کشتمش.
آخرش میفتم زندان.
شما باید از کشور خارج شوید.
باید از مرز عبور کنی.
نزدیکترین مکان شیلی است. شما باید به شیلی بروید.
تو باید از مرز عبور کنی. باید اینجا را ترک کنی.
این ساعت ارزش یک ثروت را دارد.
آن را به هر راهنمای محلی بدهید، آنها شما را از آنجا عبور خواهند داد.
تو باید بری، مارتینا. تو باید بری.
صبح بخیر.
ساعت چند است؟
ساعت ۸:۳۰ است.
اون چیه؟
یه شیرینی‌پزی تو این شهر هست که کروسان‌های خوشمزه‌ای می‌پزه.
یه چندتایی آوردم که امتحان کنی.
رفتی داخل شهر؟
می‌دونی که من عاشق پیاده‌روی‌ام.
صبحانه می‌خوریم و به سمت دریاچه می‌رویم.
اشکالی نداره اگه تمومش کنم؟ مطمئن نیستم بتونم.
-من باید دستشویی کنم. -نه. اشکالی نداره.
باشه.
انجام شد.
باشه.
جعبه رو باز کردی؟
جعبه رو باز کردی.
باشه.
این دیالوگ می‌توانست…
این چیه مارتینا؟
چه نوع بازی‌ای انجام می‌دهی؟
هدیه‌ی توست.
هدیه‌ای که به تو بدهکار بودم.
اسلحه؟
فکر کردم خوشت میاد.
مگه نگفتی بابات اسلحه جمع می‌کنه؟
همه چیز روبراهه؟
به کمکی نیاز دارید؟
-خودشه. -هی، اونجا.
ماشین از کار افتاد؟
این نمی‌تونه اتفاق بیفته.
چه می خواهی؟
بدش به من. حرومزاده!
مارکوس…
مارکوس کجاست؟
مارکوس!
با مارکوس چیکار کردی؟
مارکوس؟
او مرده است.
تو او را کشتی.
چی میخواستین پسرا؟
برای دزدیدن من؟
گلوله رو عوض کردی؟
به آن هم خواهیم رسید.
چی میخواستین پسرا؟
این آخرین باره که ازت خواهش می‌کنم.
ساعت مچی شما.
ساعت من؟
شما همه این کارها رو برای یه ساعت انجام دادین؟
این ساعت مال پدربزرگم بود.
و آن را به من واگذار کرد.
بابام ازم گرفتش.
آنها با هم کنار نمی آمدند.
پدرم مرد بسیار خشنی بود.
حداقل با من.
همیشه می‌گفت من…
ناامیدی بزرگ او.
برای همین مجبور شدم هر دو را از سر راه بردارم.
اون تصادف، یه تصادف نبود.
من مدت زیادی براش برنامه ریزی کردم، می دونی؟
پیدا کردن یک نقطه خاص…
سپس پیدا کردن یک منحنی…
سپس فرمان را تکان می‌دهد…
-به من دست نزن. -ماشین رو میندازم تو دریاچه...
اجازه دادن به ورود آب سرد.
پدرم سعی در فرار داشت، دستان من او را محکم گرفته بودند...
تماشای غرق شدنش.
می‌دونی چقدر می‌تونم نفسم رو حبس کنم، درسته؟
و آن نگاه مادرم که خیلی روی من تأثیر می‌گذارد...
قیافه کسی که میدونه قراره بمیره
و سزاوار آن است.
او همیشه می‌گفت
که مشکلی در من وجود داشت.
این باعث شد مردم از من متنفر شوند.
و اینگونه بود که او مُرد.
با نگاهی پر از ترس، درست مثل نگاه تو...
هیچ کس به من شک نکرد.
همه چیز خوب پیش رفت.
بعدها، متوجه شدم…
من در دام دروغ خودم گرفتار شده بودم.
آسیب روحی‌ام، فوبیا، ماشین…
گاهی اوقات…
موقعیت‌هایی هست که نمی‌توانم کنترلشان کنم، اما…
تو دیوانه ای.
و دستم می‌لرزد.
کاری که با قرص‌ها کردی بیهوده بود.
آنها یک دارونما هستند.
اونا بی فایده ان.
وقتی پروفایلت رو دیدم،
فهمیدم که تو برای چیزی که من نیاز داشتم، عالی هستی.
کسی که کمکم کنه از اینجا برم…
از اسارتی که خودم را در آن گرفتار کرده بودم.
به بهانه‌ای نیاز داشتم.
و تو، خیلی زیبایی.
ما تصادف رانندگی داشتیم.
وقتی به هوش آمدم، در بیمارستان بودم و چند هفته گذشته بود.
خوشبختانه وکلای من همه چیز را پیگیری کردند.
آیا باید می‌گفتم «وکلا»؟ یا می‌گفتم «خاویر»؟
«خاویر.»
ما به ... یک شخصیت پدرانه نیاز داریم.
خاویر یک پدر نمونه است.
نگاهی که توی صورت مامانم بود.
قیافه اون پیرزن عوضی.
آخرین چیزی که یادم می‌آید، نگاه مادرم در آینه عقب است.
آمیزه‌ای از عشق و ترس.
«پابلو خیلی بهتره. اون یه دوست دختر داره.»
«دست پابلو دیگر نمی‌لرزد.»
قرار بود تو ناجی من باشی…
شفا دهنده من.
می‌دونی، من دو تا چیز از پدرم یاد گرفتم؟
اول اینکه هیچ‌کس بدون انگیزه‌ی پنهانی به من نزدیک نمی‌شود.
و دومی،
برای زنده ماندن از آن حرامزاده خیلی مهم است،
اینه که همیشه باید هوشیار باشی، می‌دونی؟
ضربه هر لحظه ممکن است وارد شود.
جزئیات... باعث شد متوجه آن شوم.
همه چیز در جزئیات است.
تنها شرط جعبه آبی این است که
که باید در اولین قرار با یک هدیه حاضر شوید.
و چه کردید؟
اول باید کسی را بشناسم. در غیر این صورت، نمی‌دانم چه چیزی به او بدهم.
از کجا فهمیدی من از کورتاسار خوشم میاد؟
حرکت خوبی بود، اما یک قدم بیش از حد بود.
انگار که کورتاسار را از بر باشی...
بذار برم، لطفا.
-ولم کن. -نمیتونم بذارم بری.
می‌خوای در مورد گلوله‌ها بدونی، درسته؟
من همچنین می‌دانم چطور کارها را برنامه‌ریزی کنم، می‌فهمی؟
عوض کردن گلوله‌ها خطرناک بود. ممکن بود به من شلیک کنید.
اما انجام دادنش لذت‌بخش بود.
ای حرومزاده!
ای شیطون!
این ایده خاویر بود، مگه نه؟
برای همین با هم آشنا شدیم.
او در مورد اپلیکیشن به من گفت.
معامله چه بود؟
قراره وقتی ساعتت رو داشتیم همدیگه رو ببینیم.
ساعت من؟
آیا او همه این کارها را برای یک ساعت مچی مزخرف انجام داد؟
نه، این‌طور که نمی‌شود.
بهش زنگ بزن.
مواظب حرف زدنت باش وگرنه حسابی کتکت می‌زنم.
هی، مارتینا، کجا بودید بچه‌ها؟ داشتم بهتون زنگ می‌زدم.
ساعت رو داری؟
بله، ما آن را داریم.
خوب.
و مارکوس؟
داره خودشو تمیز میکنه.
برای همین زنگ زدم.
پابلو متوجه چیزی شد؟
خیر.
حق با تو بود.
اون یه احمقه.
طبق قرار، یک ساعت دیگه سر گذرگاه ترس لوماس منتظرم باش. باشه؟
باشه.
نمی‌فهمم چرا دختری مثل تو درگیر همچین چیزی میشه.
حیف شد، چون من واقعاً ازت خوشم اومد.
حالا می‌خوای با من چیکار کنی؟
احمق، فکر کرده می‌تونه منو گول بزنه.
حرومزاده!
بس کن، احمق، بس کن!
بگذار بروم!
بس کن، بس کن!
و ساعت؟
او هرگز آن را از خود دور نکرد
اینها تنها چیزهایی بودند که در محل حادثه پیدا کردیم
آنجا هیچ نگهبانی نبود
FilmYar