« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
‫تو قبر آدمو رو به بالا می‌خوابونن یا رو به پایین؟
‫ما مرده‌هامون رو می‌سوزونیم، واسه همین مطمئن نیستم.
‫آقای آمره، چی می‌خواید بگید؟
‫من اینجام تا به این آدما یه اخطار نهایی و آخر بدم.
‫اینا تو پوشش سالن ماساژ، دارن کاسبی‌های کثیف راه میندازن
‫و سعی دارن فرهنگ و سیستم ارزشی بزرگ هند رو لکه‌دار کنن.
‫و قسم می‌خورم به هزاران کارگری که کنارم ایستادن،
‫اگه تو انتخابات پیش رو برنده بشم...
‫کل این تشکیلات غیرقانونی رو تخته می‌کنم.
‫و برای زنان کشورمون،
‫که تو این سالن‌های ماساژ مشکوک کار می‌کنن،
‫هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم تا براشون یه شغل آبرومند پیدا کنم
‫و کمکشون کنم دوباره رو پای خودشون بایستن.
‫فقط همین رو داشتم بگم.
‫- ما چه جور رهبری می‌خوایم؟ ‫- یه سؤال دیگه، آقا!
‫هی!
‫اینجا نه.
‫فقط داخل.
‫- باشه! ‫- برو!
‫برو!
‫اسممو بگو، آمره.
‫آمرو، آمرو.
‫آقای محترم، من هر کاری که امروز تو اتاقتون کردید رو ضبط کردم.
‫یه تیزر براتون می‌فرستم. ضمناً یادتون باشه آقا،
‫اگه بلایی سر من بیاد، حتی یه آنفولانزای ویروسی، ویدیوی شما هم وایرال میشه.
‫گوش کنین، ببخشید خانم. فکر کنم متوجه نیستین.
‫تو دو روز گذشته، شش بار باهاتون تماس گرفتم.
‫متوجهم، آقا.
‫میشه لطفاً دو دقیقه پشت خط منتظر بمونید؟
‫نه، نه، نه. لطفاً منو پشت خط نذار.
‫همینجوریشم این آهنگی که پخش می‌کنید افتضاحه.
‫تو متوجه نمیشی.
‫- شش روپیه. ‫- صبح بخیر، آقا.
‫می‌دونی، تو قبض تلفن ماه قبل، زنم مجبور شد شش روپیه اضافه بده.
‫بله، آقا. ماه بعد به حسابتون بستانکار میشه.
‫- ولی چرا دارید نفس‌نفس می‌زنید، آقا؟ ‫- چرا نفس‌نفس می‌زنم؟
‫- اسمت چی بود؟ ‫- پایال هستم.
‫خب این تماسی که گرفتم، واسه اهداف کیفیتی داره ضبط میشه؟
‫بله، آقا.
‫خیلی هم خوب.
‫خب، پایال عزیزم، من یه پیرمرد ۷۳ ساله‌ام. باشه؟
‫این استرسی که داری بهم وارد می‌کنی...
‫با این وضع، مشتری فعلیت خیلی زود میشه بیوه‌ی آینده‌ی من.
‫آقا، لطفاً استرس نداشته باشید.
‫هزینه‌هاتون قطعاً تو قبض ماه بعدتون برگردونده میشه.
‫ماه بعد؟ ماه بعد، زنم باید شما رو بکشونه دادگاه.
‫واسه... واسه سکته قلبی من.
‫پایال، گوش کن. یه لطفی در حقم بکن.
‫ببین، می‌تونی نقد بهم پسش بدی. من میام دفتر مرکزیتون. باشه؟
‫ببخشید، آقا. فقط می‌تونم بستانکارش کنم.
‫ولی ممنون که با تلکورکس تماس گرفتید. یه کارشناس...
‫صبح بخیر، عمو.
‫هی!
‫چیه؟
‫- چقدر میشه؟ ‫- ۳۰۷.
‫پانصد تا.
‫من کل صبح رو بیرون خرید نمی‌کردم. داشتم ورزش می‌کردم.
‫آره واقعا؟
‫- اینو از معبد دزدیدی؟ ‫- هی!
‫- هان؟
‫هی. موزِ من!
‫موزِ من.
‫اون حساب می‌کنه.
‫از رو کرایه کمش کن.
‫توروخدا یه دوش بگیر.
‫- چقدر میشه؟ ‫- سیصد و هفت.
‫سیصد و...
‫این دیگه از کدوم گوری پیداش شد؟
‫کوچه‌پس‌کوچه‌های کشورمون شاید باریک باشن،
‫اما قصه‌هایی که برای گفتن دارن خیلی جذابه.
‫اتفاق امروز هم فرقی با بقیه نداره.
‫باعث میشه سرجات میخکوب بشی و با خودت بگی، چی باعث این مرگ شد؟
‫آیا دستور پخت افتضاح خورشت بامیه بود
‫که مادر پاپو تو گروه چت عمومی ازش انتقاد کرد؟
‫- نور طبیعی به اندازه کافی هست. ‫- یا کار خانم سریواستاو بود؟
‫چرا باید برق روشن باشه؟ فقط خاموشش کن.
‫زمستون بمبئی بیشتر از چند روز طول نمی‌کشه.
‫لذتشو ببر. پنکه می‌خوای چیکار؟
‫میگن شاید این دفعه حتی برف هم بیاد.
‫- واقعاً؟ ‫- اوهوم.
‫گرمایش زمینه، داداش، گرمایش زمین. خوبه، تو هزینه‌ها صرفه‌جویی می‌کنیم.
‫شیلپا، چرا اول صبحی باید بشینی
‫این معمایی‌های جنایی پر از خون و خون‌ریزی رو ببینی؟
‫شاید یه روزی ما هم عاقبتمون همین بشه.
‫عاقبتمون همین بشه؟
‫اگه کسی همچین کاری کنه...
‫...با سر می‌کوبمشون زمین.
‫کمربند مشکی جودو رو که واسه نگه داشتن شلوارم نبستم.
‫من نجاتت میدم.
‫اون‌وقت کی قراره تو رو از دست من نجات بده؟
‫به چی زل زدی؟ به این دو تا تار موی سفیدم؟
‫نه، نه! خیلی جذاب شدی.
‫می‌تونی بری هندونه زیر بغل همون پیرزن‌ها بذاری، باشه؟
‫اگه به زندگی تو اینجا ادامه بدیم، منم تبدیل به یه عجوزه میشم.
‫موهاتو با آبرنگ رنگ می‌کنم.
‫آبرنگ موهای سفیدم رو نمی‌پوشونه.
‫اسم این مجتمع آپارتمانی نباید "آپارتمان‌های آرامش" باشه،
‫باید بذارن "آپارتمان‌های خدا بیامرز".
‫چرا نمی‌تونیم بریم یه جای دیگه؟
‫شیلپا! دوباره شروع نکن!
‫کرایه اینجا انقدر پایینه که انگار هنوز تو قرون وسطی گیر کرده.
‫این...
‫روسری خانم فاتحه است. هر روز میفته اینجا. و می‌دونی چیه؟
‫هیچ جای دیگه‌ای یه جای ارزون‌تر و قشنگ‌تر از اینجا پیدا نمی‌کنی.
‫عزیزم، من جدیم.
‫دیگه نمی‌تونم این پیرپاتال‌ها رو تحمل کنم.
‫زود باش، بیا بچه‌دار شیم.
‫هی! یه لحظه، یه لحظه! چت شده تو؟
‫چون حوصله‌ات سر رفته، می‌خوای بچه‌دار شی؟ اینجوری کار می‌کنه؟
‫ببین، اگه حوصله‌ات سر رفته، تلویزیون ببین. ریلزها رو بالا پایین کن.
‫شیلپا، بچه‌ها یه سرمایه‌گذاری مادام‌العمر با سود صفرن. هیچ فایده‌ای هم ندارن.
‫گمشو.
‫اه...
‫باشه، گوش کن. یه خبر خوب دارم.
‫چیه؟
‫همین الان با آدمای تلکورکس حرف زدم.
‫- هان؟ ‫- اون شش روپیه یادت میاد؟
‫گفتن میارنش رو قبض ماه بعدت.
‫حالشو ببر!
‫شش روپیه.
‫این همه تلاش واسه شش روپیه لعنتی؟
‫وسواست نسبت به پول داره بدتر میشه.
‫شش روپیه کامله. این پولی که با زحمت به دست اومده.
‫اگه خیلی چونه بزنی، با شش روپیه می‌تونی دو تا موز بخری.
‫بیخیالش شو.
‫فرنی یا نونی که با زحمت به دست اومده می‌خوری؟
‫هیچکدوم.
‫نون تست مجانی. خونه خانم دسوزا.
‫راستی، امروز شام مجانی هم هست.
‫- شام مجانی؟ چطور؟ ‫- آره.
‫یادت رفته؟
‫عروسی دختر گوروجیِ منه.
‫دوباره؟
‫گوروجیِ تو چند تا دختر داره مگه؟
‫امروز عصر زود بیا خونه. باید بریم یه کادو بخریم.
‫کادو؟
‫خانم دسوزا.
‫خانم...
‫صبح بخیر!
‫صبح بخیر، راماکانت.
‫- صبح بخیر. ‫- هوم، چطوری؟
‫- خوبم. ممنون. ‫- اوهوم.
‫بفرمایید. داروی یبوستتون.
‫اوه! تو مثل یه فرشته‌ای. ممنون که یادت موند.
‫اوه، نه خانم دسوزا. من مراقبتون نباشم، کی باشه؟
‫- می‌دونین... ‫- اوهوم.
‫...چون داشتم دنبال داروی شما می‌دویدم، صبحونه‌ام رو از دست دادم.
‫اوه! صبحونه؟
‫آره، البته.
‫تست؟ آه.
‫اوهوم.
‫اوه، نه، نه، نه! سوخته.
‫- نه، نه. اشکالی نداره. اشکالی نداره. ‫- باشه.
‫این توستر لعنتی درست کار نمی‌کنه.
‫چی شد؟ امروز صبح شکمت کار کرد؟
‫آره، یکمی.
‫خب، خانم دسوزا.
‫بهتون گفتم شیلپا می‌خواد آی‌وی‌اف کنه؟
‫- می‌دونین، داریم واسه بچه‌دار شدن تلاش می‌کنیم. ‫- اوهوم.
‫کلی طول کشید تا راضیش کنم.
‫ولی من عاشق بچه‌هام.
‫خیلی گرونه. خرج و مخارجمون سر به فلک کشیده.
‫خانم دسوزا،
‫اگه بشه یکم کرایه رو کم کنید، خیلی کمک بزرگی میشه.
‫- اه. ‫- چرا نمی‌ذاری رو نونت کره بمالم؟
‫هوم. تو کره مالیدن زیاده‌روی نکن. هیچ تخفیفی رو کرایه در کار نیست.
‫کلاهبردار لعنتی.
‫دودکش لعنتی!
‫خونه خودمه! و فقط من تصمیم می‌گیرم اینجا چی بشه و چی نشه!
‫برگرد به همون خونه ساحلیت. برو!
‫پانصدتا کمتر.
‫برو، برو.
‫میشه یکم بیشتر از پانصدتا کم کنی؟
‫دسوزا.
‫مارمالاد مورد علاقه‌ت... اوه.
‫- برات مارمالاد گرفتم. ‫- آو! خیلی ممنون!
‫بخورش.
‫- سلام، خانم فروانی. ‫- سلام.
‫بیاین. لطفاً بشینین، بفرمایید بشینین. من داشتم می‌رفتم.
‫ممنون. ممنون.
‫نوآر میراژ؟
‫- اوه! بله. ‫- به شخصیتتون میاد.
‫ممنون.
‫تو مغازه من تخفیف خورده.
‫خیلی هم خوب.
‫- باشه، خانم دسوزا. ‫- باشه.
‫- بعداً با هم حرف می‌زنیم. حتماً بهم خبر بدین. ‫- آره. خداحافظ.
‫- خداحافظ، خانم فروانی. ‫- خداحافظ.
‫گودو، این چیه؟ این همه پول.
‫این دفعه با عطر از دبی شتر هم آوردی؟
‫داری جنس فیک رو با قیمت اصل می‌فروشی.
‫اما نمی‌خوای قیمت اصل رو برای جنس فیک به من بدی؟
‫- نه، نه... ‫- پسش بگیر. اون اینو نمی‌خواد.
‫نه، نه. این کارو نکن. گوش کن.
‫بیارش اینجا.
‫بی‌خیال، گودو. آخه چرا این کارو می‌کنی؟
‫تو داداش منی.
‫خیلی عالیه. اسلحه گذاشتی رو سرم و داری کاسبی می‌کنی.
‫پدرم تیرانداز بود.
‫فقط مسئله اینه که...
‫مجبور شدم به خاطر مادرم ‫وارد این کار بشم.
‫گودو، لطفاً ببین چیکار می‌تونی بکنی. ‫یه تخفیف کوچیک بده.
‫رماکانت.
‫چای مخصوص؟ با شیر؟
‫نه!
‫من به لاکتوز حساسیت دارم.
‫-چی؟ ‫-حساسیت به لاکتوز.
‫-آها. ‫-می‌دونی چیه دیگه، نه؟
‫ببین، بی‌خیالش شو. ‫فقط پول اینو بده.
‫بهت گفتم امروز زودتر بیا خونه.
‫ژاکتت رو بپوش. ‫داریم برای عروسی دیر می‌رسیم.
‫آره. داشتم هدیه عروس و داماد رو کادو می‌کردم.
‫این چیه به این گندگی خریدی؟
‫عروسی دختر گوروجیِ توئه. ‫باید بزرگ باشه.
‫هی! داری چیکار می‌کنی؟
‫چرا داری پاره...
‫خوشت اومد؟
‫این تِستِره، درسته؟
‫برچسبش هنوز روشه؟
‫نه.
‫پس از کجا فهمیدی؟
‫چون می‌شناسمت.
‫آره، ولی انگار عروسی ‫دختر گوروجیِ تو
‫مثل یه فستیوالیه ‫که هر سال برگزار می‌شه.
‫هر چی دلت می‌خواد بگو. من می‌خوام ‫یه کادوی خوب و گرون‌قیمت براشون بگیرم.
‫درِ مغازه رو ببند و بریم.
‫ولی شیلپا، کادوی خوبیه. ‫یه تستر جدیده.
‫هی...
‫بیا یه سیم‌سیار براشون بگیریم؟
‫سیم‌سیار رو می‌تونی ‫برای خونه خودت بخری.
‫-سلام آقا. سلام خانم. ‫-سلام.
‫هوم.
‫یه نگاه به این بندازین.
‫این سری جدید لوازم خانگی ما ‫برای خانواده‌های مدرنه.
‫تو مایه‌های پونصد ششصد چیزی دارین؟
‫آقا، کابل شارژ و موس ‫با ۵۵۰ روپیه موجوده.
‫خوبه. همینو برمی‌داریم.
‫خانم، شما بگین از بین اینا چی می‌پسندین. ‫این یکی چطوره؟
‫و این. این یکی.
‫از این خوشم میاد. قیمتش چنده؟
‫فقط پنج و نیم هزار تا.
‫پنج و نیم هزار تا؟
‫بله آقا. همینی که الان گفتم.
‫مگه از نقره ساخته شده؟
‫آقا، استیل ضدزنگه.
‫این روزا حتی ازدواج‌ها هم ‫یه عمر دوام نمیارن،
‫ولی این توستر ‫گارانتی مادام‌العمر داره آقا.
‫تا رابطه‌ها برای یه عمر ‫گرم و برشته بمونن.
‫هزار و دویست تا قیمت خوبیه. ‫تازه خیلی هم سَبُکه.
‫آقا، اینجا یه فروشگاه رسمیه.
‫جمعه‌بازار که نیست.
‫داره سرمون کلاه می‌ذاره. ‫قیمتی که می‌گه خیلی پرته.
‫من امروز به هیچ‌کدوم از ‫چرت‌وپرت‌هات گوش نمی‌دم.
‫فقط برای شما خانم، ‫دونه‌ای پنج هزار تا.
‫تخفیف ویژه برای یه خانم ویژه.
‫کجاش این‌قدر ویژه‌ست؟
‫باشه، قیمت ویژه برای جفتمون. ‫هزار و پونصد تا.
‫لطفاً همینو بسته‌بندی کنید.
‫انتخاب عالی‌ایه خانم. انتخاب عالی.
‫گفت ۵۰۰۰ تا!
‫می‌تونستیم ۱۲۰۰ تا بگیریمش... شیلپا!
‫آخه داری چه غلطی می‌کنی؟
‫دو تا ماشین سوخت دو برابر می‌سوزونن، ‫آلودگی هم بیشتر می‌شه.
‫باید احساس مسئولیت کنیم.
‫دقیقاً می‌دونم داری چیکار می‌کنی.
‫ادای گرتا تونبرگ رو درنیار. ‫وِلش کن.
‫کی؟
‫خفه شو و وِلش کن.
‫یه توستر جدیده. ۶۰۰۰ تا می‌ارزه.
‫ممنون.
‫قصد داریم سال دیگه این یکی رو عروس کنیم.
‫بله. بله آقا.
‫ولی اون که با شما ازدواج کرده، نه؟
‫نه، نه. منظورش دخترمونه.
‫-یه عکس، آقا. ‫-حتماً.
‫اِم...
‫اینو یه کم ببر بالاتر.
‫داری سعی می‌کنی اون پنج هزار تا رو ‫با خوردن جبران کنی؟
‫اونجا رو می‌بینی؟
‫توستر ما داره روی اون میز می‌درخشه.
‫بزرگ‌ترین کادوی اونجاست.
‫به گوروجی‌ت بگو، ‫فقط نباید برات کار جور کنه،
‫باید یه مدال المپیک هم ‫بهت بده.
‫حواست باشه بستنی رو از دست ندی.
‫همینجا می‌خوریم،
‫-یه ظرف هم برای خونه می‌بریم. ‫-رماکانت!
‫-چیه؟ ‫-داری چیکار می‌کنی؟
‫همه‌ش رو دور می‌ریزن. غذا رو اسراف می‌کنن.
‫ما ازش استفاده می‌کنیم.
‫-چطوره؟ ‫-هوم.
‫خوبه. اووم.
‫یه کم دیگه بریز. ‫ما یه توستر ۷۰۰۰ تایی بهشون کادو دادیم.
‫اوه، آره. یه کم سس شکلات هم بردار، ‫همون که دوست داری.
‫آره، آره. زیاد بریز.
‫راج، بیا...
‫اوه! ببخشید.
‫فکر کنم شما رو با شوهرم اشتباه گرفتم.
‫اونم دقیقاً همین رنگی ‫ژاکت پوشیده.
‫-ببخشید. معذرت می‌خوام. ‫-مشکلی نیست.
‫اووف! عجب چیزی بود!
‫آمارشو داشته باش.
‫اگه چشم از زن خودت برداری، ‫فاتحه‌ت برای همیشه خوندست.
‫و به هر حال، تنها زنی ‫که به نظرم خاص میاد تویی.
‫چی؟ اون روز دقیقاً یه پرونده شبیه همین ‫تو اون برنامه جنایی دیدم.
‫هوم.
‫آره.
‫حال گوروجی چطوره؟
‫آره.
‫باشه. آره، خداحافظ.
‫چی شده؟
‫وسط مراسم سروکله‌ی ‫دوست‌دختر داماد پیدا شده.
‫تمام این مدت داشته باهاش می‌خوابیده. ‫دختره حامله بوده.
‫-چی؟ ‫-هوم.
‫پس، تکلیفِ...
‫عروسی به هم خورده. ‫حالا چه بلایی سر اون عروس بیچاره میاد؟
‫اوه، به درک!
‫تکلیف توستر چی می‌شه؟
‫چی؟
‫هی، ما دیروز یه توستر ‫۵۰۰۰ تایی بهشون کادو دادیم.
‫اون چی می‌شه؟
‫لعنت به اون توستر کوفتی‌ت!
‫زندگی یه دختر نابود شده، بعد ‫تو داری درباره توسترت چرت‌وپرت می‌گی.
‫نه، نه. منظورم اینه که زندگیش ‫نابود نشده. اتفاقاً نجات پیدا کرده.
‫خفه شو بابا!
‫ببین عزیزم. ‫عصر بریم خونه گوروجی.
‫اِم...
‫حس من اینه که، همین الان،
‫-زخمشون هنوز تازه‌ست. ‫-هوم.
‫باید یه کم بهشون فضا بدیم. ‫حداقل فعلاً. هان؟
‫یه وقت دیگه می‌ریم.
‫دوست‌دختر حامله؟
‫شیلپا گفت یه وقت دیگه بریم. ‫من گفتم، «نه!»
‫«اون گوروجیِ منه. همین الان می‌رم.»
‫ببین، تقسیم کردن شادی با همه ‫هیچ ایرادی نداره.
‫اما وقتی پای غم و غصه وسط میاد...
‫به آدم‌های خودت نیاز داری.
‫ببخشید؟
‫حتماً، یه چای می‌خورم. با یه کم تنقلات.
‫حالا برای ازدواج دختر کوچیکه‌ت ‫عجله نکن.
‫چهار پنج سال صبر کن، باشه؟
‫کاملاً حق با توئه پسرم.
‫و حالا یه دردسر دیگه هم ‫افتاده رو دوشت.
‫تو عروسی این همه کادو گرفتی.
‫باید بگردی ببینی کی چی داده، ‫و بعد پسشون بدی.
‫-ولی کادوی عروسی برای... ‫-نه، نه، نه! من... من درک می‌کنم.
‫من زحمتت رو کم می‌کنم، ‫و بهت می‌گم کادوی من چی بود.
‫خب، کادوی من یه توستر بود. بهترین کادوی ‫لیست. ۸۰۰۰ تا هم می‌ارزه.
‫با خودم گفتم سونی می‌تونه هر روز صبح ‫برای شوهرش یه نون‌تست برشته درست کنه.
‫می‌گی توستر رو بیارن؟
‫پسرم، ما تمام کادوهای عروسی رو اهدا کردیم.
‫اهداشون کردین؟
‫همه‌شون رو دادیم به یه یتیم‌خونه.
‫چطور تونستین همین‌جوری اهداشون کنین؟
‫برای چی؟
‫اونا کادوهای ما بودن.
‫ما هم اهداشون کردیم. ‫چرا این‌قدر حرص می‌خوری؟
‫کادوهای شما؟
‫عروسی که سر نگرفت. ‫چطور می‌تونن کادوهای شما باشن؟
‫عروسی لغو شد، کادوها هم لغو شدن. ‫من توسترم رو پس می‌خوام.
‫نه، حرفم اینه که...
‫فردا روزی اگه سونی دوباره بخواد شوهر کنه، ‫بازم باید یه کادوی دیگه بدیم؟
‫قراره همش همین کار رو بکنیم؟
‫چی باعث شده فکر کنی ‫دفعه بعد دعوت می‌شی؟
‫گمشو بیرون! برو بیرون!
‫یه ثانیه. یه... یه ثانیه. ‫یه ثانیه. یه ثانیه. یه ثانیه.
‫تنقلات داره میاد. ‫بیا بخوریم بعد حرف می‌زنیم.
‫-از خونه‌ام برو بیرون! ‫-هی! هی، کیفم! کیفم!
‫هوی، کمربند زرد! زن من کمربند مشکی داره.
‫-می‌زنه زمینت‌ها! ‫-گمشو بیرون!
‫هی! ولی من توسترم رو پس می‌خوام!
‫گفتی اسم یتیم‌خونه‌هه چی بود؟
‫یتیم‌خانه بال بهاوان
‫هی، پیچکو! تو همش داری ‫همه‌جا برچسب می‌چسبونی.
‫فکر کردی چه خری هستی؟
‫هی، ببخشید. یه دقیقه. ‫مسئول اینجا کیه؟
‫خانم ناندینی. ایشون داخلن. ‫هی، پیچکو، بس کن!
‫چونو، مونو، حواستون باشه ‫لیمو رو نندازین.
‫وگرنه هر دوتاتون مجبورین یه ساعت دیگه هم ‫به این کار ادامه بدین.
‫اِم، خانم.
‫یه دقیقه صبر کنید. لطفاً منتظر بمونید.
‫هوم. چی می‌خوای؟ بچه می‌خوای؟
‫ما به مردهای مجرد بچه نمی‌دیم. ‫خیلی دردسر داره.
‫-نه، نه. بچه نه. من اینو می‌خوام. ‫-هوم. چی؟
‫نون‌تست؟ ‫فکر کردی اینجا قهوه‌خونه راه انداختم؟
‫هی، نون‌تست نه. منظورم...
‫همون چیزیه که نون رو توش تست کردین. ‫توستر. مال منه.
‫هان؟ چطور می‌تونه مال تو باشه؟
‫اون مربی جودو کاراته خیلی مهربون، اونو ‫برای یتیم‌های گرسنه به ما اهدا کرده.
‫-چی؟ مربی جودو کاراته؟ ‫-هوم.
‫پس حالا واسه ما خیّر شده؟
‫من اونو واسه عروسی دخترش ‫کادو داده بودم.
‫-اوه، واقعاً؟ ‫-اون مال منه. می‌شه لطفاً پسش بگیرم؟
‫چرا باید حرفت رو باور کنم؟ ‫رسید داری؟
‫آخه کی با کادوی عروسی ‫رسید می‌ده؟
‫فکر کردی من از این آدمای گداگشنه‌ام؟
‫کی کادوی عروسی رو پس می‌گیره؟ ‫فقط یه گداگشنه، مگه نه؟
‫ببین، نیازی ندارم تو برام ‫گواهی اخلاق صادر کنی.
‫هوم. اگه اصلاً شخصیتی داشتی، ‫شاید بهت یه گواهی می‌دادم.
‫دیگه داری زیاده‌روی می‌کنی‌ها!
‫ببین. یه ثانیه. ‫بیا، بیا. من اینو دارم. یه نگاه بهش بنداز.
‫- چی داری بهم نشون میدی؟ ‫- این کارت گارانتیه. هیت‌پات.
‫- گارانتی مادام‌العمر؟ ‫- آره.
‫اوه، واو! ممنونم.
‫هی!
‫چه دزدی هستی تو خانم. نگهش داشتی؟
‫چی گفتی؟ دزد؟
‫چطور جرأت می‌کنی اینو بگی؟
‫هان؟ من دزد نیستم!
‫من با اتهامات دروغین افتادم زندان.
‫- تو دزدی! باباتم دزده! ‫- هی. بابای خودت...
‫پای بابای منو نکش وسط! ‫جرأت نکن به بابای من توهین کنی.
‫اونم با اتهام دروغین تو زندانه. ‫برو بیرون!
‫چونو، مونو، این مردو بندازین بیرون.
‫- زود باش! ‫- برو بیرون! بندازینش بیرون!
‫- این یارو رو بندازین بیرون! ‫- هی! هی!
‫- فکر کرده می‌تونه بیاد منو بترسونه؟ ‫- توسترِ من!
‫و توسترم رو ببره؟
‫چقدر پول می‌خوای؟
‫دو میلیون
‫آدمم میاد پیشت
‫الو؟
‫بله، من دیروز یه توستر ازتون خریدم.
‫می‌خواستم پسش بدم و پولمو پس بگیرم. ‫ولی رسیدش رو ندارم.
‫آقا، در این مورد باید با مدیرم صحبت کنم.
‫بله، پس وصلم کنین بهش. ‫خودم باهاش حرف می‌زنم.
‫آقا، چرا نگرانین؟ ‫هماهنگ می‌کنم که خودشون باهاتون تماس بگیرن.
‫کی زنگ می‌زنن؟
‫هر لحظه ممکنه تماس بگیرن آقا. ‫فقط جواب بدین.
‫آره، حتماً، در دسترسم. ‫فقط حتماً هماهنگش کنین.
‫چشم آقا.
‫مانگش. حواست باشه در رو قفل کنی.
‫نمی‌خوایم بازم هیچ بچه‌ای سعی کنه فرار کنه.
‫۳۰ تا بهت میدم. یه قرون هم بیشتر نمیدم.
‫حالا گمشو.
‫حالا چی؟ باید ماشینو هل بدم؟
‫راه بیفت. زود باش.
‫شما بچه‌ها. ‫وقت بهتری واسه شاشیدن پیدا نکردین؟
‫تکون بخور! بجنب!
‫چیه؟
‫چه غلطی تو خونه‌ی گُروجی کردی؟
‫گوش کن، میام خونه توضیح میدم.
‫چیزی واسه توضیح دادن نیست. ‫چطور تونستی همچین کاری بکنی؟
‫هیچ خجالتی نمی‌کشی؟
‫بعدش می‌خوای غذای بچه‌های گشنه رو از چنگشون دربیاری؟
‫- همین الان درآوردم. ‫- چی؟
‫- یه دزد اینجاست. ‫- دزد!
‫یه دزدی همین الان کیف یه خانمی رو ازش قاپید،
‫می‌گیرمش و بهت زنگ می‌زنم. ‫باشه، باشه.
‫دزد! دزد! دزد! بگیرینش!
‫اونجاست! دزد! دزد! دزد!
‫دزد! دزد! دزد! دزد! ‫بگیرینش! دزد! دزد!
‫این دودکش لعنتی!
‫از من می‌خواد شورت‌هاشو خشک کنم، ‫تخم‌مرغ‌هاشو سرخ کنم.
‫و در عوض، مخ منو سرخ می‌کنه.
‫بی‌مصرف لعنتی، به هیچ دردی نمی‌خوره.
‫اوه، خدایا! اوه، خدایا!
‫- الو؟ ‫- صبح بخیر آقا.
‫بانک ما با کمال میل به شما وامی به مبلغ...
‫گوش کن، من وام نمی‌خوام. ‫لطفاً دیگه بهم زنگ نزنین.
‫راماکانت؟
‫حاضرم، قربان.
‫اسم پرورشگاه بال باوان به گوشت خورده؟
‫- بله. همین الان خودتون گفتین. ‫- هی! می‌شناسیش یا نه؟
‫بال باوان... بله، ‫یه چیزایی یادم میاد، قربان.
‫دیروز عصر رفتی اونجا، مگه نه؟
‫نه، نه، قربان. هر دومون اینجا تو خونه بودیم، ‫داشتیم بازی فکری می‌کردیم.
‫دیشب یه نفر یه توستر کاملاً نو رو از اونجا دزدیده.
‫حالا که شکایت به دستمون رسیده، ‫باید تحقیق کنیم.
‫خب، چی می‌خواین بگین؟
‫اینکه تو همون کسی هستی که اون توستر رو دزدیده.
‫قربان، چطور می‌تونین همچین اتهام زشتی به من بزنین؟
‫فقط این نیست! دو بسته از بیسکوییت‌های بچه‌ها رو هم دزدیدی.
‫اون خانمی که پرورشگاه رو اداره می‌کنه، ناندینی،
‫گفت رفتی اونجا تا مجبورش کنی توستر رو بهت پس بده.
‫وقتی قبول نکرده، قاپیدیش و رفتی.
‫قربان، دارم بهتون میگم ‫اون شما رو علیه من پر کرده.
‫برو عقب. ‫و چهارزانو بشین.
‫وگرنه می‌شکنمشون.
‫چی؟ پاهامو؟ باشه.
‫خب، حالا بنال.
‫یک ثانیه. چی... بال... بال باوان...
‫اوه، بله قربان، بله. الان یادم اومد. ‫آره! یادم اومد، یادم اومد!
‫چرا زودتر نگفتین؟ من...
‫شیلپا، من دیروز رفتم اونجا.
‫برای اینکه کارت گارانتی توستر رو بدم، قربان.
‫رو پیشونیم چی نوشته؟
‫هی! راستشو بگو!
‫خیلی خب، قربان.
‫راستشو بهتون میگم.
‫من رفتم به اون پرورشگاه.
‫و خانم مسئول، خانم ناندینی،
‫اون به یتیم‌های بیچاره چیزی جز نون خشک نمیده.
‫اینطوری می‌گیریش، ‫پودر میشه می‌ریزه.
‫اما خودش رو توسترش کره می‌ماله و لمپون می‌کنه.
‫بهش گفتم دستشو رو می‌کنم.
‫برای همین... برای همین عصبانی شد.
‫و در مورد بیسکوییت‌ها؟
‫قربان، من آدمیم که ممکنه گرسنگی بکشم،
‫اما پشت چراغ قرمز می‌ایستم تا بین بچه‌های فقیر بیسکوییت پخش کنم.
‫و همینطور مادراشون.
‫می‌تونین از زنم بپرسین. ‫اون بهتون میگه.
‫ام، بهشون بگو، شیلپا. راستشو بهش بگو.
‫حقیقت؟
‫- فکر می‌کنی مظنونه؟ ‫- بله.
‫پس بگردین.
‫بله قربان. لطفاً منو بگردین.
‫خونه رو.
‫شروع کنین به گشتن.
‫ما ناخن‌گیرمون رو هم گم کردیم. ‫ببینین می‌تونین پیداش کنین.
‫تا تنور گرمه نون رو بچسبونین.
‫چیزی پیدا کردین؟
‫- پیداش نکردیم، قربان. ‫- اینجا هیچی نیست، قربان.
‫مطمئنم یه جایی قایمش کرده.
‫- دو تا سیلی بهش می‌زنم اگه... ‫- نه!
‫می‌دونین که مأمورای زن حق ندارن به مردا دست بزنن.
‫باشه.
‫این واست اوکی بود؟
‫وقتی رئیس پلیس بیاد اینجا،
‫لختش می‌کنه و می‌کشوندش تا اداره.
‫آره. توستر رو که پیدا نکردین، درسته؟
‫دفعه‌ی بعد، حواستون باشه که حکم تفتیش داشته باشین.
‫فعلاً برید بیرون.
‫- بیرون! ‫- بریم، بریم!
‫بیرون!
‫گمشین بیرون!
‫بیرون!
‫بهت صدمه زد؟
‫هه!
‫صبح بخیر مامان.
‫اوه! یا خدا!
‫چی شده این خفاش مثل یه آدم عادی اینقدر زود از خواب بیدار شده؟
‫کار دارم مامان.
‫اوه. کار!
‫موادت تموم شده. ‫باید بری یکم دیگه گیر بیاری.
‫یه کار واقعیه مامان.
‫اوه! واقعی! باشه، باشه. کار واقعی.
‫یه کار واقعی هم برای من بکن. ‫بده توسترم رو تعمیر کنن.
‫و حواست باشه، اگه بفروشیش،
‫قول میدم یه راست تو رو به خطرناک‌ترین مجرمای هند بفروشم.
‫پدرسوخته! حتی توسترم رو نبرد.
‫ناهار.
‫من نرفتم خونه گُروجیِ شما که چیزی بردارم.
‫بلکه رفتم تا کارت گارانتی رو بهش بدم.
‫و اونا دچار سوتفاهم شدن.
‫امروز اون خانم پلیس تو خونه‌ی خودم بهم گفت دزد.
‫دنیا می‌تونه هر چی می‌خواد صدام کنه. ‫واسم هیچ فرقی نداره.
‫اما تو...
‫اشتهام کور شد.
‫هی.
‫- یکم آب‌میوه. ‫- اما خودت که داری.
‫- غذاتو بگیر و برو جلو. ‫- باشه.
‫این با سخاوت آقای آمره تدارک دیده شده. لطفاً برید جلو.
‫زود باش.
‫الان ندارم.
‫اینو بگیر.
‫هان؟
‫هی، هی! تمومش کن، تمومش کن.
‫ببخشید. ببخشید. ببخشید.
‫آره، آره، آره، آره، آره! یس!
‫بهتره بجنبی، عزیزم، وگرنه می‌میری.
‫واو! چه برچسب معرکه‌ای.
‫پیچکو!
‫باشه، بیخیالش شو. بیا بازی کنیم.
‫معامله چی شد، رفیق؟
‫آره.
‫از وقتی پیغامت به دستمون رسید،
‫آقای آمره دیگه به کشور فکر نکرده،
‫یا کلاً به شهر و مشکلاتش.
‫فقط داره به تو فکر می‌کنه.
‫بریم، عزیزم.
‫فکر کن و قیمتت رو بگو.
‫ثابته.
‫فقط یادت باشه، این مسئله مربوط به آمرو آمره‌ست.
‫من هر یکشنبه میام اینجا.
‫خوش می‌گذره.
‫خب، عزیزم؟
‫بهت خوش گذشت؟
‫به خاطرِ؟
‫کمربندای ایمنی، آره.
‫اما کمربند ایمنی تو زندگی وجود نداره.
‫هر اتفاقی ممکنه بیفته.
‫تصادف جاده‌ای، اوردوز مواد.
‫یا اینکه به قتلت می‌رسونن.
‫اما به اسم خودکشی جا می‌زننش. کی می‌دونه؟
‫هیچ‌وقت نمی‌فهمی. هر اتفاقی ممکنه بیفته.
‫بسیار خب.
‫به زودی میام ‫تا وسایلم رو ازت بگیرم.
‫و از نون تست و کره‌ای که مامانت درست می‌کنه لذت ببرم.
‫آره؟
‫باشه. مراقب باش.
‫خداحافظ.
‫مامان. مامان، حالت خوبه؟
‫آره.
‫آه، آره.
‫از وقتی تو زاییده شدی، ‫دیگه هیچ چیز دیگه‌ای درنیومد.
‫نگران نباش، مامان.
‫الان می‌خوام یه کاری کنم...
‫...و تو یک چشم به هم زدن از زندگیت گم شم بیرون.
‫گم شو بیرون!
‫اوه، لطفاً گم شو بیرون!
‫حداقل مرگ آرامش‌بخشه.
‫نذاشتی با آرامش زندگی کنم. ‫حداقل بذار بمیرم!
‫همم. یبوست باعث سکته قلبیش شده.
‫وقتی نون زیاد می‌خوری، ‫معده‌ت نفخ می‌کنه.
‫باعث یبوست میشه. ‫من دکترم. این چیزا رو می‌دونم.
‫یواش‌تر بخور.
‫مهمونی که نیستی. ‫اومدی مراسم ختم.
‫بابام همیشه می‌گفت،
‫«هرچی تو مراسم ختم بیشتر بخوری،
‫بیشتر به روح رفتگان ‫غذا می‌رسونی.»
‫هه.
‫اگه این‌قدر نون بخوری، ‫روح خاله هم یبوست می‌گیره.
‫پلو تمشک منو امتحان کردی؟
‫همم.
‫ممنون، خاله.
‫می‌خواد بخونه.
‫من...
‫می‌خوام دو کلمه ‫درباره مامانم حرف بزنم.
‫مامان.
‫گلن. پسرم.
‫پای حرفش موند.
‫دقیقاً دو کلمه.
‫ببخشید.
‫این چیه؟
‫منم
‫می‌خوام یه چیزی ‫درباره خانم دسوزای عزیز بگم.
‫ولی یه کم بیشتر از دو کلمه.
‫خانم دسوزا...
‫بهترین آدم بود.
‫با من مثل پسر خودش رفتار می‌کرد.
‫هی!
‫در واقع، حتی بیشتر از پسر خودش.
‫نه، نه.
‫حتی دم مرگش هم ‫به خوبی کردن ادامه داد.
‫قبل از مرگش، حتی بهم زنگ زد.
‫گفت،
‫«راماکانت، پسرم.
‫از امروز، اجاره‌ت...
‫۵۰۰۰ تا کم میشه.»
‫-نه! ‫-چرا!
‫شاید، شاید.
‫گفتم: «خانم دسوزا...»
‫یک، یک ثانیه.
‫-من خوبم. خوبم. ‫-الو؟
‫آقا، می‌تونید توسترو ‫یکی دو روزه بیارید؟
‫-می‌تونم کارهای بازپرداخت رو هماهنگ کنم. ‫-میشه انجامش داد؟
‫-بله. ‫-فردا صبح اونجام.
‫-باشه، آقا. ‫-آره، ممنون.
‫ممنون، ممنون. ‫ممنون. ممنون.
‫هی! چی؟ چرا؟
‫ممنون.
‫-خانم فروانی. ‫-همم؟
‫برنج اضافه مونده؟ ‫می‌تونیم تو ظرف ببریم خونه.
‫-البته. میرم بیارم... ‫-نه. اشکالی نداره. خودم می‌برمش. ممنون.
‫هی!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫این مال منه. دادم به خانم دسوزا ‫برام نگه‌داره.
‫کرکس لعنتی!
‫مامان هنوز دفن نشده، اونوقت تو؟
‫از الان اومدی وسایلشو بدزدی؟
‫کفتار لاشخور!
‫چطور جرئت... چطور جرئت می‌کنی به من بگی کرکس؟
‫این توستر مامانه. بذارش زمین!
‫-من خریدمش. توستر منه. ‫-بذارش زمین!
‫این... این کادوی سوپرایز شیلپا بود.
‫و به تو چه ربطی داره؟ ها؟
‫حالا که خانم دسوزا مرده.
‫می‌خوای همه چی خونه رو بفروشی ‫و دود کنی؟ مواد بخری؟
‫خجالت بکش، کلاهبردار!
‫اونجا داشتی چی می‌گفتی، ‫که مامان اجاره‌تو کم کرده؟
‫-آره! ‫-آره؟ دروغگو!
‫-فکر می‌کنی درباره یه آدم مرده دروغ می‌گم؟ ‫-مامان نمرده. اون اینجا زنده‌ست.
‫لطفاً زود بیاین. ‫یه اتفاقی واسه شیلپا افتاده.
‫-هی! ‫-بیا.
‫مامان! تو هیچ جا نرفتی، ‫مامان. تو هنوز اینجایی.
‫یه واکنش آلرژیکه.
‫اینو ببین. نگاه کن.
‫-پوستش داره قرمز میشه. ‫-کمرم.
‫به تمشک آلرژی داره؟
‫داره؟
‫قبلاً بهمون نگفته بودین.
‫اگه می‌دونستیم، بهتون می‌گفتیم.
‫زنده می‌مونه، مگه نه دکتر؟
‫یه مشکل جزئیه. یه سری دارو براش ‫می‌نویسم. نگران نباشین.
‫اوه، بی‌خیال! بهتره همین الان ببریمش ‫پیش یه دکتر حسابی.
‫-بریم. ‫-برو. عجله کن.
‫-عجله کن. ‫-بیا، بیا.
‫-اگه کمکی خواستین بهم خبر بدین، باشه؟ ‫-حتماً. بله.
‫-یکم استراحت کن. ‫-به ما خبر بدین.
‫خجالت بکش. مامان...
‫بریم.
‫هی!
‫مامان؟
‫تویی، مامان؟
‫می‌دونستم برای آخرین بار میای ‫دیدنم، مامان.
‫مگه نه، مامان؟
‫می‌دونم زندگیتو ‫جهنم کردم، مامان.
‫من گناهکار بودم، مامان. بگو، مامان!
‫من گناهکار بودم، مامان. ‫مامان. خواهش می‌کنم بگو، مامان!
‫بگو، مامان!
‫نمی‌خوام درباره هیچ‌چیزی ‫احساس گناه کنی.
‫اگه پسر هر کس دیگه‌ای هم بودی، بازم گناهکار می‌شدی. ‫هیچ‌وقت آدم درستی نمی‌شدی.
‫مامان.
‫ولی من می‌بخشمت.
‫ولی صدات چی شده، مامان؟
‫صدام...
‫دود ماری‌جوانای لعنتیت ‫گلومو داغون کرده، احمق!
‫متأسفم، مامان. ببخشید، من...
‫من تو زندگیت خیلی مشکل درست کردم، مامان.
‫من خیلی پسر افتضاحیم، مامان. ‫خوب شد مُردی.
‫-برگرد. همون مرده بمون. ‫-باشه.
‫-ولی، مامان! ‫-چیه؟ چیه؟
‫چی؟
‫می‌خوام صورتتو ببینم، مامان.
‫صورت؟ نه، نه، نه. من... من... من سرفه می‌کنم.
‫سرفه‌ی بد. ویروس می‌گیری.
‫عیبی نداره. برام مهم نیست ‫ویروس، کووید یا هر کوفت دیگه‌ای باشه.
‫فقط می‌خوام صورتتو ببینم.
‫-نگاه نکن. صورتم. من... ‫-می‌خوام برای آخرین بار ببینمش، مامان.
‫مامان!
‫نمی‌خوام ناراحت بشی،
‫ولی صورتت شبیه صورتِ ‫اون راماکانتِ احمقه، مامان.
‫-آره! ‫-نه.
‫اصلاً دارم چی میگم، مامان؟
‫آره.
‫برای آخرین بار، مامان.
‫آخرین بار. ‫بعد از اون دیگه چیزی نمیگم.
‫-یه درخواست آخر. ‫-چی؟ چیه؟
‫می‌تونم بغلت کنم، مامان؟
‫بغل؟ هه، نه، نه، یعنی...
‫من وقتی زنده بودم هیچ‌وقت بغلت نکردم. ‫چطور الان که مردم بغلت کنم؟
‫-بوی گند میدی. ‫-بالاخره میرم یه دوش می‌گیرم
‫فقط برای اینکه بتونیم همدیگه رو بغل کنیم، مامان.
‫بغل؟ نه، نه. بغل نه. بغل بی‌بغل.
‫-بذار فقط همین یه بار بغلت کنم. ‫-اگه خیلی محکم فشارم بدی چی؟
‫مامان، شاید دیگه هیچ‌وقت نبینمت.
‫خودتو خالی کن، مامان. آره، مامان.
‫-دوستت دارم. دوستت دارم، پسرم. ‫-دوستت دارم. دوستت دارم.
‫-مامان؟ ‫-بله؟
‫شکمت چی شده، مامان؟
‫ها؟
‫حامله‌ای، مامان؟
‫بابایی رو اون بالا دیدی؟
‫ها؟
‫مامان، برادرم؟ من یه برادر دارم.
‫بچه.
‫اون صدا چیه، مامان؟
‫من خیلی یبوست دارم.
‫چت شده، مامان؟
‫-اوه، نه! ‫-این چیه؟
‫مامان، این...
‫مـ‌مامان دلش نون تست می‌خواد.
‫حرومزاده!
‫خجالت بکش! مامانم تازه مرده!
‫-اونوقت تو داری دزدی می‌کنی. ‫-گلن. گلن.
‫این واقعاً توستر منه. ‫بذار برش دارم و برم.
‫تو فقط یه جا میری، مرد. ‫مستقیم زندان.
‫به پلیس زنگ می‌زنم، ‫بی‌شرف! وایسا ببین!
‫گلن! این توستر منه. پسش بده!
‫هیچ‌وقت بهش نمی‌رسی. ‫هیچ‌وقت بهش نمی‌رسی.
‫عمراً بهت بدَمِش.
‫سعی کن ازم بگیریش! سعی کن!
‫تکون نخور!
‫-هی! هی! ‫-هی!
‫-تکون نخور! ‫-گمشو.
‫هی!
‫گلن، وایسا! توسترمو بده!
‫بدش. ولش کن! ول کن.
‫ول کن. ولش کن دیگه.
‫توستر منه.
‫توستر من! توستر من!
‫ولش نمی‌کنم.
‫ولش کن! ولش کن! ولش کن!
‫ها؟
‫گلن؟
‫چرا؟
‫الو؟ ایستگاه پلیس.
‫سلام، سرکار خانم.
‫خانم.
‫خانم، قسم می‌خورم، من هیچ کاری نکردم.
‫همسایه بغلیم، گلن، ‫من رفتم خونه‌ش تا توسترمو بردارم.
‫اون توستر منه، خانم.
‫ولی اون کلاً یه معتاد توهمیه، خانم. ‫حاضر نشد پسش بده.
‫برای همین یکم هل دادن ‫و درگیری پیش اومد، و...
‫یهو، از-از بالکن ‫افتاد پایین، خانم.
‫و... و مرد، خانم.
‫ولی تقصیر من نبود، خانم. ‫جون مادرم قسم، من کاری نکردم.
‫-الو؟ الو؟ ‫-باور کنید جناب، من چیزی ندزدیدم.
‫چرا دارید وقتمو تلف می‌کنین؟ ‫فقط بذارین برم.
‫-هی! داری زرنگ‌بازی درمیاری؟ ‫-ها؟
‫گلدون‌های همسایه‌تو می‌دزدی؟
‫یه کاری کن.
‫لختش کن، و با یه دمپایی خیس بزن به اون ‫ماتحتِ دزدش.
‫-برو بیرون از اینجا! ‫-راه بیفت. راه بیفت!
‫الو؟ ببخشید. بفرمایید.
‫الو؟
‫الو؟ حرف بزنید.
‫از شرکت کارت اعتباری تماس می‌گیرم، خانم.
‫یه طرح کارت اعتباری براتون داریم و...
‫-آره، بگو؟ ‫-کجایی؟
‫امروز صبح خیلی زود رفتی.
‫آره، باید یه چیزی از گودو می‌گرفتم.
‫می‌دونی گلن مرده؟
‫آره.
‫آره؟ از کجا می‌دونی مرده؟
‫آره. یعنی آره. چی؟ گلن مرده؟
‫-آره؟ ‫-آره. نمی‌دونم چطور اتفاق افتاد.
‫طفلکی حتماً از بالکن افتاده پایین.
‫هان؟ از کجا می‌دونی از بالکن افتاده؟
‫خب، اون... اون همیشه چت بود، پس شاید افتاده... واقعاً افتاده پایین؟
‫آره.
‫ممکنه خودکشی بوده باشه.
‫یا شایدم قتل.
‫قتل؟ قتل؟ چرا قتل؟ چرا باید قتل باشه؟
‫همش داری چرت و پرت میگی!
‫بهتره تماشای اون برنامه‌های تلویزیونی مزخرف رو تموم کنی، باشه؟
‫و لطفاً... لطفاً خونه بمون.
‫وقتی پلیس اومد اونجا، خودتو قاطی نکن.
‫آره. باشه.
‫چرا باید قتل باشه؟ هوم.
‫سلام آقا!
‫-این وقت صبح اینجایید! ‫-آره.
‫-پس بیا تو. ‫-آره.
‫یه روزه برگردوندمش.
‫اما آقا، جعبش کجاست؟
‫برای برشته کردن نون که به جعبه نیازی نداری. توستر رو آوردم دیگه، مگه نه؟
‫بله آقا، ولی جنسای استفاده‌شده رو نمی‌تونیم پس بگیریم.
‫امیدوارم ازش استفاده نکرده باشید؟
‫نه. اصلاً. فقط از تو جعبه درش آوردم. همین.
‫-مطمئنید آقا؟ ‫-آره، آره.
‫این احتمالاً مال همون موقعیه که داشتی برامون تستش می‌کردی.
‫تو برامون نون برشته کردی. ما ازش استفاده نکردیم.
‫اینو می‌شه تمیز کرد. خاکشو می‌گیرم. چیزی نیست.
‫فقط یکم خرده نونه. می‌بینی؟ بیا، همش رفت.
‫می‌تونی پسش بگیری. و لطفاً پولمو پس بده.
‫-این مال... ‫-نه آقا، این...
‫ببین، من یه فروشنده‌ام. تو هم یه فروشنده‌ای.
‫درسته؟ دیگه چیزی نگو.
‫اینو بگیر. برای بچه‌هات آبنبات بخر. از طرف یه برادر بزرگتر.
‫حالا می‌شه عجله کنی؟ باید برم، لطفاً.
‫ده روپیه
‫بانک مرکزی هند
‫توسترت رو بردار و از اینجا گمشو بیرون!
‫-احمق لعنتی. ‫-همتونو می‌کشم دادگاه!
‫تو کی هستی؟ چی می‌خوای؟
‫دیده شد
‫صبر کن. می‌فهمی.
‫هی!
‫تو کی هستی؟
‫هی!
‫تو کی هستی؟
‫شما؟
‫مستاجر خانواده‌ام.
‫آدمایی که قبلاً اینجا زندگی می‌کردن.
‫اونا اون بالا هستن.
‫حالا با خیال راحت می‌تونی ادعای همه‌چی رو بکنی.
‫اون زنده‌ست.
‫این چرت و پرتا چیه؟
‫تو کی هستی؟ و اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫دارم با تو حرف می‌زنم آقا. صدامو می‌شنوی؟
‫آهای؟
‫هی؟ چرا داد می‌زنی؟
‫جای هند، قربان!
‫ایشون رئیسمونن.
‫بله سالونکه؟
‫چطور مرد؟
‫قربان، یا خودکشی بوده یا تصادف.
‫مادرش درست یه روز قبلش فوت کرد.
‫هوم.
‫مواد.
‫اون مواد مصرف می‌کرده قربان. پس شاید تصادف بوده.
‫اوهو!
‫حتی تو مراسم ختم مادرشم می‌شد اینو حس کرد.
‫عزرائیل هنوز نرفته.
‫چرا عزرائیل باید جای دیگه‌ای بره، هان؟
‫میانگین سنیِ این مجتمع آپارتمانی رو حساب کن.
‫احتمالاً تارگت فروشش رو همین‌جا می‌زنه.
‫ببخشید، لطفاً.
‫توسترِ باارزش خانم دسوزا جا موند.
‫پیچکو!
‫پیچ...
‫کجاست؟
‫واو! چه استیکر خفنیه!
‫پیچکو!
‫سالونکه!
‫چیزی...
‫از تو خونه دزدیده شده؟
‫نه، قربان.
‫چیزی از تو آشپزخونه گم شده؟
‫یعنی مثلاً یه میکسر جدید، توستر، همچین چیزی؟
‫چه دزدی فقط یه توستر رو می‌دزده؟
‫من از تو پرسیدم؟
‫قربان، این خونه تا حالا توستر جدید به خودش ندیده.
‫تو تمام این سال‌ها، خانم دسوزا نون‌هاش رو تو همین توستر برشته می‌کرده.
‫می‌کرد.
‫اوه، سالونکه! اینجا صحنه جرمه.
‫کلوپ محلی نیست که همه بیان اینجا ورق بازی کنن.
‫بندازشون بیرون. بیرون! بیرون!
‫-یالا حرکت کنید، همه. ‫-بیرون!
‫همه برن بیرون!
‫برو خانوم!
‫همه برن بیرون.
‫تو چی؟
‫یکی رو می‌خوای که اسکورتت کنه؟
‫بیرون!
‫آقای برما.
‫بیا بریم. می‌تونی چرتت رو تو پارک بزنی.
‫با من حرف بزن.
‫گوشی، لپ‌تاپ، هارد، همه‌چیِ اون معتاده
‫توقیف شدن. خودم شخصاً همه‌چیز رو چک می‌کنم.
‫اما قربان، دفعه قبل، یعنی...
‫دفعه قبلی که برای اولین بار دیدمش، یه توستر دستش بود.
‫چسبیده بود بهش و باهاش راه می‌رفت.
‫-اون توستره نیستش. ‫-گوش کن...
‫قبل از اینکه بیفته دست یکی دیگه، من اون ویدیو رو می‌خوام. فهمیدی؟
‫هی، هی. نیازی به استرس نیست قربان. پیداش می‌کنم.
‫فقط بلیتمو یادتون نره...
‫قطع کرد.
‫قتله، مگه نه؟ منم همین فکر رو می‌کنم.
‫هی.
‫تماشای برنامه‌های جنایی تلویزیون رو تموم کن.
‫به جاش، برنامه‌های آشپزی ببین. باشه؟
‫حالا برو.
‫تلویزیونِ خودم. انتخابِ برنامه‌های خودم.
‫هوی؟
‫پرخاشگر.
‫بی-۲۰۶.
‫خانم فروانی؟
‫منم، راماکانت.
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
‫خانم فروانی؟
‫اونجایین؟ ناماسته، خانم فروانی.
‫اصلاً اون‌طوری که تو ویدیو به نظر می‌رسه نیست.
‫صبر کن.
‫اوه، باشه، باشه، خانم فروانی. ببخشید، ببخشید، ببخشید.
‫اِه، ببخشید. بی‌ادبی شد.
‫آدم نباید مزاحم کسی بشه که رو توالت فرنگیه.
‫اصلاً نمی‌دونستم. شما به کارتون برسید.
‫راحت باشید. عجله نکنید. خودتونو خالی کنید. من همین‌جا منتظر می‌مونم.
‫منتظر می‌مونم تا کارتون تموم بشه.
‫ولی اون چیزی که تو ویدیو می‌بینید، اصلاً اونطوری نیست.
‫چرا یه بار دیگه با دقت نگاهش نمی‌کنید؟
‫و به هر حال، شما گلن رو می‌شناختید، درسته؟ اون معتاد الکلی.
‫قسم می‌خورم اون موقع هم مست بود. تعادلش رو از دست داد و افتاد پایین.
‫من کاری نکردم. حرفمو باور کنید.
‫همین الانش هم کلی استرس تو زندگیم هست.
‫شیلپا داره آی‌وی‌اف می‌کنه. خانم دسوزا حتماً بهتون گفته.
‫واسه باردار شدن مشکل داره. خیلی استرس‌زاست.
‫ممکنه مشکل از تو باشه.
‫نه، نه، اصلاً. از من نیست. آزمایش‌هام همه سالمن.
‫راستش دکتر گفت من یه شیر غرانم.
‫اما شیلپا، طفلکی.
‫خوبه. الان مزاحمم نشو.
‫اون اتاق سمت راست رو می‌بینی؟ برو اونجا منتظرم بمون.
‫-تو اتاق؟ ‫-آره.
‫باشه، همین کار رو می‌کنم.
‫ضمناً لطفاً برام چای یا چیزی نیارید. من این وقتِ روز چای نمی‌خورم.
‫ایستگاه بعدی نزدیکه. درها باز خواهند شد...
‫اِه؟
‫خانم فروانی!
‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫خانم فروانی.
‫لطفاً ولم کنید. لطفاً ویدیوی منو پاک کنید.
‫۲۰ سال از مرگ آقای فروانی می‌گذره.
‫این تخت از اون موقع سرد و خشک مونده. درست مثل قلب مالینی.
‫اون دسوزا رو می‌شناسی؟
‫بهترین دوستِ مالینی بود.
‫اما مالینی خیلی بهش حسادت می‌کرد.
‫چون تو خیلی بهش نزدیک بودی.
‫جنده.
‫اوه.
‫اما حالا فقط به مالینی نزدیک می‌شی.
‫به مالینی نگاه کن.
‫-خرس عروسکیِ من. ‫-اَی!
‫لطفاً. لطفاً این کارو نکنید.
‫لطفاً. لطفاً بذارید براتون توضیح بدم.
‫ببینید. من-من بهتون دروغ گفتم.
‫شیلپا هیچ مشکلی نداره. اون خیلی هم خوبه. کاملاً سالمه.
‫منم که مشکل دارم.
‫لطفاً. من شیر و این‌چیزا نیستم. من یه موشم.
‫شما مثل خاله‌ی منید. خاله، لطفاً پاکش کنید.
‫کی خاله؟
‫هیچ خاله‌ای اینجا نیست.
‫اینجا فقط مالینیه.
‫مالینی. صدام کن مالینی.
‫یا از اونم بهتر،
‫صدام کن "مال".
‫"مال"؟
‫مال، لطفاً.
‫مال. مال، لطفاً. من همه کارهای خونتون رو انجام می‌دم.
‫یه خدمتکارِ تمام‌وقتِ مجانی برای تمام عمر.
‫هفته‌ای دو بار زیر تخت رو جاروبرقی می‌کشم.
‫پوشک می‌پوشید؟ براتون پوشک میارم.
‫-توالت‌تون رو تمیز می‌کنم. ‫-هیس.
‫لطفاً پاکش کن.
‫بفرما. ویدیو پاک شد.
‫حالا برو. گمشو بیرون.
‫ممنون. ممنون، خانم فروانی. ‫ممنون. ممنون.
‫فردا همون‌طور که قول دادم میام اینجا.
‫مالینی همیشه یه بک‌آپ آماده داره.
‫یه لحظه صبر کن، لطفاً.
‫خانم فروانی، این...
‫این توستر منه.
‫کاملاً نوئه.
‫۹۰۰۰ تا پاش پول دادم. ‫ولی فقط ۴۹۹۹ تا بهت میدمش. فقط همین.
‫یه قیمت ویژه برای یه خانم ویژه.
‫برای خاله مال.
‫مالینی اینو به عنوان یه هدیه در نظر می‌گیره ‫و نگهش می‌داره.
‫هدیه؟
‫و تو هم همینطور.
‫ها؟
‫برگشتی خونه؟
‫چرا می‌پری روم؟
‫یه چیزی باید بهت بگم. ‫اصلاً نتونستم بخوابم.
‫اصلاً می‌دونی تو این مجتمع ‫داره چه اتفاقی می‌افته؟
‫دیگه چی داره میشه؟
‫یه قتل اتفاق افتاده.
‫قتل گلن.
‫- قـ-قـ-قتل؟ ‫- اوهوم.
‫اون پلیسه که قبلاً اومد اینجا... شنیدم داشت ‫با یکی پشت تلفن حرف می‌زد.
‫گفت توستر گلن گم شده.
‫از طرز حرف زدنشون،
‫حس کردم قتل به خاطر همون توستر ‫اتفاق افتاده.
‫ها؟
‫تـ-توستر؟ قتل؟ این چرت و پرتا چیه ‫داری می‌بافی؟
‫آخه کسی یه نفرو ‫به خاطر یه توستر مسخره می‌کشه؟
‫همه میگن خودکشی بوده، ‫بعد تو اینجا واسه خودت تئوری می‌بافی.
‫نه.
‫و منم حس می‌کنم خانم دسوزا ‫هم قربانی قتل شده.
‫هی، هی. شیلپا، گوش کن.
‫تو رو خدا از این حرفا ‫جلو هیچ‌کس دیگه‌ای نزن.
‫به خاطر تو پلیسا میان ‫منو می‌ندازن زندان.
‫ها؟ ‫چرا پلیسا تو رو می‌ندازن زندان؟
‫اگه زنه شایعه پراکنی کنه،
‫خب معلومه شوهرش ‫تاوانشو پس میده.
‫- همم. پس این شایعه‌ست؟ ‫- درسته؟
‫شایعه‌ست؟ باشه. باشه. ‫حرفمو باور نکن.
‫وقتی بالاخره دستگیر شد، ‫اون موقع با هم حرف می‌زنیم.
‫دستگیر شد؟ کی؟
‫کی دستگیر میشه؟
‫قاتل توستری.
‫- قاتل توستری؟ ‫- همم.
‫چطور می‌تونی همینجوری ‫به یکی همچین لقبی بدی؟
‫منظورم اینه که...
‫کی می‌دونه؟ شاید بیچاره ‫دست خودش نبوده.
‫مـ-می‌تونی تصور کنی ‫داره چه روزگاری رو می‌گذرونه؟
‫- ولی کی؟ ‫- اون...
‫این، امم... قاتل توستری، ‫همونی که الان گفتی.
‫چه روزگاری می‌گذرونه؟
‫فقط صبر کن تا بره زندان.
‫وقتی لختش کنن ‫و وارونه آویزونش کنن.
‫و پلیسا با دمپایی خیس ‫بزنن در کونش.
‫- شترق! شترق. ‫- هی!
‫- همینه. ‫- چطور می‌تونی این حرفا رو بزنی؟
‫چرا اینقدر نگرانی؟
‫من اینو تو اون برنامه جنایی تلویزیون دیدم.
‫شیلپا، ای کاش...
‫به خاطر خودتم که شده، ‫دیدن این برنامه‌های جنایی مسخره رو تموم می‌کردی.
‫لطفاً.
‫ولی چرا دمپایی‌ها باید خیس باشن؟
‫چون بیشتر می‌سوزونه.
‫- همم. ‫- شترق!
‫هی.
‫چرا جواب نمیدی؟ معمولاً ‫لخت می‌دویی میای جواب بدی.
‫الو.
‫- الو؟ ‫- از دیشب...
‫اصلاً دلم نمی‌خواد ‫راجع به اون کابوس حرف بزنم.
‫خب پس.
‫شاید پلیسا وقتی ویدیو رو ببینن ‫باهات حرف بزنن.
‫واسه باج‌گیری از جوونا زیادی پیر نیستی؟
‫یکم از خدا بترس.
‫چی... اصلاً چی می‌خوای؟
‫صبر داشته باش، خرس تدی من.
‫آره، گودو.
‫دفعه بعد که اومدی دیدنم، ‫لطفاً اون گرمکن قرمز جیغتو بپوش.
‫امشب. باشه؟
‫آره، باشه، گودو. امشب ‫می‌بینمت.
‫گودو.
‫ناماسته.
‫پس بعد از خانم دسوزا، ‫این شده رفیق جدیدت؟
‫خجالت بکش.
‫ها؟
‫رامو!
‫خرس تدی قرمز من!
‫سلام.
‫آها، آره، آره، آره.
‫چی شده؟
‫فقط یکم خسته‌م.
‫از کوه رفتی بالا؟
‫یه کوه ازم رفت بالا.
‫بیا منو بگیر.
‫اگه فردا بشم معاون وزیر ارشد و اگه ‫مردم مچمو تو یه تری‌سام بگیرن،
‫فکر می‌کنی چه شکلی میشه؟
‫- بد میشه. خیلی بد. ‫- آره؟
‫اصلاً جالب نمیشه، مگه نه؟
‫آره. قطعاً خیلی بد.
‫- ویدیو رو برام بیار. ‫- امم. میارمش.
‫هر کاری لازمه بکن.
‫- اگه لازمه زنده‌زنده بسوزونش. ‫- باشه.
‫- اگه مجبوری بکشش. ‫- باشه.
‫الو؟
‫بله؟ کجایی؟
‫امم، یه جایی گیر کردم.
‫آره.
‫باشه، باشه، باشه. زود بیا. باشه.
‫امیدوارم به توت حساسیت نداشته باشی، داری؟
‫- سلام. ‫- بله، سلام، تیمی.
‫لپ‌تاپ و هارد رو چک کردیم.
‫- همه‌چی رو. ‫- چیزی پیدا شد؟
‫- هیچ ردی ازش نیست. ‫- چی؟
‫من کاملاً مطمئنم اون ویدیوتون ‫تو همون توستر مخفی شده.
‫ویدیوتون اونقدر داغه که احتمالاً ‫داره توست میشه.
‫ولی می‌دونی کدوم توستره؟ ‫می‌دونی یا نه؟
‫- بـ-بله، بله، قربان. می‌دونم. ‫- خب پس؟
‫دست خودش دیدمش، قربان.
‫یه برچسب زرد داشت که روش نوشته بود پیچکو.
‫- پس برو دنبالش بگرد. ‫- نگران نباشید.
‫پیداش می‌کنم. صد در صد. ‫قول میدم!
‫ولی، قربان.
‫امیدوارم قول خودتونم یادتون باشه؟
‫اون بلیت‌های دیزنی‌لند...
‫خرس تدی من.
‫فردا می‌بینمت.
‫داری یواشکی عکسای خودتو ‫دید می‌زنی، ها؟
‫یا دنبال اون ویدیو می‌گردی؟
‫اون تو نیست.
‫دقیقاً تو اون توستر چیه؟
‫قاتل تـ...
‫شیل... شیلپا.
‫همم؟
‫مـ-من باید یه چیزی بهت بگم.
‫آره، بگو.
‫من...
‫این... این از کجا اومد؟
‫خانم فروانی فرستادتش.
‫دوست جدیدت.
‫چی شده؟ همه‌چی مرتبه؟
‫- نه، چیزی نیست. ‫- باشه.
‫میشه لطفاً اینو ‫رو نون برام بمالی؟
‫رامو!
‫خجالت نمی‌کشی؟
‫شترق!
‫- بکشش! بکشش! ‫- شترق!
‫- چیه؟ ‫- رامو.
‫امشب ساعت ۹:۳۰ می‌بینمت.
‫ببخشید، امشب نمی‌تونم بیام.
‫امشب با شیلپا میرم بیرون.
‫و در هر صورت، خیلی خسته‌ام.
‫تا برسم خونه، ‫ساعت سه صبحه.
‫تمام مدت داشتم به شیلپا دروغ می‌گفتم.
‫دیگه نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫نمی‌تونی این کارو بکنی؟
‫نه.
‫پس یه کاری بکن.
‫شیلپا رو برای همیشه ول کن.
‫چی؟ عقلتو از دست دادی؟
‫اون زنمه، باشه؟ ‫من... من خیلی دوسش دارم.
‫اوه. پس دوسش داری؟
‫آره.
‫پس باید تاوان این عشقو ‫پس بدی، رامو.
‫چه... چه تاوانی؟
‫پنجاه لک.
‫خانم فروانی، هر چقدر ‫دلت می‌خواد منو بزن.
‫ولی تو رو خدا از جونم بگذر.
‫پنجاه لک.
‫پنجاه لک، رامو.
‫الان گفتی ۵۰ لک؟
‫من ۵۰ لک از کجا بیارم؟
‫جفت کلیه‌هامو هم بفروشم، ‫۵۰ لک گیرم نمیاد.
‫تو شرایط منو می‌دونی.
‫تو یه آپارتمان اجاره‌ای زندگی می‌کنم.
‫تازه، منو برده خودت کردی ‫و هیچ پولی هم بهم نمیدی.
‫ماساژت میدم، برات می‌رقصم، ‫لباساتو می‌شورم، تمیزکاری می‌کنم و تی می‌کشم،
‫موش می‌گیرم، مارمولک می‌کشم، ‫پانتومیم بازی می‌کنم،
‫قایم‌موشک، بازی‌های فکری، ‫یه بارم مجبورم کردی یه کبوتر بگیرم.
‫من از کبوتر وحشت دارم. ‫چرا همچین کاری با من می‌کنی؟
‫راستش، من همچین پولی ندارم.
‫پول نداری؟
‫ولی دیشب که رفتیم بیرون ‫شام بخوریم،
‫داشتی کارت اعتباریتو پز می‌دادی، ‫و حسابی به گارسونه انعام دادی.
‫ما کی رفتیم بیرون؟ ما هیچ جا نرفتیم.
‫من اومدم خونه‌ت، بعدشم ‫رفتم خونه، یکم کاری خوردم،
‫و رفتم خوابیدم.
‫داری تو ذهنت داستان می‌بافی.
‫ببین، خانم فروانی، ‫برو یه دکتر ببین. لطفاً.
‫دکتر نه.
‫باید بذارم پلیسا ویدیوتو ببینن.
‫کونتو تکون بده و اون پولو جور کن.
‫وگرنه کون پارتو می‌فرستم آب‌خنک بخوره.
‫ولی گوش کن...
‫سلام، فاتحا.
‫فروانی چطور می‌تونه مهمونی قشنگت رو از دست بده؟
‫میام.
‫کارت عالی بود.
‫چه خبر داداش؟
‫امروز چونه نمی‌زنی؟
‫لاتاری بردی؟
‫زندگی بی‌ارزش شده.
‫دیگه سر چی چونه بزنم؟
‫راماکانت.
‫چته داداش؟
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫بدجور تو دردسر افتادم، گودو.
‫گیر یه عفریته افتادم.
‫راستش، فکر نمی‌کنم ‫اهل خیانت و این کارا باشی.
‫قضیه خیانت نیست.
‫اخاذیه.
‫اخاذی؟
‫و گودو،
‫تو دبی کلی آشنا داری، درسته؟
‫آره.
‫آشنای گانگستری و از این‌جور چیزا هم توشون هست؟
‫ساعت یازده امشب. بار چیتا.
‫رامو.
‫همون عفریته. عفریته.
‫شنیدم یه عفریته‌ای هست ‫که می‌خوای از شرش خلاص بشی.
‫گودو.
‫بیا بشین.
‫اون آشنای دبی که قرار بود ببینیمش کجاست؟
‫روزا، من گودو ای ام هستم.
‫شبا، من گودو پی ام هستم.
‫پیو!
‫پس خودتی؟
‫کارت ویزیت؟
‫-آره. ‫-اگه بیفته دست پلیس چی؟
‫چطوری بیفته؟ فقط یدونه هست. ‫نشونش میدم و پسش می‌گیرم.
‫پس ردیفش می‌کنی؟
‫ولی تا حالا از این کارا کردی؟
‫به خاطر تو دارم اولین کارم رو می‌زنم.
‫اولین کار؟
‫گودو، چیز زیاد مهمی نیست.
‫فقط باید با تهدید کردنش ویدیو رو پس بگیری.
‫انجام میشه. فقط بیست و پنج هزار تا.
‫چی؟ بیست... بیست و پنج تا؟
‫گودو، ولی ما که رفیقیم پسر.
‫تازه، دارم بهت فرصت میدم خودتو نشون بدی.
‫حالا تو بگو، این روزا کسی ‫بدون پارتی‌بازی شانسی داره؟
‫داداش، راستشو بخوای، ‫تو باید به من پول بدی.
‫مجانی.
‫-مجانی؟ ‫-آره. مجانی.
‫قبوله. بخور. مجانیه.
‫کارت رو انجام‌شده بدون.
‫مراقب باش.
‫رامو.
‫همم.
‫اوه، این چیه؟
‫این چیه؟ این چیه؟
‫وقتشه ویدیوی راماکانت رو پاک کنی، خاله جون.
‫کار تموم شد. ‫بیا خونه پیرزنه.
‫گودو.
‫خانم فروانی؟
‫اینقدر بد تهدیدش کردی که غش کرد.
‫اصلاً نمی‌دونی این رفیقمون چقدر خطرناکه.
‫گودو، داداشم، ویدیو پاک شد. حالا می‌تونیم جشن بگیریم.
‫نه، نه، گودو. بدون یخ که نمیشه. عمراً.
‫یه کم یخ. برات یخ بیارم؟ ‫یخ؟ حتماً.
‫خانم فروانی؟
‫یخ دارین؟
‫باشه، خیلی خب. تو بخواب. راحت باش.
‫گودو.
‫اگه فقط بابات امروز زنده بود، خیلی بهت افتخار می‌کرد.
‫گودو، رفیق؟
‫گودو رفت پیش باباش تو جهنم. ‫اون بی‌خاصیتِ مفت‌خور.
‫با رفیقم، گودو چیکار کردی؟
‫احمق.
‫حالا بهتره جسد رو سر به نیست کنی.
‫سر به نیست کنم؟ چطوری این کارو بکنم؟
‫نمی‌دونم این کارا چطوری و کجا انجام میشه.
‫من یه جای عالی می‌شناسم.
‫صبر کن. صبر کن. اونجا نه.
‫اونجا.
‫چرا؟ چرا اینجا نه؟
‫همم.
‫شاهزاده این شهربازی اونجا دفن شده.
‫آقای فروانی.
‫ها؟
‫اونقدر واسه نگه‌داشتن این جای مسخره ‫به آب و آتیش زد که...
‫مرد؟
‫ها؟
‫این چیه؟
‫یه بالش.
‫تا رفیقت جاش گرم و نرم باشه.
‫متأسفم، گودو.
‫تو قبر، آدمو به پشت می‌خوابونن یا دمر؟
‫ما مرده‌هامون رو می‌سوزونیم، واسه همین مطمئن نیستم.
‫-به پشت. ‫-به پشت.
‫رامو!
‫ها؟
‫بهتره یه چیزی رو تو اون کله‌‌پوکت فرو کنی، ‫پسر عاشق‌پیشه.
‫اگه اتفاقی برای مالینی بیفته،
‫اون ویدیوت و لوکیشن اینجا مستقیم میره واسه پلیس.
‫-آخه خانم، من که بهتون گفتم... ‫-خانم.
‫اول باید بهم کتبی تعهد بدی
‫که این بچه‌های یتیم بیچاره ‫حق ندارن نون تست بخورن.
‫-مگه دنبال توسترت نمی‌گردیم؟ ‫-انگار مثلاً دارید می‌گردید.
‫من اسم و آدرس دزد و همه‌چیزش رو بهتون دادم.
‫ولی شما هنوز نمی‌تونید توسترم رو برام پیدا کنید؟
‫یه دقیقه. یه دقیقه.
‫-سالونکه. ‫-بله قربان.
‫چه مدل توستری؟
‫ببینید جناب، توستر خودمه. حتی عکسش رو تو گوشیم دارم که بهتون نشون بدم.
‫و این دزد توستر کجا زندگی می‌کنه؟
‫همونجا. تو مجتمع آپارتمانی گلن دسوزا. ‫تو ساختمون بغلی.
‫اسمش راماکانت پاریخ‌ـه.
‫مستأجر گلن‌ـه.
‫راستش قربان، ما کل آپارتمان رو حسابی گشتیم.
‫ولی هیچ اثری از توستر نبود.
‫ببینید قربان، الان خودم می‌گردم ‫و بهتون نشون میدم توستر چطوری پیدا میشه.
‫نه. ببینید خانم...
‫پلیس داره کارش رو می‌کنه. ‫اگه پیداش کردیم، بهتون خبر میدیم.
‫شماها آخه چی می‌تونین پیدا کنین؟ ‫فقط گوشیم رو پس بدین.
‫-شما فقط آب بخور و برو بخواب. ‫-خانم، من با هوای تازه هم می‌تونم زنده بمونم.
‫هوم. دلت چک می‌خوادها.
‫آپارتمان‌های شری شاراداشرام ‫بوریوالی غربی، بمبئی 400092
‫کل دیشب کجا بودی؟
‫چرا گوشیت خاموش بود؟
‫من... من با گودو رفتم اسکله.
‫پس با گودو تو اسکله بودی، ها؟
‫یا داشتی با یه خوکی تو گِل غلت می‌زدی؟
‫واسه این حرفا اول صبحی خیلی زوده.
‫تو کل دیشب اینجا نبودی. ‫پس مجبورم صبح این کارو بکنم.
‫حالا تو هم می‌پری به من؟
‫تو هم؟
‫دیگه کی داره بهت می‌پره، بگو ببینم؟
‫شیلپا، جیش دارم. بذار برم.
‫اصلاً برام مهم نیست. ‫می‌تونی تو شلوارت جیش کنی.
‫ولی باید بدونم، ‫کل دیشب کجا بودی؟
‫بهم بگو.
‫برو درو باز کن.
‫گور بابای در. الان بهم بگو.
‫ولی دارم از دستشویی می‌ترکم.
‫برام مهم نیست. اگه می‌خوای تو شلوارت جیش کن. ‫گفتم بهم بگو!
‫شیلپا...
‫راماکانت؟
‫بله.
‫همم... آره، گرفتمش. بریم.
‫شیلپا!
‫-سلام جناب؟ یه لحظه صبر کنید. ‫-راه بیفت!
‫دارین چیکار می‌کنین؟ ‫منو کجا می‌برین؟
‫-فقط راه بیفت. برو. ‫-آقا، فقط به حرفم گوش بدین. آقا، ببینین.
‫-برو. راه بیفت! ‫-کجا دارین... شیلپا! شیلپا!
‫کجا دارین... ‫ازتون به پلیس شکایت می‌کنم.
‫-نمی‌تونین این‌طوری آدم‌ربایی کنین. ‫-آره، برو شکایت کن.
‫پلیس خودمم. و داریم میریم ‫اداره پلیس. حالا راه بیفت.
‫چی؟ آقا... آقا.
‫راماکانت!
‫-آقا... شیلپا! ‫-وایسا!
‫-آقا، چرا دارین اذیتم می‌کنین، آقا؟ ‫-همون‌جا وایسا!
‫من دارم اذیتت می‌کنم؟ ها؟
‫تو از یتیمای گرسنه توستر می‌دزدی.
‫توستر؟
‫باشه، نه.
‫شما دنبال توستر گلن هستین، درسته؟ ‫چی تو اون توستر قایم شده؟
‫هی، خفه شو! این داره چی میگه؟
‫کارآگاه‌بازی درنیار. اینا پلیسن. ‫منو تو دردسر می‌ندازی.
‫میشه خفه شی؟ شنیدم داشتی ‫با یکی تلفنی حرف می‌زدی.
‫دقیقاً چی تو اون توستره؟
‫مغزش عیب کرده؟
‫سوالش اینه که، ‫عقلتو از دست دادی؟
‫-خفه شو! ‫-خودشه! همون یاروئه! خودشه!
‫هی! دزد عوضی! جناب!
‫بهتون میگم، ‫لخت بخوابونیدش رو یخ و بعد بهم زنگ بزنید.
‫طوری می‌زنمش که دیگه ‫هیچ‌وقت نتونه نون تست بخوره.
‫ای بابا، زن. چرا اومدی اینجا؟ ‫دارم قضیه رو حل می‌کنم، نمی‌بینی؟
‫بی‌خیال جناب. بالاخره پلیس ‫از خواب بیدار شده.
‫گفتم خودم حلش کنم.
‫چرا حرف نمی‌زنی؟ ‫حقیقت رو بهشون بگو.
‫-من قطعاً این یارو رو دیدم. ‫-همم.
‫بازرس، من حتی یه برچسب ‫هم زدم رو توستر که اسمم روشه.
‫این خانم با دمپاییش ‫یه کتک مفصل بهم زد.
‫گفت: «مگه این توستر باباته؟»
‫بیشتر از چیزی که باید بگی، حرف نزن.
‫پای باباها رو نکش وسط. فهمیدی؟
‫پس اسمت پیچکوـه؟
‫-بله خانم، از کجا می‌دونید؟ ‫-چون خیلی معروفی، واسه همین.
‫تو هم تو این قضیه دست داری؟
‫دست دارم؟ چی... چه دستی؟ ‫تو چی دست دارم؟
‫ببینید آقا.
‫شیلپا. یه ثانیه. ‫یه ثانیه. یه ثانیه.
‫من بودم؟ من بودم، نه؟
‫بچرخ... بچرخ. برگرد.
‫آره. حالا بهم بگو.
‫-کدوممون اون مَرده بود؟ ‫-هی!
‫-دیدی جناب؟
‫جناب! قیمت اون توستر ‫۵۰۰۰ تا بود. حتی تو اینترنت هم دوباره چک کردم.
‫اگه بهت ۵۰۰۰ تا بدیم چی؟
‫شکایتت رو پس می‌گیری؟
‫پنج هزار تا؟ آره، این کارو می‌کنم.
‫از حراج آنلاین می‌خرمش.
‫بفرما، اینم ۵۰۰۰ تا.
‫نیازی به شمردن نیست. مطمئنم درسته.
‫همم. پس حالا پرونده بسته شد؟
‫بله. پرونده بسته شد. ولش کنید بره.
‫یعنی چی «ولش کنید بره»؟ ‫چطور می‌تونیم همین‌طوری پرونده رو ببندیم؟
‫این یه توافق خارج از دادگاهه، قربان. ‫من به چیزی که می‌خواستم رسیدم.
‫بیا با من. به حسابت می‌رسم.
‫بهم گفتی مرد، مگه نه؟ ‫بذار بهت نشون بدم. راه بیفت.
‫توی این شهر قتل اتفاق می‌افته.
‫توی این شهر باج‌گیری می‌شه.
‫و شما اینجا دارین به یه مرد شریف تهمت می‌زنین ‫اونم به خاطر یه توستر ساده؟
‫اون یه دزده! آدم شریفی نیست.
‫نه، نه، نه. من خیلی خوب می‌شناسمش.
‫شخصاً.
‫مگه نه؟ حالا می‌تونید برید.
‫یا باید علیه شما هم به خاطر مزاحمت ‫شکایت کنیم؟
‫آه.
‫همم.
‫- قربان. ‫- ممم.
‫ممنون، خانم فروانی.
‫پولتونو پس می‌دیم.
‫اوه، نه، نه. ‫اصلاً حرفشم نزنید، لطفاً.
‫شما دو تا مثل بچه‌های خودم هستید.
‫پس منم یه حقی ‫گردن راماکانت دارم، مگه نه؟
‫مگه نه، راماکانت؟
‫همم. بریم.
‫ممنون.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- اون توستر رو تو دزدیدی؟
‫- نه، شیلپا. ‫- اون توستر رو دزدیدی یا نه؟
‫گوش کن. ‫فقط بذار ازش تشکر کنم و برگردم.
‫- تو درباره همه‌چیز بهم دروغ گفتی. ‫- بهت میگم. بذار برم ازش تشکر کنم.
‫اون توستر رو دزدیدی یا نه؟ ‫بهم بگو.
‫همه‌چیز رو بهت میگم. یه ثانیه.
‫تو درباره همه‌چیز بهم دروغ گفتی. ‫همه‌چیز!
‫نه، شیلپا. ‫بذار، بذار اول برم ازش تشکر کنم.
‫آره، برو. برو تشکر کن. برو!
‫شیلپا!
‫شیلپ...
‫من... من برمی‌گردم.
‫خانم فروانی. خانم فروانی.
‫داری سعی می‌کنی منو تو تله بندازی؟ ‫چرا اون پولو دادی بهش؟
‫داشتم درستش می‌کردم دیگه، مگه نه؟
‫«در این زمین خشک و بایر،
‫غنچه‌ای تازه شکفته است.»
‫چی؟
‫«انگار یک زندگی کاملاً جدید ‫در حال بیداریه»، رامو.
‫داری چه مزخرفاتی می‌خونی، خانم فروانی؟
‫این چرت و پرتای بیداریِ زندگی دیگه چیه؟
‫من قراره مادر بچه‌ات بشم.
‫داری شوخی می‌کنی، مگه نه؟ خانم فروانی، ‫آخه کی فقط با یه ماساژ حامله میشه؟
‫شیو شانکار گانش
‫اوه، خدای من.
‫اوه، خدای بزرگ.
‫تویی که همه‌چیز رو می‌دونی.
‫و امروز، باید جوابمو بدی. ‫ببین. لطفاً، لطفاً بهم بگو.
‫آیا، آیا من خساست رو ‫خودم برای خودم انتخاب کردم؟
‫من فقط به ارث بردمش!
‫پدرم حتی از منم خسیس‌تر بود.
‫حتی سر کاندوم هم خساست به خرج می‌داد. ‫برای همین من زودتر از موعد به دنیا اومدم.
‫و خدایا، اون زن دیوونه.
‫همین‌طوری از خودش ‫داستان‌های دروغ می‌بافه.
‫به من رحم کن. لطفاً ازم محافظت کن، خداوندا.
‫وگرنه زندگی مشترکم از هم می‌پاشه.
‫شیلپا منو ول می‌کنه و می‌ره، ‫قسم می‌خورم، خداوندا.
‫و من نمی‌تونم بدون اون زندگی کنم. ‫خودت می‌دونی.
‫حالا خودت تصمیم بگیر.
‫لطفاً. لطفاً.
‫مچتو گرفتم!
‫بهم بگو. اون توستر کجاست؟
‫آقای آمره
‫قربان، توستر رو پیدا کردیم. ‫دارم لوکیشن می‌فرستم.
‫بریم.
‫هی، برو کنار.
‫نه. شما برو، قربان. ‫من نمی‌خوام برم. می‌ترسم.
‫از یه پیرزن عجوزه می‌ترسی؟ بیخیال. مرد باش.
‫گوش کن، قربان، اینجا خونه نیست. ‫غار یه جادوگره.
‫- شما اون زن رو نمی‌شناسید. ‫- هی، کافیه دیگه. خواهش می‌کنم.
‫حالا یه کاری بکن. بهش پیام بده.
‫بگو داری میای. خودش در رو باز می‌کنه.
‫در باز می‌شه.
‫کدوم واحد؟
‫بلوک B، ۲۰۶.
‫موفق باشی، قربان.
‫دینگ دانگ!
‫خانم فروانی؟
‫دینگ دانگ؟
‫دینگ دانگ، دینگ دانگ؟
‫لعنت بهش.
‫با در باز کجا قایم شدی، خانم فروانی، هان؟
‫یه دزدی ممکنه بیاد تو و ‫توستر با ارزشتو بدزده.
‫اون وقت میای پیش من شکایت می‌کنی.
‫بیا بیرون، بیا بیرون، هر جا که هستی.
‫معلوم شد از منم هفت خط‌تری. ‫بیا دیگه.
‫کار انجام شد ‫بیا خونه‌ی پیرزنه.
‫آقای بالگاوده؟
‫چی!
‫قربان؟
‫هی! قربان!
‫به نظر میاد قسم خوردی که ‫مالینی رو تبدیل به یه قاتل زنجیره‌ای کنی؟
‫می‌دونی قدم بعدی چیه.
‫حتی سر اینم خساست می‌کنه.
‫دوستت رو اینجا خاک کردی. ‫این یارو هم می‌خوای همین جا خاک کنی؟
‫مگه من گورکنم یا چی، هان؟
‫هر روز قبر جدید بکنم؟
‫چرا خودت انجامش نمیدی؟ ‫بیا. بیا، اینو بگیر.
‫راماکانت!
‫ایـ... این چه کاریه که می‌کنی؟
‫بازی تمومه، راماکانت.
‫حالا که قبر از قبل کنده شده...
‫...رازی هم که بین راماکانت ‫و مالینی دفن شده باید برملا بشه. درسته؟
‫درباره چه رازی حرف می‌زنه، ‫راماکانت؟
‫از این برنامه‌های ترسناک و ارزون تلویزیونی دیدی
‫که همش می‌شینه نگاه می‌کنه؟ ‫هیچی جدی نیست. یه شوخیه.
‫حالا،
‫راماکانت اعتراف می‌کنه یا مالینی بگه؟
‫نه، نه، نه! دو دقیقه.
‫فقط دو دقیقه ساکت باش، لطفاً.
‫- من... ‫- چی می‌خوای بگی؟
‫راماکانت داره حرف می‌زنه. ‫شما ساکت باش. ساکت باش.
‫برو عقب، لطفاً.
‫شیلپا...
‫این پیرزن عجوزه عقلشو از دست داده.
‫سعی کن بفهمی چی دارم میگم، باشه؟
‫چیه؟
‫چرا از راماکانت می‌ترسی؟ ‫موضوع چیه؟
‫این راماکانت نیست.
‫یه نفر خیلی ترسناک‌تره.
‫تا حالا اسم آندرتیکر به گوشت خورده؟
‫آره... اون...
‫من همونم.
‫پیرزن عجوزه‌ی لعنتی، تو...
‫فکر می‌کنی می‌تونی منو بکشی؟ ‫فکر می‌کنی می‌تونی منو بکشی؟
‫این کارو می‌کنم.
‫بهت چوکسلم می‌زنما، آره؟
‫حرف بزن! اون توستر کجاست؟ بهم بگو!
‫توستر رو برای چی می‌خوای؟
‫ویدیو.
‫توی توستره، مگه نه؟
‫بهت گفتم که یه چیزی ‫توی اون توستر هست.
‫هیشش. هیچ‌چیزی نیست.
‫تو از کجا می‌دونی ‫توی توستر یه ویدیو هست؟
‫چون من همه‌چیز رو می‌دونم. ‫یالا، حالا ردش کن بیاد.
‫می‌تونی منو بکشی، ولی من بهت ‫نمی‌گم توستر کجاست.
‫می‌کشمت. همین جا می‌کشمت.
‫فهمیدی، جنده؟
‫کجاست؟ توستر کجاست؟
‫ویدیوی راماکانت توی توستره.
‫ویدیوی من توی توستره، شیلپا.
‫داری چه چرت و پرتی می‌بافی؟ ‫چه ویدیویی از راماکانت توی توستره؟
‫هی، احمق! ‫این ویدیوی تو دیگه چیه؟
‫هان؟
‫منظورم اینه... آمره گفت یه ویدیویی ازش ‫با یه زنی هست. تو می‌گی ویدیوی تو...
‫اوه! آخ!
‫این یعنی تو و آمره با هم یه سر و سری دارید. ‫یه رابطه پنهانی؟
‫هی!
‫شما دو تا با هم رابطه دارید.
‫معلوم هست داره چی می‌گه؟
‫این آمره کیه، و بین ‫شما دو تا چی می‌گذره؟
‫گوش کن. هیچ‌چیزی نیست! ‫آمره کیه؟ آمره کیه؟
‫عذاب جونت، رئیس من، آمره!
‫هی، هی، هی! هی!
‫درش بیار! توستر رو بیار. یالا.
‫منو می‌زنی؟ منو می‌کشی؟
‫- بزن. ‫- باشه.
‫زدی!
‫چطور می‌تونی یه پیرزن رو بزنی؟
‫- هی! ‫- قربان! قربان!
‫من همین الان ‫به اون توستر لعنتی نیاز دارم!
‫قربان، قربان، قربان، قربان!
‫شلیک نکنید، قربان.
‫شیلپا، حالت خوبه؟ خوبی؟ ‫حالت خوبه؟ هان؟ قربان، قربان، قربان.
‫راـ... راماکانت توستر رو براتون میاره.
‫- باشه. ‫- راماکانت توستر رو براتون میاره.
‫- شلیک نکنید. ‫- ممم.
‫قربان. بفرمایید توستر.
‫آره!
‫- درش میارم. ‫- همم.
‫بادو ‫لوکیشن
‫ممنون.
‫چکش کن. دیوونه شدی یا چی؟
‫هی! هی!
‫- وایستا عقب. و جرئت نکن تکون بخوری. ‫- باشه.
‫و تو! تو کل حقیقت رو بهم می‌گی.
‫تو فقط یه آدم خسیس نیستی، می‌دونی.
‫- دروغگو هم هستی. ‫- بریم خونه درباره‌اش حرف می‌زنیم.
‫خفه شو! خفه شو! خفه شو! خفه شو!
‫من دیگه نمی‌خوام بازی کنم. ‫دیگه برای من بازی‌ای وجود نداره.
‫منو بکش. منو بکش.
‫راماکانت رو بکش، تو رو خدا!
‫چرا همش مدام به خودت ‫می‌گی راماکانت؟
‫اینم کار اونه. ‫همون جادوگری که داره آروم پا می‌شه.
‫انگار نمی‌خواد بمیره.
‫می‌خواستی بدونی، درسته؟ چه چیزی ‫بین مالینی و راماکانت در جریانه؟
‫اون ماساژ... پریدن...
‫شیلـ... شیلپا...
‫رابطه فیزیکی.
‫داره مثل سگ دروغ می‌گه. ‫این جادوگر از خودش کلی داستان می‌سازه.
‫خفه شو!
‫به خاطر همینه.
‫پس به خاطر همینه که می‌خواستی بین ‫اون‌همه پیر و پاتال زندگی کنی، هان؟
‫نه، نه. نه، نه.
‫به خاطر همینه که این چهار تا تار موی سفید من برات جذابه؟
‫- آره، جذابن. ‫- خفه شو!
‫گول سن و سال بالاش رو نخور.
‫اون... اون از فولاد ساخته شده، شیلپا!
‫این پیرزن عجوزه می‌تونه با یه دست صد تا بارفیکس بره!
‫همه‌ی این کثافت‌کاریا.
‫شیلپا، همه‌ی این اتفاقا فقط به خاطر این توستر لعنتی افتاد.
‫اینو یادت میاد، مگه نه؟
‫من اینو از یتیم‌خونه دزدیدم.
‫دزد! دزد!
‫- بدش به من. ‫- ولش کن.
‫- توستر من! ‫- ولش کن!
‫من پنیک کردم، شیلپا!
‫همه‌ی این گندکاری‌ها، شیلپا، به خاطر این توستر لعنتی اتفاق افتاد!
‫لعنت بهش.
‫دو تا کارت حافظه؟
‫هی، هی، هی! این کارو نکن، این کارو نکن. ‫نه، نه، نه. نه.
‫- خانم فروانی. ‫- رامو.
‫بدش. بدش به اون.
‫کارتو بذار تو گوشی. ‫ویدیو رو نشونم بده.
‫پخشش کن.
‫اسممو بگو. امره.
‫امرو! امرو!
‫خواهش می‌کنم، خاموشش کن.
‫برای امروز دیگه بسمه. خواهش می‌کنم.
‫- چشم، قربان... ‫- هی! نکن. بدش من. بذار ببینم.
‫- آقا. ‫- هوم.
‫- تو یه پلیسی، درسته؟ ‫- هوم.
‫چرا یه کاری نمی‌کنی؟
‫حیوونِ درونت رو بیدار کن، قربان.
‫درود بر ببر، قربان. تو یه ببری.
‫هی، هی، اینجا نه. اون‌طرف. ‫اون‌طرف.
‫تفنگو بنداز. تفنگو بنداز. ‫تفنگ. تفنگو بنداز.
‫- عجوزه‌ی لعنتی! تفنگو بنداز! ‫- هان؟
‫تفنگو بنداز! بندازش! بندازش!
‫بندازش! بندازش! ‫بندازش جنده، تفنگو بنداز!
‫شیلپا، فرار کن!
‫- کجا بریم؟ ‫- اینجا. اینجا. زودباش.
‫اینجا. اینجا. زودباش.
‫رامو!
‫بیا پیش مالینی.
‫تیرهاش تموم شده.
‫- میرم یه نگاهی بندازم. ‫- شیلپا، نه، نه. می‌کشتت.
‫من کمربند مشکی جودو نگرفتم ‫که فقط شلوارمو باهاش نگه دارم.
‫"فقط شلوارتو باهاش نگه داری"، می‌دونم.
‫یه جوری کتکت می‌زنه ‫که کمربند مشکیت آبی بشه.
‫- فقط خفه شو. ‫- شیلپا! شیلپا!
‫شـ... شیلپا.
‫چرا داری جلوش تعظیم می‌کنی؟
‫راماکانت.
‫بذارش زمین!
‫بهت نگفتم؟ ‫اون از فولاد ساخته شده. باهاش نجنگ.
‫الان "بهت نگفتم" گفتنت ‫چه فایده‌ای داره؟ یه کاری بکن!
‫خانم فروانی، دیگه از دستت خسته شدیم.
‫من تو عمرم رو هیچ زنی دست بلند نکردم. ‫ولی اگه قاطی کنم...
‫فرستادمت که باهاش گپ بزنی؟
‫هی! هی، رفیق!
‫بازرس کجاست؟
‫پس داری بهم میگی ‫گلوله‌ای که به بازرس خورد
‫کار اون پیرزن عجوزه بوده؟
‫بله. بله، قربان. قسم می‌خورم.
‫ویدیوی من، شماها دیدینش؟
‫نه... نه، قربان.
‫خیلی خب. شما می‌تونید برید.
‫- می‌تونیم بریم؟ ‫- آره.
‫- سنجاق قفلی داری؟ ‫- نه، قربان.
‫- چیه؟ ‫- چی؟
‫چی می‌خوای؟
‫نه، قربان، فقط می‌خواستم ‫یه چیزی ازتون بپرسم.
‫آره؟
‫شما ویدیو رو از این کارت کپی می‌کنید ‫تو گوشیتون،
‫و بعد از اینکه دیدینش پاکش می‌کنید؟
‫آره.
‫- چرا؟ ‫- هیچی نمی‌دونه.
‫چی؟
‫- نمی‌دونی؟ ‫- چیو ندونم؟
‫قربان، این روزا، هکرها ‫کلی ترفند و حقه بلدن.
‫اونا می‌دونن چطوری ویدیوهای پاک‌شده رو ریکاوری کنن، ‫و تو کل اینترنت پخششون کنن.
‫دیگه امن نیست. ‫قـ-قربان، یه کاری کنید.
‫چاله که کنده شده. ‫فقط چالش کنید. چالش کنید.
‫حتی اگه چالش هم کنید، ‫بازم میشه پیداش کرد.
‫اوه، آره. ممکنه پیدا بشه. پس شما... ‫بهتره بسوزونیدش. تمومش کنید بره. بسوزونیدش.
‫- کبریت داری؟ ‫- نه، قربان.
‫قربان، بندازینش تو آب.
‫ولی اگه بندازینش تو آب، ‫میشه برش گردوند و دوباره خشکش کرد.
‫خشک کردنش چه فایده‌ای داره؟
‫وقتی لباس خیس رو رو بند پهن می‌کنی، ‫خشک میشه. نمیشه؟
‫هی!
‫تو ویدیوی منو قورت دادی. ‫یعنی، ویدیوی خودتو قورت دادی؟
‫حالا هکر چجوری می‌خواد پیداش کنه؟
‫معلومه، قربان. حالا چجوری پیداش کنن؟
‫ممنون، قربان. خدانگهدار، قربان. با اجازه‌تون.
‫آب داری؟
‫نه، قربان. آب ندارم.
‫- تو آب داری؟ ‫- نه، قربان.
‫ممنون، شیلپا. تو نجاتم دادی. ‫بیا از اینجا بریم.
‫ما اومدیم بیرون، درسته؟
‫حالا نوبت توئه، باشه؟ تو برو بیرون.
‫"برو بیرون" یعنی چی؟
‫هوم.
‫چرا الان نمیری سراغ ‫یه پیرزن دیگه؟
‫چرا این حرفو می‌زنی؟
‫ندیدی مگه؟ ‫اون بود که برام پاپوش دوخت.
‫اون داشت ازم اخاذی می‌کرد.
‫باشه. یه چیزی بهم بگو.
‫اگه جای من بودی، ‫چیکار می‌کردی؟
‫باید بنزینش تموم شده باشه. ‫من همیشه در حد نیاز پرش می‌کنم.
‫هی! شیلپا؟
‫شیلپا! لطفاً وایسا!
‫شیلپا... شیلپا.
‫حرفت درست بود.
‫من آدم مریضی‌ام.
‫باید مریض باشم که برم پیش ‫گوروجی واسه یه توستر التماس کنم.
‫از یه یتیم‌خونه دزدی کنم.
‫و راستش رو بخوای، من... ‫شیلپا، من اصلاً احساس بدی در موردش نداشتم.
‫من زل زدم تو چشمات و دروغ گفتم.
‫ولی اتفاقی که با مالینی افتاد، شیلپا...
‫من فقط برای خودم ناراحت نشدم...
‫برای تو هم ناراحت شدم.
‫برای جفتمون ناراحت شدم.
‫شیلپا، من اینو می‌دونم که...
‫مریضی من تو خسیس بودنه.
‫اما اصلاً تو منحرف بودن نیست.
‫به هیچ وجه.
‫متأسفم.
‫راستی، یه چیز دیگه هم بود ‫که می‌خواستم بهت بگم.
‫لطفاً اون چهار تا تار موی سفید رو رنگ کن.
‫ببخشید.
‫این جاده میره به سمت ‫مرکز شهر؟
‫آره.
‫یه لحظه!
‫- بله، خانم؟ ‫- مرکز شهر؟
‫بله، بله.
‫از اونجایی که سالگردمونه، ‫بریم بیرون ناهار بخوریم؟
‫حتماً، بریم.
‫خوشحالی؟
‫جمعیت اینجاست؟
‫باشه، من تو راهم.
‫من یه عطر خوب می‌خوام ببینم، لطفاً.
‫بله، قربان.
‫بفرمایید. ۵,۰۰۰ تا.
‫یه چیز بهتر از این نشونم بده.
‫بهتر از این؟
‫بفرمایید، قربان. ۱۰,۰۰۰ تا.
‫- این بهترین چیزیه که داری؟ ‫- نه، بهترشم داریم.
‫اونا رو بهتون نشون بدم؟
‫بسیار خب، قربان.
‫یه چیز خاص دارم.
‫آره. بفرمایید.
‫این آخرین دونه‌ست. ‫همه‌ی ستاره‌های سینما از این استفاده می‌کنن.
‫قهرمان‌ها، سیاهی‌لشکرها و آدم‌بدها.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫بیست و پنج هزار تا.
‫دستگاه کارتخوان.
‫به اندازه‌ی شش دلار برام اسپری کن.
‫یکی دیگه.
‫شش تا!
‫قربان، قربان، قربان.
‫اِ، فقط برای شما.
‫۵۰ درصد تخفیف.
‫قربان، قربان. یه دونه... خواهش می‌کنم... خواهش می‌کنم، ‫می‌تونم باهاتون یه سلفی بگیرم؟
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]